Είδαμε την παράσταση ‘Βίντεο Κλαμπ Φαντασία’ στο Θέατρο Σταθμός
Βίντεο κλαμπ (video club) ονομαζόταν το εμπορικό κατάστημα που νοίκιαζε ταινίες στο κοινό, σε φυσική μορφή (παλαιότερα σε κασέτες VHS και αργότερα σε DVD ή Blu-ray). Οι μεγάλες δόξες για τα εν λόγω μαγαζιά υπήρξαν τη δεκαετία του ’80, όπου σε κάθε γειτονιά έβρισκες τουλάχιστον 4 τέτοιες επιχειρήσεις. Τα βίντεο κλαμπ μεσουρανούσαν για περίπου 2 δεκαετίες και αποτελούσαν βασικό κομμάτι της σαββατιάτικης ψυχαγωγίας. Με την έλευση των πρώτων συνδρομητικών καναλιών, του ίντερνετ και, σε δεύτερο χρόνο, του streaming, τα περισσότερα έκλεισαν.
Οι πρωταγωνιστές μας είναι δύο φίλοι που έχουν “παγιδευτεί” με κάθε έννοια και αναζητούν μια διέξοδο για να ζήσουν μια αξιοπρεπέστερη ζωή. Ο Βασίλης δουλεύει στην υπόγεια αποθήκη του γειτονικού super market και 3 χρόνια τώρα προσπαθεί για μια προαγωγή που δεν έρχεται ποτέ. Μέσα στην απελπισία του, προτείνει σε μια Αμερικανίδα, που γνώρισε κάποια στιγμή που εργαζόταν μαζί σεζόν στη Σαντορίνη, να αρραβωνιαστούν και καλά, ώστε να αποκτήσει δικαίωμα να μετακομίσει εκεί για να παντρευτούν και να πάρει πράσινη κάρτα, με το αζημίωτο φυσικά για την ίδια. Και αφού η κοπέλα συμφωνεί σε μια αμοιβή για να τον βοηθήσει, ξεκινάνε τα σοβαρά προβλήματα – πρέπει να αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του, σε δύο συνεντεύξεις με τις μεταναστευτικές αρχές, μία στην πρεσβεία εδώ και μία όταν φτάσει στο αεροδρόμιο, παρουσιάζοντας αποδείξεις και ντοκουμέντα για την ύπαρξη της σχέσης του και την αλήθεια των προθέσεων του.
Εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο κολλητός του από το σχολείο, ο Σπύρος, ο οποίος συντηρεί (τρόπος του λέγειν) την οικογενειακή επιχείρηση, το ‘Βίντεο Κλαμπ Φαντασία’, μέχρι να συμπληρώσει τη συντάξιμη ηλικία ο πατέρας του και που ονειρεύεται να το μετατρέψει σταδιακά σε σινεφίλ στέκι με ταινίες, από τον κλασικό ή ανεξάρτητο ή παγκόσμιο κινηματογράφο, που δεν βρίσκονται σε καμία πλατφόρμα streaming, προσφέροντας παράλληλα μια old school αισθητική! Η λέσχη που οραματίζεται θα βρίσκεται στην υπόγεια αποθήκη του μαγαζιού, την προετοιμάζει συνεχώς, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνει τις εργασίες που απαιτούνται. Εκεί είναι και ο τόπος συνάντησης των δύο φίλων, όπου ο Βασίλης μιλά για το όνειρό του να ζει στην Αμερική και ο Σπύρος μπολιάζει τη συζήτηση με σκηνές από κλασικές ταινίες! Σε αυτήν την αποθήκη θα “γυρίσουν” τη δική τους ταινία, μια ιστορία ανδρικής φιλίας, γεμάτη από κινηματογραφικές αναφορές με θεματική την προετοιμασία του Βασίλη για τις συνεντεύξεις για την πράσινη κάρτα!
Η παράσταση μοιάζει με μια απλή γήινη, καθημερινή ιστορία, όμως κρύβει μέσα της πολλά σημαντικά μηνύματα. Μέσα από το χιούμορ που είναι συχνά παρόν είτε σε “φυσική” μορφή είτε “υπογείως” και την “κινηματογραφική” εναλλαγή φαντασίας και ρεαλισμού, αναδεικνύονται πολλά από τα ζητήματα που απασχολούν τους 30άρηδες του σήμερα. Μια ζωή με κόφτη και αρκετές φορές με το pause στο τηλεκοντρόλ πατημένο – συν μια ταυτόχρονη άγνοια πότε θα απελευθερωθεί – το “καταφύγιο” πολλών είναι τα όνειρα και η ελπίδα πως κάπου πιο μακριά από εδώ, υπάρχει ένας τόπος καλύτερος για να ζήσεις.
