Είδαμε την παράσταση ‘Η Λίλα λέει’ στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

Έφτασα σχεδόν 40 για να κατέβω τα σκαλιά στο Υπόγειο… κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Είμαστε εδώ για να δούμε την παράσταση ‘Η Λίλα λέει’, στην επίσημη πρεμιέρα της. Γύρω από αυτό το σύγχρονο γαλλικό έργο (γράφτηκε το 1997) υπάρχει μια μυθολογία… ποιος είναι ο Σιμώ που κρατάει και το βασικό ρόλο στην παράσταση; Πόσο αληθινά είναι αυτά που εξιστορεί ή μήπως κάποιος του τα διηγήθηκε;

Το σκηνικό μαύρο – μαύρες σακούλες που θυμίζουν χωματερή κι ένα μαύρο τραπέζι. Ο ιδανικός αντικατοπτρισμός για το γκέτο του Παρισιού που διαδραματίζεται η δράση. Άνθρωποι και ζωές πεταμένες και κανείς δεν ενδιαφέρεται.

Εκεί ζει ο 19χρονος Σιμώ, ένας Άραβας, γιος μεταναστατών, που κάνει παρέα με άλλα μελαμψά αγόρια, κι η 16χρονη Λίλα, μια φυσική ξανθιά που μοιάζει με άγγελο που ξέπεσε στη χωματερή. Ένας άγγελος με πολύ ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης όμως.

Τα 2 αυτά παιδιά θα έρθουν κοντά και τα λόγια της Λίλας – ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον έρωτα κι αυτά που λέει, ταρακουνάνε τον Σιμώ και τον κόσμο που έχει φτιάξει. Ξεκινάει να καταγράφει τα λόγια του κοριτσιού και παράλληλα διαπιστώνει πως αλλάζει δρόμο, αντιλαμβανόμενος παράλληλα ότι βρίσκεται σε τέλμα. 

Η προκλητική Λίλα και τα λόγια της στα αυτιά του Σιμώ δεν ακούγονται τόσο σκληρά όσο είναι, αλλά σαν λόγια αγγέλου… συνειδητοποιεί ότι η έξοδος από την ανακυκλώσιμη ζωή του περνάει μέσα από τον αυξανόμενο ερωτά του για το κορίτσι αυτό, αλλά κάπου κάνει πίσω. Όταν αντιλαμβάνεται πως κάνει όσα δεν θα ήθελε να κάνει ποτέ κι αναλαμβάνει δράση, η ιστορία έχει πάρει άλλη τροπή. Το τέλος τον βρίσκει με μια ιστορία στα χέρια και έχοντας χάσει παλιά και νεα στηρίγματα…

Μια ιδιαίτερη ιστορία, που μέσα απο την προκλητική της γλώσσα βγάζει όλα τα νοήματά της – φέρνοντας σε αμηχανία το κοινό κάποιες φορές, που γελάει με τα όσα λέγονται από το κορίτσι της ιστορίας. Στα μάτια μας παρουσιάστηκε ο ανορθόδοξος τρόπος προσέγγισης 2 ανθρώπων μαζί με τις παθογένειες του σήμερα – το σκληρό τέλος δίνει τα δυνατά μηνύματα της δράσης, όταν θες κάτι πολύ, καθότι η ιστορία διδάσκει πως οι άτολμοι συχνά ζουν με τις αναμνήσεις αυτών που απέφυγαν και από τα “αν” που εκπορεύονται.

Εξαιρετική η σκηνοθετική ματιά από Μαριάννα Κάλμπαρη και Βασίλη Μαυρογεωργίου, ο οποίος κρατάει το ρόλο του Σιμώ, δίνοντας μας μια μεστή ερμηνεία, παρουσιάζοντας όλη τη συναισθηματική διαδρομή του ήρωα, τις αγωνίες και τους φόβους του, μέχρι το ολοκληρωτικό τελειωτικό “άδειασμα”. Σε ανάλογη τροχιά κι η Λένα Δροσάκη που ενσαρκώνει τη Λίλα, που μιλάει με μια γλώσσα ξαναμμένων εραστών κι όμως τα λόγια της δεν σε προκαλούν, αλλά νομίζεις ότι ακούς ποίηση… Φώτα, μουσική επένδυση και λοιπά τεχνικά στη γνωστή υψηλή ποιότητα του Θεάτρου Τέχνης.

Είναι μια παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους (λόγω του κειμένου της*) – που σε βάζει μέσα της απο το πρώτο λεπτό. Συστήνεται σε όσους δεν μένουν στο λόγο, αλλά βλέπουν κι ακούνε πίσω απο τις λέξεις και την αποκλείουμε για όλους τους (ψευτό)πουριτανούς.

Περισσότερα εδώ.

*Υ.Γ. Την επόμενη της παράστασης την ώρα που σχόλαγε το Λύκειο δίπλα μας, στο δρόμο μια κοριτσοπαρέα χρησιμοποιούσε λόγια, όπως της Λίλας για να συζητήσει κάτι… στο δρόμο, σε δημόσιο χώρο…. η Λίλα τα λέει ιδιωτικά σε αυτόν που θέλει γτ δε βρίσκει άλλο τρόπο έκφρασης. Αυτά τα παιδιά δεν είχαν κανένα λόγο και τίποτα να αποδείξουν… μην βιάζονται λοιπόν να μεγαλώσουν και μη θεωρούν ότι το να σε νομίζουν κάτι άλλο απο αυτό που πραγματικά εισαι, είναι ασφαλές – το παράδειγμα της θεατρικής Λίλας δείχνει το αντίθετο (και πόσων ακόμα ‘μη θεατρικών’-καθημερινών εφήβων που πλήρωσαν τις λάθος εντυπώσεις).