Είδαμε τις παραστάσεις ‘Ο ΑΓΩΝας Τους’ στο θέατρο Άβατον
Το Θέατρο ‘Αβατον μας έχει συνηθίσει να ανεβάζει παραστάσεις οι οποίες, κατά το κοινώς λεγόμενο, αποτελούν γροθιά στο στομάχι. Ίσως για κάποιους δεν είναι αυτό θέατρο που ψυχαγωγεί… Ψυχαγωγώ (ψυχή και άγω)· όμως σημαίνει αγωγή της ψυχής. Σημαίνει πνευματική μόρφωση και μύηση στην τέρψη του πνεύματος. Η μύηση αυτή βέβαια δεν είναι πάντοτε διασκεδαστική, μιας και η διασκέδαση υποδηλώνει την απομάκρυνσή μας από την καθημερινότητα και δεν αποτελεί απαραίτητα και ψυχαγωγία.
Ο Φίλιππος Ζαρφειάδης έρχεται στο Άβατον με δύο συγκλονιστικά έργα του, τα οποία ανήκουν σε μια κοινή ομπρέλα, που ονομάζεται «Ο ΑΓΩΝας Τους». Οι παραστάσεις είναι δύο, ο Αγώνας όμως των ομοφυλόφιλων και των τσιγγάνων, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ, κοινός. «Οι Κούκλοι» και «Οι Τσιγγάνοι» αποτελούν τα δύο διαφορετικά τρίγωνα, των ανθρώπινων υπάρξεων που κυνηγήθηκαν χωρίς λόγο και χωρίς έλεος. Είναι δύο ομάδες οι οποίες υπέστησαν διώξεις, βασανισμούς και εξευτελισμούς από τους Ναζί. Είναι περισσότερες από 500.000 ανθρώπινες ψυχές που εξοντώθηκαν, για να επέλθει η τελική λύση. Αυτή της καθαρότητας της φυλής. Βλέπεις, δεν είχαν προδιαγραφές για να ανήκουν στην άρια φυλή…
«Οι Κούκλοι», ξεχώριζαν από το ραμμένο στα ρούχα τους ροζ ανεστραμμένο τρίγωνο και «Οι Τσιγγάνοι» από το μαύρο ανεστραμμένο τρίγωνο.
∞
Ο Φίλιππος Ζαρφειάδης συγκέντρωσε όλο το υλικό για τον «Ο ΑΓΩΝας Τους», μέσα από προσωπικές μαρτυρίες ντοκουμέντα των επιζώντων ομοφυλόφιλων και τσιγγάνων και γράφει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει αυτές τις δύο ιδιαίτερες παραστάσεις:
«Οι Κούκλοι», ή τα doll boys… Μια ιστορία μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με δύο άντρες που είχαν την ατυχία να φέρουν πάνω στη στολή τους το ροζ τρίγωνο… Άντρες που είχαν ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσουν, αφού οι Ναζί τους θεωρούσαν αναλώσιμους και τους ανέθεταν τα πιο βαριά και επικίνδυνα έργα, τους υπέβαλαν σε πειραματικές «θεραπείες» ή τους δολοφονούσαν εν ψυχρώ, ενίοτε χρησιμοποιώντας τα ροζ τρίγωνα ως στόχους για σκοποβολή…. Πάνω από 15.000 ανθρώπινες υπάρξεις χάθηκαν… Η ιστορία δύο ψυχών που θα ψάξουν τρόπο να αγαπηθούν για να ζήσουν, μιας και τα συναισθήματα είναι ευλογία σε αυτό το μέρος… ενώ το «Streets of Berlin» ακούγεται κάπου στο βάθος…
«Οι τσιγγάνοι», άνθρωποι που δεν θυμούνται καν τις ρίζες τους… Έχουν διασχίσει όλες τις ηπείρους, ψάχνοντας το σπίτι τους… Ξένοι παντού… 2ης κατηγορίας πια, λόγω χρώματος και γλώσσας, με όλους τους νόμους εναντίον τους. Κι όταν ήρθε η Νύχτα των Κρυστάλλων και ο φόβος των Ναζί σκίασε τις ζωές τους, τότε το πρόσωπο των SS τούς φανερώθηκε… Τότε που έπαιζαν μαζί τους, τότε που τους θεωρούσαν ήδη νεκρούς, τότε που τους οδηγούσαν στις πεζοπορίες θανάτου, με την επιλογή δουλειά ή κρεματόριο, τότε που αυτοί ψηλαφούσαν ο ένας την ψυχή του άλλου, κρατώντας κούκλες στα χέρια και τραγουδώντας και χορεύοντας στη δική τους μουσική… Πάνω από 500.000 εξοντώθηκαν…
Δεν ήταν ούτε άγιοι ούτε εγκληματίες. Ήταν απλώς ανθρώπινες υπάρξεις.
∞
Ο Φίλιππος Ζαρφειάδης γράφει, σκηνοθετεί και ερμηνεύει, δύο παραστάσεις που βρίθουν από συναισθήματα έντασης, συγκίνησης, θυμού, ενοχών, με τα μηνύματα να στοχεύουν κατευθείαν στην καρδιά, μιας και είναι επίκαιρα όσο ποτέ…
Μαζί του έχει και δύο ομάδες ταλαντούχων νέων παιδιών που χρήζουν συγχαρητηρίων για την υποκριτική τους δεινότητα, ιδίως σε αυτό το τόσο δύσκολο θέμα. (Ερμηνεία στην παράσταση «Οι Κούκλοι»: Θωμάς Αντωνόπουλος, Φίλιππος Ζαρφειάδης, Μαρία Καραμάνη, Μαρίνα Παντελάκη) (Ερμηνεία στην παράσταση «Οι τσιγγάνοι»: Μαριλένα Δήμα, Φίλιππος Ζαρφειάδης, Χρήστος Κασιέρης, Βιργινία Μιχαήλ)
Αντικειμενικά, μια εξαιρετική δουλειά, στο σύνολό της, η οποία μετά από έρευνα ιστορικών γεγονότων και προσωπικών ιστοριών, φτάνει στο κοινό για να το κάνει να σκεφτεί, έστω και για ελάχιστα, το τι σημαίνει τελικά άνθρωπος.
Κι όμως. Μέσα στην τόση βία, ο έρωτας και η αγάπη υπάρχουν. Κι έτσι μένεις ζωντανός και με ελπίδα…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2019
