Είδαμε την παράσταση ‘Η Μπαλάντα Ενός Ευαίσθητου Δήμιου’ στο Θέατρο Olvio
Ο δήμιος, στα παλιά χρόνια, ήταν εκείνος που αναλάμβανε την εκτέλεση των θανατικών ποινών – οι περισσότεροι εξ ημών έχουμε με αυτούς τους ανθρώπους συναντηθεί μέσα από ταινίες ή τηλεοπτικών σειρών με “ιστορικό” περιεχόμενο και στις οποίες υπάρχει μια ή και περισσότερες σεκάνς μιας τέτοιας εκτέλεσης. Στα μετέπειτα χρόνια, που το ανθρώπινο είδος “εκπολιτίστηκε” και απαγορεύτηκαν αυτές οι βάρβαρες τελετές, η λέξη δήμιος απέκτησε τη σημασία του ανθρώπου που εκτελεί την αποστολή του, χωρίς να αισθάνεται απολύτως τίποτα ή για να περιγράψει κάποιον που έχει κάνει κάποια αγριότητα.
Η ιστορία που παρακολουθήσαμε μας ταξίδεψε στη μεσαιωνική Σκωτία του 1410. Ο Αβελάρδος ήταν δήμιος στο επάγγελμα και, μαζί με τον βοηθό του Γιουτζίν, είχαν την ευθύνη να εκτελούν τις θανατικές καταδίκες διά αποκεφαλισμού σε μια επαρχιακή πόλη της εποχής. Η φήμη του ως επαγγελματία έχει εξαπλωθεί και ο ίδιος αισιοδοξεί πως σύντομα θα αναβαθμιστεί και θα μεταφερθεί στην πόλη, όπου υπάρχει μια σύγχρονη λαιμητόμος για να γίνεται η δουλίτσα και όχι το βαρύ τσεκούρι, που όσο περνούν τα χρόνια τον δυσκολεύει λίγο στη χρήση του. Θα υποψιάζεσαι πως ο ήρωάς μας είναι ένας στυγνός επαγγελματίας καριέρας, αλλά δεν – ο ίδιος δηλώνει πως βρέθηκε τυχαία σε αυτή τη θέση και, ακολουθώντας την πατρική συμβουλή, είπε πως θα την κάνει όσο καλύτερα μπορεί. Δεν το απολαμβάνει καθόλου, όμως, και σκέφτεται πως, αν δεν ήταν εκείνος, θα υπήρχε κάποιος άλλος. Την ίδια ώρα, ο βοηθός του διαμαρτύρεται πως ούτε το πριονίδι απορροφά αρκετά το αίμα από τα κομμένα κεφάλια ούτε εκείνος μπορεί να αποφύγει τις ώρες που χρειάζεται να περάσει καθαρίζοντας την πλατεία όπου γίνονται οι εκτελέσεις!
Σήμερα ο “πελάτης” τους είναι ο Ροβέρτος, υφαντουργός στο επάγγελμα, που, για ένα χρέος 142 σελινιών, καταδικάστηκε σε θάνατο. Η τριάδα έχει βρεθεί από νωρίς το πρωί στην πλατεία, ώστε να προετοιμαστεί η εκτέλεση και εκεί ο καταδικασμένος υφαντουργός, προσπαθεί να αλλάξει γνώμη στον δήμιο και να τον αφήσει να δραπετεύσει, αφού θεωρεί ότι είναι αστείος ο λόγος της καταδίκης του. Ο Αβελάρδος, παρόλο που δεν έχει τέτοιες ευαισθησίες, αποφασίζει να κάνει μια τελευταία συζήτηση μαζί του, προς απογοήτευση του βοηθού του που θέλει να τελειώνουν για να γυρίσουν στα σπίτια τους. Η κατάσταση περιπλέκεται, όταν καταφτάνει η σύζυγος του Ροβέρτου, Μαρί, με την ανυπόγραφη διαθήκη του, ζητώντας, έστω και την τελευταία στιγμή, με αυτό τον τρόπο να την εξασφαλίσει! Στις ικεσίες του συζύγου της για βοήθεια δεν συγκινείται ιδιαιτέρως, προβάλλοντας κάθε φορά και μια απίθανη δικαιολογία. Ένα μήνυμα που θα έρθει στο παρά ένα της εκτέλεσης από το παλάτι, θα υποχρεώσει το δίδυμο των εκτελεστών να ανακρούσουν πρύμναν και αναβάλουν τον αποκεφαλισμό, αφού τα νέα δεν τους ακούστηκαν καθόλου ευχάριστα, αφού απειλούν το εργασιακό τους μέλλον!
