Είδαμε την παράσταση ‘Η Ιστορία της Αυτοθυσίας’ στο Skrow Theater
Παρασκευή βράδυ, Παγκράτι, με το GPS να τα έχει χάσει και να μην μπορώ να βρω το θέατρο – κι όταν το βρίσκω να μην ξέρω που να παρκάρω… κι όταν συμβαίνει κι αυτό, συνειδητοποιώ πως έχει περάσει η ώρα έναρξης και φεύγουμε τρέχοντας να προλάβουμε. Ευτυχώς είχαν αργήσει κι άλλοι…
Πήραμε θέση, όπως συνήθως, κάπου πίσω, όχι στα πολύ φωτεινά, να μην πολυφαινόμαστε κιόλας, στις καρέκλες-αυτές που βλέπω σε πολλά θέατρα, μα δε τους έχει πει κανείς ότι είναι “τέρμα” άβολες- και περιμέναμε να αρχίσει η παράσταση.
Το μάτι έπεσε πάνω από την είσοδο της σκηνής στον πίνακα αφίξεων (ξέρεις, σαν αυτούς που ‘χουν στα αεροδρόμια), που έγραφε διαφορετικά ονόματα ιστορικών προσώπων (και κάποια που δεν ήξερα φυσικά!). 5 ξαπλώστρες στη σκηνή, περιβάλλον παραλίας… μια μεταθανάτια παραλία που βρίσκονται όσοι έχασαν τη ζωή τους για κάποιο σκοπό – εξού κι ο τίτλος του θεατρικού.
Στη διάρκεια της παράστασης περνάνε διάφορες ιστορίες μπροστά από τα μάτια μας, δοσμένες με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Σε ένα τζουκμποξ, οι αφηγητές επιλέγουν τραγούδια που “δένουν” με την ιστορία που θέλουν να αφηγηθούν. Απο την Emily Davidson που έπεσε μπροστά στο άλογο του βασιλιά της Αγγλίας για να διαμαρτυρηθεί για τα δικαιώματα των γυναικών, στο μηχανικό του Τσέρνομπιλ που ασφάλισε τη βαλβίδα στον πλημμυρισμένο αντιδραστήρα, για να μην προκληθεί ένα γιγάντιο πυρηνικό ατύχημα, γνωρίζοντας ότι η έκθεση σε τέτοιες ποσότητες ραδιενέργειας θα ήταν μοιραία, κι απο εκεί στο Σωκράτη, με όλες τις ιστορίες να ζωντανεύουν μέσα απο τις διηγήσεις, μπροστά μας, στο τελικό τους κεφάλαιο.
Μόνη “παραφωνία” κατ’εμέ ο ιάπωνας καμικάζι που περιλαμβάνεται μέσα στην πλοκή – δεν είναι μια υπόθεση αυτοθυσίας, δεν θυσιάστηκε για να προσφέρει κάτι ή να υπηρετήσει κάποιο σκοπό, δεν τον θεωρώ ήρωα, αλλά θύμα μια στρεβλής ιδεολογίας και μιας παράλογης λατρείας σε έναν θεοποιημένο αυτοκράτορα – η θυσία του στο Pearl Harbor απλά έβαλε επισήμως την Αμερική στο Β’Παγκόσμιο πόλεμο…
Κι η ανατροπή στην παράσταση συντελείται, όταν οι νεκροί, πλέον, ήρωες σκέφτονται τι θα γινόταν αν είχαν πάρει μια άλλη απόφαση… πώς θα ήταν 20, 30 χρόνια μετά η ζωή τους; Θα ήταν ευτυχισμένοι με την επιλογή τους; Δε σου δίνει κάποιος απάντηση, αλλά τροφή για σκέψη.
Στο κλείσιμο της παράστασης, όλες οι ιστορίες γίνονται μια και μπλέκονται μεταξύ τους, με τους ήρωες να παρουσιάζουν την προσωπική τους υπόθεση ανάμεσα στο κοινό. Και τότε, όταν ακούς όλα αυτά τα γεγονότα μαζικά, και διαπιστώνεις ότι οι περισσότεροι εξ αυτών λειτούργησαν με ελατήριο το καλό των πολλών κι όχι το ατομικό, σου βάζει η παράσταση το “σκουλίκι” μέσα σου να σε τρώει… εσύ τι θα έκανες εκείνη την ώρα, αν βρισκόσουν σε μια αντίστοιχη θέση;
Ήταν μια πολύ “λυτρωτική” εμπειρία αυτή παράσταση, με τις όποιες υπερβολές της και τα “ελαττώματά” της (μου φάνηκε κακοφωτισμένη, χωρίς να είμαι ειδικός κι αυτό το ‘Καλό τραγούδι, ε;’ αν ακουγόταν λιγότερο…). Συνολικά το πρόσημο είναι θετικό, και για την ερμηνεία όλων των συντελεστών και για το κείμενο και για την πρωτότυπη σκηνοθεσία.
Πολύ όμορφο θεατράκι το Skrow, δεν το ξαναείχα επισκεφθεί και μου άρεσε ιδιαιτέρως αυτή η αίσθηση της σπηλιάς – βοηθάει κι ο βράχος στα ανατολικα! Αισθάνομαι πολύ καλά με την επιλογή μου και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε αυτούς που ψάχνουν παραστάσεις με πρωτότυπες ιδέες και πρωταγωνιστές που απολαμβάνουν αυτό που παίζουν.
Περισσότερα εδώ.