Τα δύο αγόρια έχουν ένα δίχτυ που τους ενώνει – οικογένεια, φίλοι, στέκια, γειτονιά, που είναι σημεία αναφοράς, παρόλο που κι αυτά στο πέρασμα του χρόνου έχουν μεταβληθεί – προς το καλύτερο ή όχι, δεν μας το λένε, το περιγράφουν και εμείς βγάζουμε συμπεράσματα. Ο αιθεροβάμονας συχνά Βασίλης φέρνει στον λογικά ονειροπόλο Σπύρο ένα σενάριο που μπάζει από παντού κι εκείνος, μετά το αρχικό προβοκάρισμα, βγάζει όλη την δοτικότητα που έχει, απεμπολώντας και το δικό του όνειρο για το χατίρι του κολλητού του – υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη αληθινής αγάπης και φιλίας;
Ο Σπύρος Μπόσγας και ο Βασίλης Μπόγδανος είναι οι πρωταγωνιστές του έργου και ήταν η πρώτη φορά που τους βλέπαμε. Πολύ ταιριαστοί στους χαρακτήρες που κλήθηκαν να υποδυθούν και τολμώ να πω ότι ο Σπύρος Μπόσγας ήταν εκείνος που με κέρδισε περισσότερο, με τη φαινομενικά ανέκφραστη στάση του, που έσπαγε για να επανέλθει στο dt και μας χάρισε πολλά χαμόγελα, αλλά και πολλή συγκίνηση. Και οι δύο όμως ανέδειξαν την αυθεντικότητα των ηρώων τους, τις ματαιώσεις και τις προσδοκίες τους και, μέσα από μικρές “χαρακιές” στο σώμα της παράστασης, διακρίναμε και τον πόνο και τις πληγές που κουβαλάει αυτή η γενιά, που δικαίως πολλές φορές αισθάνεται πως βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο που έχει εξαφανιστεί η είσοδός του…
Ο Νικόλας Λαμπάκης και ο Μιχάλης Μαλανδράκης μας έδωσαν ένα έργο που φαντάζει ως φωτογραφία της στιγμής (του τώρα δηλαδή), αλλά πιθανόν να γίνει κλασικό και διαχρονικό, αφού σε αυτόν τον τόπο λίγα πράγματα αλλάζουν κι ένα από αυτά, όπως το έχουμε δει μέσα κι από άλλα ελληνικά έργα, είναι η επιθυμία να φύγουμε από εδώ για μια νέα γη της επαγγελίας που βρίσκεται κάπου αλλού στον πλανήτη. Ένα ακόμη κοινό στοιχείο που θα παρατηρήσει κάποιος είναι η άρνηση των δύο ηρώων να “ενηλικιωθούν”, σύμφωνα με το κοινωνικό εγχειρίδιο, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για το γεγονός πως το περιβάλλον είναι εχθρικό και δεν θα τους επιτρέψει να κυνηγήσουν μέχρι τέλους το όνειρο, αλλά θα τους υποχρεώσει σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Όλα αυτά βρήκαν τον δρόμο για τη σκηνή, διά χειρός του Νικόλα Λαμπάκη, που έφτιαξε μια παράσταση με μεράκι και ρυθμό, χρησιμοποιώντας τον κινηματογράφο και τις προβολές σαν τον τρίτο πρωταγωνιστή του έργου. Τα όνειρα, οι αναμνήσεις και οι σεκάνς από ταινίες, συμπληρώνουν τον διάλογο των δύο αγοριών και εξελίσσουν την ιστορία. Πολύ ωραία χρήση του μέσου και όμορφο δέσιμο μέσα στην παράσταση.
Αν με ρωτούσες με τι συναισθήματα βγήκα από την αίθουσα, θα σου απαντούσα εύκολα – με χαρά και ευχάριστη έκπληξη. Είχα σημειώσει την παράσταση από την αναγγελία της, είναι και η πρώτη μας παράσταση για φέτος και αυτό που είδα ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Ένα πολύ ζωντανό και φρέσκο ελληνικό έργο, που μιλάει χωρίς φτιασίδια ή τετραγωνισμούς του κύκλου για την πραγματικότητα, με δύο ήρωες που επιμένουν κόντρα σε όλα να συνεχίσουν να ονειρεύονται και να αναζητούν κάτι διαφορετικό για το μέλλον τους – αν ο τρόπος τους είναι ο ενδεδειγμένος ή όχι, δεν θα το κρίνω γιατί κι εγώ ίσως στην ηλικία τους κάπως έτσι να αντιμετώπιζα τα πράγματα (και συνεχίζω να το κάνω κάποιες φορές και τώρα, 20 χρόνια μετά).
*Όμορφα ξεκίνησε και φέτος η θεατρική χρονιά!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Οκτώβριος 2026
