Ένας από τους αγαπημένους μου χώρους στην Αθήνα είναι το ‘Αγγέλων Βήμα’ και είχα τη χαρά να τον επισκεφθώ για να παρακολουθήσω την τελευταία παράσταση του έργου της Λείας Βιτάλη, «Νύχτα στην Εθνική». Αφού καθίσαμε στις αναπαυτικές θέσεις του θεάτρου, ξεκίνησε το ταξίδι μας στην Εθνική... Ένα ταξίδι σκοτεινό, σκληρό και βίαιο. Αλλά και με συναισθήματα ποτισμένο. Η αναζήτηση της αγάπης, που γίνεται μεν με άκομψο τρόπο, αλλά η […]
Από τις πολύ πρωτότυπες παραστάσεις που έχω δει φέτος, βασισμένες στο μεράκι και την αγάπη για το θέατρο, είναι και αυτή που παίζεται ακόμα –και μέχρι 31/03– στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων, με τίτλο «Η Αυθεντικότητα του Ψεύτικου». Πώς θα αντιδρούσες αν μια μέρα η ζωή σου άλλαζε, κάποιοι άλλοι αποφάσιζαν για σένα και όριζαν την καθημερινότητά σου; Άμα προσπαθούσαν να κατευθύνουν τις σκέψεις σου σε σημείο που οι αντιδράσεις σου […]
Τι κοινό έχουν μια νυμφομανής (σε οίστρο), ένας ανέραστος φοβικός φοιτητής (της θεωρίας), ένας στρατιωτικός σε διαθεσιμότητα, μια συντηρητική χήρα (με το πλεκτό της), ένας ωραιοπαθής τύπος, μια βιολόγος (αξεσουάρ του προηγούμενου τύπου); Τι τους ενώνει και τι τους χωρίζει; Στην ομάδα αυτή προσθέστε και μια δραματοθεραπεύτρια και έχετε έτοιμη την συνταγή! Όλοι αυτοί οι απίθανοι χαρακτήρες, συναντιόνται σε μια συνεδρία στο χώρο της θεραπεύτριας, που τους έχει ζητήσει στην προηγούμενη […]
Η αλήθεια είναι ότι οι μεσογειακοί λαοί είναι πιο 'ζεστοί' και, σε όλες τις εκφράσεις τους, δείχνουν γιατί ξεχωρίζουν απο τους Βόρειους. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια κωμωδία που να έχει γραφτεί για το θέατρο από κάποιον π.χ. Σουηδό συγγραφέα. Αυτοί γράφουν εξαιρετικά κοινωνικά, ψυχολογικά, δραματικά κείμενα. Το αβίαστο γέλιο το προσφέρουν οι μεσογειακοί συγγραφείς που έχουν αρκετό υλικό για να αντλήσουν θέματα. Στα γαλλικά κωμικά έργα έχω διαπιστώσει ότι […]
Όποιος νομίζει ότι είναι εύκολο να βγει μπροστά σε κόσμο με 2 λέξεις - κλειδιά και το κοινό σε ρόλο σκηνοθέτη, μάλλον έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του (εδώ για μια 2ωρη εκπομπή, οι περισσότεροι που γνωρίζω έχουν το χαρτοφύλακα των σημειώσεων απο κοντά & έχουν κάνει και x πρόβες - ελάχιστοι είναι αυτοί που βγαίνουν χωρίς να έχουν ιδέα τι θα πουν....). Οπως μάθαμε μετά την παράσταση, η […]
Πόσο επίκαιρο μπορεί να είναι ένα έργο του 1725; Με αυτή την ερώτηση στο κεφάλι βρεθήκαμε στο Υπόγειο για την παράσταση 'Το νησί των σκλάβων', στην επίσημη πρεμιέρα της. Δεν γνωρίζαμε πολλά για το έργο κι έτσι πήγαμε από πριν διαβασμένοι... σε ένα νησί ναυαγούν 4 άνθρωποι - 2 αφεντάδες κι οι 2 υποτακτικοί τους. Για κακή τύχη των πρώτων, το νησί κατοικείται απο πρώην σκλάβους της πόλης της Αθήνας, […]
Έφτασα σχεδόν 40 για να κατέβω τα σκαλιά στο Υπόγειο... κάλλιο αργά παρά ποτέ! Είμαστε εδώ για να δούμε την παράσταση 'Η Λίλα λέει', στην επίσημη πρεμιέρα της. Γύρω από αυτό το σύγχρονο γαλλικό έργο (γράφτηκε το 1997) υπάρχει μια μυθολογία... ποιος είναι ο Σιμώ που κρατάει και το βασικό ρόλο στην παράσταση; Πόσο αληθινά είναι αυτά που εξιστορεί ή μήπως κάποιος του τα διηγήθηκε; Το σκηνικό μαύρο - μαύρες […]
Παρασκευή βράδυ, Παγκράτι, με το GPS να τα έχει χάσει και να μην μπορώ να βρω το θέατρο - κι όταν το βρίσκω να μην ξέρω που να παρκάρω... κι όταν συμβαίνει κι αυτό, συνειδητοποιώ πως έχει περάσει η ώρα έναρξης και φεύγουμε τρέχοντας να προλάβουμε. Ευτυχώς είχαν αργήσει κι άλλοι... Πήραμε θέση, όπως συνήθως, κάπου πίσω, όχι στα πολύ φωτεινά, να μην πολυφαινόμαστε κιόλας, στις καρέκλες-αυτές που βλέπω σε […]
Αξίζει να περιμένεις ένα τρένο που όλο έρχεται και όλο στο δρόμο είναι; Και είναι αυτό το σωστό τρένο ή ακόμη "καλύτερα" είναι ο ορθός τρόπος μετακίνησης; Έχει περάσει καιρός από τη μέρα που είδα την παράσταση (στην επίσημη πρεμιέρα της)... αν έγραφα την επόμενη μέρα θα είχατε ένα κείμενο με 30 παραγράφους που θα ανέλυαν σχεδόν διεξοδικά τις δυόμιση ώρες που διαρκεί. Άφησα να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός, να τρέξουν […]
