Είδαμε την stand-up παράσταση «Όλα Κουλά», με τον Χριστόφορο Ζαραλίκο, στο LUNAR SPACE
1998, δουλεύω στην Αγία Παρασκευή, σε πολύ γνωστό μαγαζί της περιοχής, και στον χώρο του εργαστηρίου ακούμε όλοι μαζί, στην τότε Έρα Σπορ, τα πρωινά, ένα δίδυμο κωμικών που κάνουν μια διαφορετικού είδους αθλητική εκπομπή, με σχόλιο της επικαιρότητας, εκτός αθλητισμού, με πολύ χιούμορ που δεν το είχαμε συνηθίσει. Την επόμενη χρονιά αλλάζω τόπο εργασίας και μετακομίζω στα νότια και στη Νέα Σμύρνη και, αφού μυώ στο κωμικό δίδυμο και τον εργοδότη μου, τους παρακολουθούμε στη νέα τους στέγη, τον τότε Σπορ Fm. Oι δύο αυτοί κύριοι ήταν ο Κώστας Παπαγεωργίου και ο Χριστόφορος Ζαραλίκος.
Από το ντούετο εξαρχής, ένιωσα πιο δικό μου άνθρωπο τον Χριστόφορο – και ο Δημήτρης (που δουλεύαμε μαζί στη Νέα Σμύρνη) το ίδιο και είχε και μια φοβερή δικαιολογία γι’αυτό. Επειδή εμείς ήμασταν ψηλοί, αλλά λιγότερο ετοιμόλογοι από αυτόν, η υψομετρική μας διαφορά μάς έδινε κάτι να αισθανόμαστε πιο πάνω από εκείνον (ο Παπαγεωργίου ήταν επίσης ψηλός!).
Έτσι, λοιπόν, πριν 23 χρόνια, ξεκίνησε η “σχέση” μου με τον Χριστόφορο Ζαραλίκο! Τον έχω παρακολουθήσει σε κάθε μορφή τέχνης που έχει χρησιμοποιήσει (ραδιόφωνο, τηλεόραση, ζωντανές εμφανίσεις, βίντεο, on demand) και δηλώνω απερίφραστα πως είναι ο αγαπημένος μου Έλληνας κωμικός.
Τι μου τον κάνει τόσο αγαπητό; Πέραν της ετοιμολογίας του και του τρόπου που προσεγγίζει τα πράγματα, που σου παρουσιάζει συχνά, σε κάτι που ήδη γνωρίζεις, μια άλλη οπτική (μεγάλο ταλέντο αυτό), δεν είχε ποτέ το κάκο συνήθειο άλλων κωμικών που έχω δει, να αναρωτιέται αν το κοινό του έχει καταλάβει το αστείο που ειπώθηκε και να επανέρχεται σε αυτό. Εμένα μου κάνει πολύ το “όποιος καταλάβε, κατάλαβε” και αυτό δίνει στις παραστάσεις του μια ροή που πολύ τη γουστάρω!
Τετάρτη 30 Ιουνίου, έπαιξε την τελευταία του παράσταση στο Lunar Space (εδώ στη γειτονιά μας, δηλαδή), οπότε είπαμε να πάμε να τον απολαύσουμε. Η βραδιά ξεκίνησε σχετικά καλά, αφού, φοβούμενος την πολυκοσμία της προηγούμενης φοράς, επέλεξα να πάω εκεί από άλλο δρομο και επειδή είχα μια ανεξήγητα ηλίθια ιδέα ότι θα χαθώ (σε δρόμους που έχω περάσει 1.000.000 φορές), καταλήξαμε να φτάσουμε πολύ νωρίτερα εκεί και να είμαστε εμείς, το προσωπικό του χώρου και ένα άδειο πάρκινγκ… Προσπάθησα να διασκεδάσω τη συνοδό μου, αυτοσαρκαζόμενος για τη βλακεία που με δέρνει και μάλλον τα κατάφερα, αφού το πήρε αρκετά ψύχραιμα, πως μια από τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, την “ανάγκασα” να φάει τη ζέστη της αρκούδας, περιμένοντας να μας επιτραπει η είσοδος την προβλεπόμενη ώρα…
Αντιλαμβάνεστε πως μετά μια τέτοια “ήττα” χρειαζόμουν να γελάσω πολύ, για να ξεφύγει το μυαλό μου απ’ ό,τι προηγήθηκε. Και δόξα τω Θεώ (δεν έχω προτίμηση, διαλέξτε όποιον προτιμάει ο καθένας· εμένα όλοι μου κάνουν), αποζημιωθήκαμε! Από το πρώτο λεπτό της παράστασης (που άρχισε με την “ακαδημαϊκή” καθυστέρηση των 30 λεπτών, γιατί κάποιοι μάλλον μπερδεύτηκαν ως προς την έναρξη και ήρθαν λιγάκι αργοπορημενοι), ο Χριστόφορος έδειξε πως θα μας έκανε να περάσουμε πολύ καλά.
