Είδαμε την παράσταση “Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ” στο Θέατρο Θησείον
Ο Ερίκ είναι έξυπνος, δυναμικός, γοητευτικός, επικοινωνιακός και με εμφανές ταλέντο στην επιχειρηματικότητα! Δηλώνει υπάλληλος σε εταιρεία συμβούλων, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο επικεφαλής μιας υπηρεσίας που παρέχει κάποιες “ιδιαίτερες” εξυπηρετήσεις – επισκέπτεται τους συντρόφους των πελατών του και ανακοινώνει το τέλος μιας σχέσης για λογαριασμό τους! Επιστρατεύοντας χιούμορ και επιχειρήματα, μας εξηγεί πόσο επικερδής είναι η δουλειά του, αλλά και ποια κοινωνική προέκταση έχει, αφού απαλλάσσει από τη δύσκολη θέση της διαχείρισης μιας τέτοιας άβολης κατάστασης, όσους τον προτιμούν! Η εταιρεία “Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ” λειτουργεί με εχεμύθεια, ενώ ο ίδιος δεν αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα, έχοντας δημιουργήσει μια πολύ θετική εικόνα για τις παροχές της.
Τα πράγματα όμως θα στραβώσουν, όταν ο τελευταίος του πελάτης, που έχει επιλέξει ένα πολύ special πακέτο χωρισμού, θα του δώσει τη διεύθυνση της κοπέλας, από την οποία θέλει να “απαλλαγεί”. Πηγαίνοντας στην αποστολή του ο Ερίκ, με το άνοιγμα της πόρτας, θα δει μπροστά του την Γκαέλ, μια πρώην του, η οποία τον παράτησε πριν από κάποια χρόνια στα κρύα του λουτρού, χωρίς καμία εξήγηση και κόβοντας κάθε πιθανή γέφυρα επικοινωνίας μαζί του. Το σοκ είναι μεγάλο και για τους δύο, και ειδικά για εκείνον, που δεν ξεπέρασε ποτέ τον τρόπο με τον οποίο τον χώρισε η Γκαέλ, οπότε επιλέγει να φτιάξει μια ιστορία για να δικαιολογήσει την παρουσία του εκεί, μέχρι ίσως πάρει κάποιες από τις απαντήσεις που περιμένει. Για εκείνη, όλο αυτό είναι άβολο και περίεργο, αφού περιμένει και τον σύντροφό της, και προσπαθεί να το χειριστεί με ευγένεια, μην κρύβοντας τη δεδομένη αμηχανία της.
Το κουβάρι περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, όταν ο Ιππόλυτος – ο σύντροφος – καταφτάνει, μέσα στο άγχος, για να προλάβει τον “ειδικό” να μη μεταφέρει το μήνυμα του χωρισμού, αφού ο ίδιος το έχει μετανιώσει και δεν το επιθυμεί. Ο Ερίκ απολαμβάνει να τον βασανίζει, κρατώντας το μυστικό τους, όμως η κατάσταση παίρνει άλλη τροπή, όταν όλα βγαίνουν φόρα παρτίδα και ξεκινά μια νέα αναμέτρηση μεταξύ των δύο ανδρών, με έπαθλο την Γκαέλ. Τι λέει για όλα αυτά η ίδια και έχει μια ξεκάθαρη προτίμηση;
Το έργο του Tristan Petitgirard είναι μια πανέξυπνη κωμωδία, που χρησιμοποιεί όλα τα δομικά στοιχεία του είδους, που ξεγυμνώνει τον ψυχισμό των ηρώων, αναδεικνύοντας τις αδυναμίες τους, τοποθετώντας τους σε έναν χορό από αλήθειες και ψέματα, που χρησιμοποιούνται ως ασπίδα προστασίας, καθώς ο ένας γνωρίζει κάτι που ο άλλος αγνοεί, δημιουργώντας ένα περιβάλλον παράλογο και ταυτόχρονα οικείο!
Το έργο ξεκινά ως μια κωμωδία παρεξηγήσεων για να εξελιχθεί σε μια ακτινογραφία των σχέσεων, με άφθονο γέλιο. Η σκηνοθεσία της Κόρας Καρβούνη είναι μοντέρνα και ευφυής, αξιοποιώντας τη σκηνή του Θησείον και μετατρέποντας τον χώρο σε μια υβριδική μορφή, που θυμίζει άλλοτε πασαρέλα και άλλοτε ρινγκ, δίνοντας έμφαση στις ισορροπίες ανάμεσα στην αλήθεια και τα κατά συνθήκη ψεύδη, μέχρι την τελική αποκάλυψη.
Ο γρήγορος ρυθμός, οι κοφτές ατάκες, η έντονη σωματικότητα, ο ανταγωνισμός μεταξύ των χαρακτήρων και η τρομερή σκηνική χημεία των τριών ηθοποιών, μας έδωσαν μια καλοδουλεμένη και χάρμα ιδέσθαι παράσταση. Η δουλειά της χορογράφου Φαίδρας Σούτου, στην παράσταση, αποτελεί ίσως και το πιο δυνατό σημείο της, καθώς η ιστορία τρέχει και εξελίσσεται μέσα από μια αλυσίδα έξυπνα χορογραφημένων κινήσεων. Η κινησιολογία δένει αρμονικά με τη σκηνοθετική προσέγγιση, δίνοντας ένα εντυπωσιακό και ευχάριστο αποτέλεσμα. Το σκηνικό της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη είναι τελείως γυμνό από σκηνικά αντικείμενα και μόνο, προς το τέλος, μια μαύρη ταινία που τοποθετείται περιμετρικά της σκηνής οριοθετεί τον χώρο και τον μεταμορφώνει σε ρινγκ, για την τελική αναμέτρηση μεταξύ των ηρώων. Η απουσία ενός προκαθορισμένου σαλονιού, όπως το γνωρίζουμε, δίνει στους ήρωες τη δυνατότητα να δείξουν σωματικά τη διεκδίκηση του χώρου και όχι μόνο, που αποτελεί και διακύβευμα του έργου.
