Είδαμε τις παραστάσεις ‘Άρης’ και ‘Ω, Θεοί!!’ στο θέατρο Olvio

Ο Άρης. Ο Θανάσης. Ο δημοσιογράφος. Ο γεωπόνος. Ο αντάρτης.

Εδώ είναι και δεν είναι. Κυλάει ανάμεσα στα λόγια και τα τραγούδια. Κυλάει ανάμεσα στις πέτρες και τα νερά των βουνών.

Ο φυγάς. Ο προδότης. Ο προδομένος.

Ανάμεσα σε μνήμες και λέξεις τυπωμένες σε επιστολές και σελίδες βιβλίων.

Ο αντιστασιακός. Ο ήρωας. Ο αποκηρυγμένος.

Θυμάται. Ανασκαλεύει. Βρυχάται σα θεριό και κλαίει σαν παιδί μικρό.

Ο αποκατεστημένος αργά. Πολύ αργά.

Τί να την κάνεις την αποκατάσταση αργά στη νύχτα του κόσμου;

Ο Μιζέριας. Ο Δηλωσίας. Το κομμούνι.

Λαμία. Γοργοπόταμος. Βάρκιζα.

Ο Κλάρας. Ο Βελουχιώτης. Ο Καπετάνιος.

Ο Τάσος Σωτηράκης, «ντύνεται» τον Αρχηγό και μαζί του σεργιανά στην Ιστορία. Όλα του ανθρώπου τα τρωτά και τα αγέρωχα, σε μια συνάντηση με την Προδοσία. Τη μέσα και τη γύρω.

Εκεί κι η Μάνα. Εκεί κι ο Σύντροφος Τζαβέλας. Εκεί κι ο Αγώνας. Τί έλεγε τότε; Τί θα έλεγε σήμερα; Μα έχουν αλλάξει όλα.

Έχουν;

Χορεύει, ξεσπάει, κολλάει το πιστόλι στον κρόταφο, λυγίζει, σπάει, ξανασηκώνεται.

Λαός, λες. Φάντασμα, λες. Κραυγή, λες.

Τί σημασία έχει;

Το αγαπημένο έργο της Σοφίας Αβραμίδου, με τον Τάσο Σωτηράκη στον ομώνυμο ρόλο.

Περισσότερα εδώ

===========================

Για όνομα των Θεών!

Το παραδέχομαι. Εγώ, κωμωδίες δε βλέπω. Ξινίζω, σνομπάρω ρε παιδάκι μου, θέλω δράμα, θέλω βάθος, θέλω, θέλω…

Είδα. Κωμωδία ντε.

Που δηλαδή, τί κωμωδία, δελτίο ειδήσεων πήγα και είδα η άμοιρη. Από αυτά που δεν θα φωτιστούν ποτέ από αληθινό προβολέα.

Όχι μαύρη. Μαύρη κι άραχλη. Σαν την πραγματικότητα. Τί σαν, η πραγματικότητα επί σκηνής. Κι αν δεν ήταν οι καλοπαιγμένοι ρόλοι, αν δεν ήταν οι χορογραφίες και τα τραγούδια, αν δεν ήταν ο έξυπνος λόγος, θα είχα μουλιάσει στο κλάμα.

Αλλά δε σ’ αφήνουν τούτοι εδώ ν’ αγιάσεις, να μιζεριάσεις με την ησυχία σου, να πάθεις ένα «άσταδιάλα» τέλος πάντων.

Αφορμή ο Τρωικός Πόλεμος. Ποια πλευρά θα πάρουν οι Ολύμπιοι; Υπουργικό συμβούλιο των Μεγάλων. Και δώστου τα νιτερέσα – τα συμφέροντα ντε – και δώστου οι βρωμιές του ενός και τ’ αλλουνού, δεν θέλει και πολύ να εκτροχιαστεί η κατάσταση.

Λίγο ν’ αλλάξεις τα ονόματα και τσουπ! βρίσκεσαι στη Βουλή. Πρώτο τραπέζι πίστα, εμ, έδρανο ήθελον ειπείν.

Και αυτό το έμμετρο….μούρλια. Η ΑβγίΠαπ έδωσε ριμάτες με νόημα και περιεχόμενο, συνδέοντας το μυθολογικό παρελθόν με το διόλου φαντασιακό παρόν άρρηκτα κι ανεπανόρθωτα.

Σε μια χώρα που το προσωπικό συμφέρον τα νικάει όλα, η παράσταση αποτελεί έναν καθρέφτη να με το συμπάθειο….

Γλέντι, χορός, τραγούδι, η αίθουσα κλιματίζεται…εμ….μπορεί και να μην κλιματίζεται λόγω ιδιωτικοποίησης, εμ….τέλος πάντων, Θεοί είναι αυτοί, θα κάνουν το θαύμα τους…ή όχι;

Θα δείξει!

Έχει και ψηφοφορία, πρόβα που λένε και στο χωριό μου!

Έτσι λοιπόν. Εγώ, κωμωδίες δε βλέπω. Εκτός αν δεν είναι. Κωμωδία. Αλλά μια έξυπνη σάτιρα, εμφανώς καλοδουλεμένη, μελετημένη και καλοπαιγμένη.

Και γέλασα η ξινή. Το παραδέχομαι. Αλλά ας μείνει μεταξύ μας.

Περισσότερα εδώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου, Μάρτιος 2023