Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΡΩΣΙΜΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ & ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΑΛΤΟ ΤΟΥ ΝΙΖΙΝΣΚΙ

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΒΡΩΣΙΜΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ
ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ»

Ξένη Πεζογραφία

ISBN: 978-960-576-638-2
Διαστ. 12 x 17
τιμή αγοράς με ΦΠΑ: 9,54
σελ. 160

Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
Συγγραφείς: Αμπτόν Ουμπίδια, Γκιγιέρμο Σαμπέριο, Αλφρέδο Ετσενίκε Μπράις, Αουγούστο Μοντερόσο

Περιγραφή βιβλίου
Τα τέσσερα διηγήματα που αποτελούν τούτη τη συλλογή είναι αυτοαναφορικά· είναι όμως, ταυτόχρονα, κατά τρόπο ανησυχητικό, φαύλοι κύκλοι: περιγράφουν καταστάσεις κατά τις οποίες η επίλυση ενός προβλήματος οδηγεί στη δημιουργία άλλου το οποίο με τη σειρά του μας οδηγεί, φευ, πάλι στο αρχικό. Ο αναγνώστης αισθάνεται (απειλητικά;) την αδυναμία των «ηρώων» να εξελιχθούν. Όλα έχουν (ξανα)γίνει, όλα μοιάζουν μάταια, όλα είναι αδιάκοπη επιστροφή σε μια αρχή που είναι… τέλος.

Απόσπασμα από το επίμετρο

Δημιουργός (αυτό)δημιουργούμενος Είτε μέσω του αφηγητή είτε μέσα από τη «φωνή» των ηρώων του, ο συγγραφέας, πρόσωπο με σάρκα και οστά, δεν λείπει ποτέ από το έργο του, από το λογοτεχνικό του σύμπαν ‒ αν θέλουμε να καταφύγουμε σε κοσμογονικές παρομοιώσεις που ανάγουν τους συγγραφείς (και, κατ’ επέκταση, οποιονδήποτε δημιουργό ενός έργου τέχνης) σε θεούς, μικρούς ή μεγάλους, που κινούν κατά το δοκούν τα νήματα της ύπαρξης των δημιουργημάτων τους. Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις –οι επαΐοντες κάνουν λόγο για «αυτοαναφορική λογοτεχνία»– που ο συγγραφέας επιθυμεί να κάνει ακόμα πιο εμφανή την παρουσία του μέσα στα πεπερασμένα (;) όρια του λογοτεχνικού του έργου, είτε γιατί θέλει να αποκαλύψει τα μυστικά «γρανάζια» που κινούν τη διαδικασία της γραφής είτε γιατί ζηλεύει την αθανασία των ηρώων του (όταν εκείνη θα είναι ακόμα εδώ, εγώ θα έχω φύγει, έλεγε, μέσες άκρες, ο Φλομπέρ για τη Μαντάμ Μποβαρί του) και επιθυμεί να γίνει και εκείνος, έστω και περιστασιακά, χάρτινος ήρωας.
Τα τέσσερα διηγήματα που αποτελούν τούτη τη συλλογή είναι αυτοαναφορικά, ασχολούνται όλα, δηλαδή, με το μεγαλείο και τις πικρίες της λογοτεχνικής γραφής, εμπλέκοντας σε κάποια από αυτά, με τρόπο εμφανή ή συγκεκαλυμμένο, τον ίδιο τον συγγραφέα· είναι όμως, ταυτόχρονα, κατά τρόπο ανησυχητικό, φαύλοι κύκλοι: περιγράφουν, ούτως ειπείν, καταστάσεις κατά τις οποίες η επίλυση ενός προβλήματος οδηγεί στη δημιουργία άλλου το οποίο με τη σειρά του μας οδηγεί, φευ, πάλι στο αρχικό.
Η ισπανόφωνη λογοτεχνία γενικά και, ειδικότερα, το είδος του διηγήματος έχουν δώσει ευφυή δείγματα τέτοιων αδιέξοδων καταστάσεων με προεξάρχοντα τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Στα τέσσερα διηγήματα της μικρής αυτής συλλογής, ο αναγνώστης αισθάνεται (απειλητικά;) την αδυναμία των «ηρώων» να εξελιχθούν. Όλα έχουν (ξανα)γίνει, όλα μοιάζουν μάταια, όλα είναι αδιάκοπη επιστροφή σε μια αρχή που είναι… τέλος.