Η επιλογή της σκηνοθέτιδας να ντύσει μουσικά την παράσταση ο Φοίβος Δεληβοριάς, αντί να ακούμε τα γαλλικά τραγούδια που αναφέρονται στο έργο, αποδεικνύεται κομβική. Φωτίζονται οι χαρακτήρες και η προφανής αδυναμία όλων να επιτρέψουν στον άλλο να τους γνωρίσει και να τους αγαπήσει, όπως πραγματικά είναι. Ειδικά η επιλογή για το τέλος, “Ο καθρέφτης”, κεντράρει στον πυρήνα του έργου, καθώς, όλα όσα έχουν προηγηθεί, εμφανίζονται ως μια απόπειρα να μείνει αναλλοίωτη η εικόνα του καθενός στα μάτια των άλλων. Παράλληλα, αναδεικνύεται η δυσκολία τους να σπάσουν τα καλούπια τους και να αποκαλυφθούν στις πραγματικές τους διαστάσεις, με τα καλά και τα αρνητικά τους.
Ερμηνευτικά, έχουμε μια τριάδα ηθοποιών που έχουν “δέσει” μεταξύ τους και δείχνουν ότι απολαμβάνουν την παράσταση. Ο Μιχάλης Συριοπούλος (Ερίκ) συστήνεται ως ο επαγγελματίας των χωρισμών, με αυτοπεποίθηση και στιβαρότητα, για να ακολουθήσει μια αποδόμηση, όταν αποκαλύπτεται ένας πονεμένος άνθρωπος, που ζητάει απαντήσεις, αλλά και κρύβει ταυτόχρονα ένα φοβερό μυστικό – πάρα πολύ καλός, στα συνήθη του ερμηνευτικά επίπεδα.
Ο Στάθης Κόικας, ως Ιππόλυτος, ενσαρκώνει μια κωμική φιγούρα που ξεχειλίζει από ανασφάλειες, χωρίς θέληση και αποφασιστικότητα, που αφήνεται στη ροή των καταστάσεων, χωρίς να παρεμβαίνει ουσιαστικά στη διαμόρφωσή τους. Με εξαιρετικό τρόπο συμβάλλει στην κωμικότητα του έργου.
Η Βάσω Καβαλλιεράτου, στον ρόλο της Γκαέλ, αναμειγνύει τη σκληρότητα με τον αισθησιασμό. Παρουσιάζει ένα προφίλ δυναμικής γυναίκας, με απρόβλεπτη συμπεριφορά, στην οποία, όμως, υποβόσκει και μια τρυφερότητα. Πίσω από την πανοπλία της κρύβει μυστικά και φόβους, που αποκαλύπτονται όσο προχωράει η ιστορία. Είναι μια γυναίκα που δεν μπορεί να αφεθεί, να πάψει να ελέγχει τα πάντα και, μοιραία, δεν έχει τη δυνατότητα να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Παρ’ όλα αυτά, ο γεμάτος αντιθέσεις και ιδιόμορφος χαρακτήρας της δεν γίνεται αποκρουστικός για τον θεατή. Αντιθέτως, είναι πολύ γοητευτικός, κάτι που κερδίζει με την ερμηνεία της.
Ως σύνολο, οι τρεις ηθοποιοί μάς δίνουν έναν κοινό τόπο: εκπροσωπούν ένα σύνηθες είδος ανθρώπου, που μιλάει πολύ χωρίς να ακούει τι λένε οι απέναντί του, με μοναδική φροντίδα την προστασία της αψεγάδιαστης εικόνας του, που δεν επιθυμεί την ειλικρίνεια, με το φόβο πως ίσως αυτό που θα ειπωθεί θα τον δυσαρεστήσει, και με προφανή αδυναμία να συναντηθεί πραγματικά με κάποιον, αφού η λατρεία του για τον έλεγχο λειτουργεί ανασταλτικά.
Μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη, αυτή η παράσταση! Προσφέρει απλόχερα γέλιο, φοβερές ερμηνείες και ταυτόχρονα κάνει ένα δεικτικό σχόλιο για τη δυσκολία των σχέσεων και το μερίδιο της ευθύνης του καθενός σε αυτό. Ωραία είναι να έχεις έναν/μία σύντροφο και να περνάτε τη ζωή μαζί, όμως τι γίνεται, όταν διαπιστώνουμε πως ο έρωτας δεν είναι ένα πράσινο λιβάδι που μας περιμένει να τρέξουμε, αλλά μια καθημερινή δοκιμασία, που απαιτεί εμπιστοσύνη, υποχωρήσεις, επικοινωνία; Είναι ο φόβος η κατάλληλη αφορμή για έναν χωρισμό; Γιατί, αν είναι δύσκολο να πεις στον άλλο “φεύγω, δεν θέλω άλλο” (ακόμα και δια αντιπροσώπου), τότε πόσο πιο επίπονο μπορεί να είναι να προσπαθήσεις να αγαπήσεις κάποιον, όπως είναι;
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2026
