Είδαμε την παράσταση “Ακριβοί μας Γονείς” στο Θέατρο Εμπορικόν
Οι επισκέψεις στη μητέρα της συντρόφου μου (που είναι πλέον συνταξιούχος) είναι πάντα ένα ευχάριστο διάλειμμα, καθώς, ως άνθρωπος, είναι αρκετά θετική και πάντα έχει τον τρόπο να σε αποφορτίσει από οτιδήποτε αρνητικό σου έτυχε μέσα στη μέρα. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι όταν στην επικαιρότητα υπάρχει είδηση από το εξωτερικό για κάποιον υπερτυχερό που κέρδισε ένα jackpot σε κάποιο λαχείο ή τυχερό παιχνίδι, καθώς αυτό τροφοδοτεί τη Γιώτα (η μαμά του κοριτσιού) με σκέψεις για το τι θα έκανε, αν και αυτή κέρδιζε ένα μεγάλο ποσό, τις οποίες μοιράζεται μαζί μας και εμείς βρίσκουμε κάθε φορά και κάτι νέο για να την ιντριγκάρουμε ή να τη βάλουμε σε αμφιβολία για το πώς θα διαχειριστεί τα κέρδη! Η σταθερή αξία είναι ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα και μετά υπάρχουν διάφορα σενάρια που αλλάζουν συνεχώς για το πώς θα βοηθήσει τα παιδιά της – άλλους όχι, μονάχα τα παιδιά!
Μια τέτοια ιστορία, με ένα ζευγάρι συνταξιούχων καθηγητών, που κερδίζουν το γαλλικό Joker και ψάχνουν να βρουν τρόπο πώς να το πουν στα παιδιά τους, είναι κι αυτή στην παράσταση στο θέατρο Εμπορικόν. Αρχικά, τα καλούν εσπευσμένα στο σπίτι. Η πρόσκληση ανησυχεί τα παιδιά, που με το μυαλό τους βάζουν κάθε άσχημο σενάριο και προετοιμάζονται να ακούσουν κάτι δυσάρεστο. Η πραγματικότητα διαψεύδει τους φόβους τους, αλλά η ανακοίνωση των γονιών τους πως σκοπεύουν να φύγουν για μόνιμη εγκατάσταση σε μια μικρή αφρικανική χώρα, όπου θα δημιουργήσουν ένα σχολείο για τα ορφανά, τους δημιουργεί νέες έννοιες. Πώς θα φύγουν έτσι ξαφνικά και πώς θα στηρίξουν αυτό το εγχείρημά τους;
Όταν μαθαίνουν ότι κέρδισαν χρήματα σε τυχερό παιχνίδι, ανατρέπονται τα συναισθήματά τους και οι ισορροπίες μεταξύ τους και όλά αυτα μεγεθύνονται, τη στιγμή που πληροφορούνται και το ποσό που έχουν στην κατοχή τους οι γονείς! Οι σχέσεις και η ανιδιοτέλειά τους δοκιμάζονται στον υπέρτατο βαθμό και ξεπροβάλλουν ζητήματα που δεν τους είχαν απασχολήσει μέχρι στιγμής, όπως η γονεϊκή προσφορά και το αν έχει όριο, η οριοθέτηση της προσωπικής ελευθερίας και φυσικά υπάρχει και η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου “φέρνει το χρήμα, την ευτυχία;”
To έργο, που αποτελέσε τεράστια επιτυχία στη Γαλλία, συστήνεται ως οικογενειακή κωμωδία – δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά του είδους, αφού προσφέρει κάποια σημεία που θα γελάσεις αβίαστα, αλλά η βασική του επιδίωξη είναι, μέσα από καταστάσεις που μπορεί να φαίνονται αστείες, να σου δώσει τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Σκηνοθετικά, ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος επιδεικνύει ευρηματικότητα, επιλέγοντας έναν γρήγορο ρυθμό, όπου τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με φυσικότητα, χωρίς να υπάρχει αδράνεια, και με αυτό πετυχαίνει μια προοδευτική κλιμάκωση, που διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο σε όλη την παράσταση.
Ανατροπές και αντιφάσεις στη συμπεριφορά των ηρώων αποκαλύπτουν σταδιακά τις πραγματικές διαστάσεις των χαρακτήρων και τις οικογενειακές σχέσεις με ακρίβεια, χωρίς χρήση υπερβολών. Ταυτόχρονα, η σκηνοθετική του προσέγγιση δημιουργεί μια παράσταση συνόλου, που καμία ερμηνεία δεν επισκιάζει τις υπόλοιπες. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, η Ελένη Κούρκουλα, ο Κώστας Βασαρδάνης, ο Άλκης Μπακογιάννης και η Άννα Λουιζίδη ερμηνευτικά μας έπεισαν, ότι βλέπαμε επί σκηνής μια κανονική οικογένεια!
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, στον ρόλο του πατέρα, βγάζει όλη την εμπειρία του και το ταλέντο και δίνει έναν άνθρωπο που διεκδικεί την προσωπική ευτυχία, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν τις προσδοκίες των παιδιών του. Στις οικογενειακές συγκρούσεις που προκύπτουν, εκφράζει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που οι περισσότεροι πιστεύουν για τη γονεϊκή ευθύνη και το αν ολοκληρώνεται ποτέ. Με την ερμηνεία του αναδεικνύει κωμικές διαστάσεις του κειμένου, αλλά θέτει και ουσιαστικά ερωτήματα για τις σχέσεις γονέων-παιδιών και τις ανθρώπινες σε ένα γενικότερο πλαίσιο.