Τέσσερις συγγραφείς, τέσσερις ιστορίες, που καταργούν τα, έτσι και αλλιώς ασαφή, όρια πραγματικότητας και μυθοπλασίας, δημιουργού και (αυτό)δημιουργούμενου. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Αθήνα, καλοκαίρι 2016

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΟΥΡΟΥΠΗ
«ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΑΛΤΟ ΤΟΥ ΝΙΖΙΝΣΚΙ»
Τέχνες
ISBN: 978-960-576-641-2
Διαστ. 12 x 17
τιμή αγοράς με ΦΠΑ: 8,48
σελ. 72

Περιγραφή του βιβλίου

Ο σωματικός κόσμος ήταν απομονωμένος επί αιώνες από τον φανατισμό της ηθικής.
Ο κόσμος του Νιζίνσκι, παρότι στιγματίστηκε σε κάποια φάση της ζωής του σαν
κάτι ζωώδες, είχε πάντοτε τη δυνατότητα να συνεργάζεται στενά με τον άλλο κόσμο.
Το σώμα, κάνοντας αισθητό ένα συγκινησιακό γεγονός, με τη ρυθμική του μετάφραση,
μπορεί να γίνει, αν και είναι τόσο απτό, τόσο υλικό και τόσο συγκεκριμένο,
ο πιο ασφαλής ερμηνευτής του αφηρημένου.

Ελευθερία Κουρούπη – Βιογραφικό
H Ελευθερία Κουρούπη γεννήθηκε στην Αθήνα. Φοίτησε στις σχολές Χορού Νασούκας Χειμάρρα Preobrajenska και Ραλλούς Μάνου. Ως χορεύτρια έλαβε μέρος σε παραστάσεις του ελληνικού χοροδράματος. Δίδαξε σε δική της σχολή χορού, στη Σχολή της Ραλλούς Μάνου, στο Southeastern College και στο Δήμο Κηφισιάς. Το 1988-90 χορογράφησε για τα δρώμενα του Δήμου Αθηναίων την τριλογία «Νάρκισσος – Πυγμαλίων – Ορφέας (Επιμύθιον)».
Συμμετείχε με το ίδιο έργο στο 9ο Φεστιβάλ του Altomonte στην Καλαβρία και το 1990 με το ίδιο έργο στο Ηρώδειο. Στο Αθηναϊκό Δημοτικό Θέατρο παρουσίασε τη χορογραφία «Η Μπαλάντα της Ψηλής Σκάλας» βασισμένη στο ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου.
Το 1991 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο 5ο Διεθνές Συνέδριο Χορού της Unesco με έκθεση φωτογραφίας αφιερωμένη στη ζωή και το έργο της Ισιδώρας Ντάνκαν στο Κολλέγιο Αθηνών. Το 1994 χορογράφησε την «Αιώρα» στην παράσταση Για τη Χαρά στο Θέατρο του Κολλεγίου Αθηνών και το 1995 χορογράφησε το «Λίκνισμα» στο Αθηναϊκό Δημοτικό Θέατρο και στη Θεσσαλονίκη, πολιτιστική πρωτεύουσα.
Το 1999 εξέδωσε το βιβλίο Χορός –Σώμα – Κίνηση σε εκδόσεις Νεφέλη.
Το 2001 συνεργάστηκε με τον Peter Stein σε workshop για τις Αμαζόνες στην «Πενθεσίλεια» στο Θέατρο της Επιδαύρου. Διατέλεσε κριτικός χορού και αρθρογράφος χορευτικών δοκιμίων στις εφημερίδες «Καθημερινή», «Τέταρτο», «Τέχνη και Πολιτισμός», «Επίλογος», «Εκδόσεις Δώρα Στράτου», «Πρόγραμμα Ηρωδείου».