Είδαμε την παράσταση ‘9:05’ στο Θέατρο Διάνα
Αξίζει να περιμένεις ένα τρένο που όλο έρχεται και όλο στο δρόμο είναι; Και είναι αυτό το σωστό τρένο ή ακόμη “καλύτερα” είναι ο ορθός τρόπος μετακίνησης;
Έχει περάσει καιρός από τη μέρα που είδα την παράσταση (στην επίσημη πρεμιέρα της)… αν έγραφα την επόμενη μέρα θα είχατε ένα κείμενο με 30 παραγράφους που θα ανέλυαν σχεδόν διεξοδικά τις δυόμιση ώρες που διαρκεί. Άφησα να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός, να τρέξουν κι οι εξελίξεις στην πραγματική ζωή και, αφού τα επεξεργαστώ πάλι, να τα πούμε.
Έχουμε να κάνουμε με μια μουσική παράσταση, μια ιδέα του Παντελή Βούλγαρη να διηγηθεί μελωδικά τα τελευταία 50 χρόνια της ιστορίας, επιλέγοντας στιγμές σημαντικές, μπολιαζοντάς τις με αυτά που συμβαίνουν τώρα.
Ο Οδυσσέας Ιωάννου, με τον ποιητικό και ορισμένες φορές αλληγορικό λόγο του, αναλαμβάνει να τοποθετήσει στη διάρκεια της παράστασης τους πυλώνες, ενώ γράφει τα κείμενα για την επόμενη ραδιοφωνική του εκπομπή, περιμένοντας κι αυτός το τρένο. Μαης του ’68, Αττίλας στην Κύπρο, Μεταπολίτευση, Αλλαγή, Σεισμός του 1999, Ολυμπιάδα 2004, κάποια από αυτά που θυμάμαι.
Και όλα αυτά ντύνονται μουσικά με Χατζηδάκη, Ξαρχάκο, Θεοδωράκη, και μετά πιο “φρέσκους” δημιουργούς, με τις φωνές του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και του Χρήστου Θηβαίου (και με υποκριτικό ταλέντο!), πλαισιωμένους από μια εξαιρετική ομάδα μουσικών.
Εξαιρετικός ο ήχος, και πολλά συγχαρητήρια σε αυτόν που επιμελήθηκε την επιλογή των τραγουδιών. Οι μνήμες από τον Χρήστο Θηβαίο ήταν πολύ φρέσκιες μιας και τον είχα δει ζωντανά πριν λίγους μήνες (με τον έτερο αγαπημένο Μίλτο Πασχαλίδη), στα γνωστά του στάνταρ (και χωρίς το χαρακτηριστό μακρύ μαλλί πλέον) – ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μου απέδειξε γτ ακόμη και σήμερα, με τόσους νεους και καλούς τραγουδιστές, εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς.
Οι όποιες ενστάσεις μου γι’αυτόν είχαν να κάνουν με τον τρόπο που επέλεγε να παρουσιάσει τη δουλειά του στον κόσμο – δεν μπορούσα να τον δω σε μια “μουσική σκηνή” με την απόλυτη τσιγαρίλα στον αέρα και τους σερβιτόρους να πηγαινοέρχονται, με τους δίσκους να ‘πετάνε’ σαν Α.Τ.Ι.Α πάνω απο το κεφάλι μας. Καλώς ή κακώς μεγαλώσαμε και προτιμάμε τέτοιους ανθρώπους να τους απολαμβάνουμε σε πιο πολιτισμένες συνθήκες. Και στο θέατρο Διάνα όλα αυτά υπάρχουν… χωρίς θεατρινισμούς της πίστας, ένας πολύ γήινος Βασίλης, μας άγγιξε με όσα τραγούδησε.
Ξεχωρίσαμε το κορίτσι με το βιολί, τη Μαίρη Μπρόζη, που είχε ενα φοβερό ντουέτο με τον Χρήστο Θηβαίο (στα Λιανοτράγουδα), από την ομολογουμένως καλοκουρδισμένη ορχήστρα.
Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μια μουσική παράσταση, με εξαιρετικά σκηνικά, σε ένα πολύ ωραίο θεατρικό χώρο. Δεν είναι απολύτως θεατρικό το θέαμα, αλλά το ταξίδι που κάνεις αυτές τις δυόμιση ώρες (διαπιστώνεις πως ξέρεις περισσότερα για την ελληνική μουσική από όσα πίστευες) και τα μηνύματα αισιοδοξίας που σου αφήνει στο τέλος, το σύνολο αυτών, την κάνει ένα από τα θεάματα που πρέπει να δεις φέτος.
Το αν αξίζει ή όχι να περιμένουμε το τρένο, δεν θα σου το πει η παράσταση… οι πρωταγωνιστές βαριούνται – επαναστατούν και φεύγουν. Για που; Δε σου λένε…πάμε; ρωτάνε. Και πάνε… με τη σιγουριά ότι το παιχνίδι, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, ακόμη παίζεται…