Η Ελένη Κούρκουλα, με τον ρόλο της μητέρας, επιστρέφει μετά από πολύ καιρό στο θέατρο. Παρουσιάζει μια γυναίκα που έχει να επαναπροσδιορίσει τα θέλω της και να διεκδικήσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά της, τώρα που της δόθηκε η δυνατότητα. Ο χαρακτήρας της ηρωίδας της προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αγάπη για τα παιδιά της και τις απαιτήσεις τους, που νιώθει ότι της βάζουν όρια στις επιθυμίες της. Μαζί με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη φτιάχνουν ένα ωραίο ζευγάρι και στις σκηνές των διαφωνιών με τα παιδιά, φωτίζουν ευκρινώς τη διαφορετική αντίληψη τους για τη γονεϊκή αφοσίωση και για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει τη ζωή του, όπως επιθυμεί, ανεξαρτήτως ηλικίας και όταν έχει την ευκαιρία.
Ο Κώστας Βασαρδάνης, ως ο μεγαλύτερος γιος, υπηρετεί έναν χαρακτήρα που κινείται με γνώμονα τις προσωπικές του επιθυμίες. Λειτουργεί με σχέδιο, ενισχύοντας την ένταση και τη δυναμική των συγκρούσεων, χωρίς να φαίνεται πως είναι ο αυτουργός, και με το παίξιμό του φωτίζει την απόσταση ανάμεσα στην αγάπη που δηλώνουν τα μέλη μιας οικογένειας και αυτήν που πραγματικά υπάρχει, ειδικότερα όταν στην εξίσωση μπαίνουν χρήματα και η απαίτηση κάποιος να εκπληρώσει τις νέες οικονομικές προσδοκίες.
Ο Άλκης Μπακογιάννης, ο δεύτερος ηλικιακά γιος, μας έβγαλε έναν πιο συναισθηματικό χαρακτήρα, μέλος μιας γενιάς που βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο και καλείται να διαχειριστεί τη ζωή, χωρίς τη δεδομένη γονεϊκή υποστήριξη, και στην περίπτωσή του επιπλέον καλείται να αντιμετωπίσει και το αίτημα των γονιών του για ανεξαρτησία, κάτι που στο μυαλό του είναι παράλογο. Όλα αυτά μεγεθύνονται δραματικά, από τη στιγμή που εμπλέκεται το συμφέρον του.
Η Άννα Λουιζίδη συμπληρώνει την οικογένεια, ως η μικρή κόρη. Ως ρόλος είναι πιο κοντά πνευματικά και συναισθηματικά με τον δεύτερο αδερφό της και έχει από τους τρεις τη μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση, καθώς πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην επιθυμία της να είναι ευτυχισμένοι οι γονείς της και στην ευκαιρία που της δίνεται να έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Μέσα σε αυτό βοηθάει να τονιστεί η πολυπλοκότητα των σχέσεων ανάμεσα σε γονείς και ενήλικα παιδιά, ειδικότερα στη συγκεκριμένη οικογένεια στην οποία οι εξελίξεις διαμορφώνουν νέα δεδομένα.
Τα σκηνικά της Τίνας Τζόκα, τα κοστούμια του Άγι Παναγιώτου και οι φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη λειτουργούν άψογα μέσα στη σκηνοθετική γράμμη και συμβάλλουν στη δημιουργία του κατάλληλου περιβάλλοντος για την εξέλιξη της ιστορίας.
Οι “Ακριβοί μας Γονείς”, στο θέατρο Εμπορικόν, είναι μια θεατρική πρόταση που συνδυάζει το χιούμορ με τον ουσιαστικό προβληματισμό. Μέσα από τη δράση, τις οικογενειακές διαφωνίες, τις συνεχείς ανατροπές και τις καταστάσεις που είναι βγαλμένες μέσα από την ίδια τη ζωή, η παράσταση ψυχαγωγεί καιι ταυτόχρονα μας δείχνει στιγμές και αλήθειες που ίσως έχουμε συναντήσει στη δική μας οικογένεια. Η απληστία, οι προσδοκίες που δημιουργούνται, όταν πρόκειται για εκτός προγράμματος χρήμα, που δοκιμάζουν τις ισορροπίες ανάμεσα στην αγάπη και το συμφέρον και παρουσιάζονται στη σκηνή, μας προσφέρουν άφθονο υλικό για σκέψη.
Π.χ. Πόσο αγαπάμε πραγματικά τους δικούς μας, ειδικά όταν αυτό που θέλουν έρχεται απέναντι απο τις δικές μας επιθυμίες;
Τι αποτελεί περιουσία μιας οικογένειας; Τα χρήματα που μπορεί να μοιράζει στα μέλη της ή οι σχέσεις μεταξύ τους;
Οι “Ακριβοί μας Γονείς” μας έδειξαν μια μεγάλη αλήθεια – μπορεί να αγαπάμε την οικογένειά μας, αλλά δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Οι οικογενειακοί δεσμοί υπάρχουν και κάποιες φορές είναι χρήσιμο να δοκιμάζονται, ότι δεν μπορούμε να πορευόμαστε με βεβαιότητες πως οι γονείς εσαεί θα υπάρχουν να βάζουν πλάτη και, αν τους κάτσει “η καλή”, θα πρέπει να παραμερίσουν τις επιθυμίες τους για να φτιάξουμε εμείς τη ζωούλα μας, αλλά να συνεχίζουμε να ζούμε με τις δικές μας δυνάμεις και να έχουμε την πίστη ότι η έκπληξη μπορεί να καραδοκεί εκεί που δεν το περιμένουμε – αν έρθει και ωφεληθούμε, έχει καλώς, αν δεν προκύψει, τι είχαμε τι χάσαμε! Την υγεία μας και θετική διάθεση να έχουμε και όλα θα πάνε καλά!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Οκτώβριος 2026