Από εκείνο το σημείο, εγείρονται θέματα επιβίωσης και για τους δύο δημοσίους υπαλλήλους, που αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται στην ίδια θέση με ορισμένους που θανάτωσαν σε πρότερους χρόνους – η επιθυμία του βασιλιά να συνεχίσει να καλοπερνάει, σε βάρος των υπηκόων του, αγγίζει πλεον και τους ίδιους… Λογική και παράλογο πιάνονται χέρι χέρι και ξεκινούν έναν ξέφρενο χορό γύρω από τους ήρωες, που αναζητούν ο καθένας μια διέξοδο διαφυγής, από το κοινό πλέον πρόβλημα. Θα βρεθεί λύση και θα υπάρξει ευτυχές τέλος; Spoilers απαγορεύονται και η απάντηση δίνεται επί σκηνής!
Η μαύρη κωμωδία έχει το χαρακτηριστικό να σε κάνει να γελάς με καταστάσεις που στον πυρήνα τους είναι πολύ δραματικές, αλλά σου παρουσιάζονται στην πιο αστεία μορφή τους – το ίδιο συμβαίνει και σε αυτήν την παράσταση. Η διαφθορά και η αναλγησία της εξουσίας παρουσιάζονται ως διαχρονικές παθογένειες, με τη μορφή ενός μεσαιωνικού μιούζικαλ, με έντονο άρωμα από Monty Python και μια σκηνοθεσία του Μιχάλη Κοιλάκου, που είναι υπέροχα ασεβής! Επί τούτου, υπερβολές στις ερμηνείες και στην κίνηση, μαζί με τη γλώσσα του κειμένου και τα επιτηδευμένα παράφωνα τραγούδια, τον ρυθμό που δεν ζαλίζει, αλλά σε κρατάει σε εγρήγορση, δίνουν ένα απολαυστικό αποτέλεσμα στη λογική “ας γελάσουμε λίγο με τα χάλια μας”, αφού κάποια πράγματα διαχρονικά δεν αλλάζουν, σε μια παράσταση με νεύρο, σαρκασμό και διάθεση για κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, με αιχμές που χτυπούν στην καρδιά του κοινού, υπενθυμίζοντάς μας πως η σάτιρα αξίζει, όταν γελάς με κάτι που, όταν το ακούμπησεις σε άλλη συνθήκη, θα αισθανθείς πόνο.
Ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Βασίλης Χατζηδημητράκης, η Μαρία Μπαλούτσου, ο Γιώργος Ντούσης και ο Άγγελος Λιάγκος έχουν πολύ καλή σκηνική χημεία και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, συμβάλλοντας στο να φεύγει όλος ο κόσμος με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, μετά την αυλαία. Μουσική υπέροχη και ταιριάζει γάντι στο κείμενο, από τον Κώστα Χαριτάτο.
Είναι ‘Η Μπαλάντα Ενός Ευαίσθητου Δήμιου’ η πιο καλογραμμένη κωμωδία; Φυσικά και όχι.
Θα την χαρακτήριζε cringe η Generation Z; Χαλαραααά.
Είναι μια καλή πρόταση για θεατρική έξοδο; Οπωσδήποτε!
Στο Olvio, που πραγματικά σπάω το κεφάλι να θυμηθώ αν έχω δει ποτέ κακή παράσταση, τα δευτερότριτα υπάρχει ένα ιερόσυλο μιούζικαλ με δράση στη μεσαιωνική Σκωτία – που κατά έναν παράλογο τρόπο, επιτρεπτό πάντα θεατρικά – θυμίζει πολύ Ελλαδα 2.0. Θα παρακολουθήσεις μια ξεκαρδιστική παράσταση, για την οποία θα ομολογήσεις στο τέλος της πως πρόκειται για μια ένοχη απόλαυση (κάτι σαν τη σοκολατίνα, ενώ είσαι σε δίαιτα), με μια εξαιρετική ομάδα επί σκηνής και πίσω από αυτήν, που σε κάνει να δεις τη γελοία πλευρά πολύ σοβαρών καταστάσεων και να σκεφτείς πως ίσως κι αυτός είναι ένας δόκιμος τρόπος για να την παλέψεις, αφού δεν επιθυμείς καθόλου να ενδυθείς προσεχώς το πουκαμισάκι χωρίς μανίκια!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Οκτώβριος 2026