Στην εισαγωγή, πριν την εμφάνισή του, όταν έγινε λόγος για τον όρθιο κωμικό, υποψιάστηκα πως τότε θα βγει, αλλά εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός μας στο video wall και απόρησα, γιατί αυτό είναι από τα αγαπημένα χαρακτηριστικά που ο ίδιος ο Χριστόφορος έχει πρόσαψει στον εαυτό του (εντάξει, λέει πως οι πολιτικοί “κλέβουν” τη δουλειά των κωμικών, αλλά να τους παίρνουν και τα “ονόματα”, πάει πολύ… εκτός κι αν αυτό είναι μια μεγαλόψυχη παραχώρηση του Χριστόφορου, οπότε πάω πάσο). Αφού ασχολήθηκε λίγο με τη μύτη του και μας υπενθύμισε τι λέγανε οι γιαγιάδες για τέτοιες μύτες, πέρασε στο κύριο σώμα της παράστασης, που είχε να κάνει με όσα ζήσαμε, ως λαός, τους τελευταίους 18 μήνες και αυτά που έρχονται από φθινόπωρο.
Πάντα στις παραστάσεις των κωμικών υπάρχει διαδραστικότητα με το κοινό – ο Χριστόφορος το κάνει με καταπληκτικό τρόπο και μπορεί να γίνεις εύκολα ρόμπα, αν πετάξεις κάτι πολύ άκυρο που θα το χρησιμοποιήσει, γι’αυτό και αποφεύγω τις κοντινές θέσεις στη σκηνή (όχι ότι με φοβάμαι ότι θα πω κάτι λάθος, αλλά ποτέ δεν ξέρεις που σε καρτερεί η κακιά στιγμή, οπότε προσέχουμε για να έχουμε…). Στη δική μας βραδιά, είχαμε ένα ζευγάρι που η κοπέλα δούλευει πολύ και δεν βλέπει τον σύντροφό της, ο οποίος μάλλον δεν ήξερε που τον φέρανε, από αυτά που απαντούσε, έναν ιδιοκτήτη γραφείου τελετών (θεούλης) και τον Γιάνη (ναι, με ένα “ν”, με τους σχετικούς συνειρμούς). Ο Γιάνης ήταν ο ιδανικός τύπος που θέλει κάθε κωμικός στην παράστασή του – συνωμοσιολόγος, μπάκουρας, στην κοσμάρα του γενικώς και πολύ άνετος! Είχε την εντύπωση ότι μπορούσε να “ταπώσει” ή να μπλοκάρει, με αυτά που πέταγε, τον Χριστόφορο, και το μόνο που κατάφερε ήταν να μου φέρει στα μάτια τον πρώτο κύκλο δακρύων (ζωή να έχει το παιδί, να τον ξαπετύχουμε σε παράσταση, να μας φτιάξει πάλι καινούριο συκώτι).
Ο Γιάνης θα γινόταν μόνιμο “αξεσουάρ” της παράστασης (σιγά να μην άφηνε ο Χριστόφορος τέτοια τύχη), που στην εξέλιξή της, μάθαμε για τα μελλοντικά ερωτικά μας στους χώρους εργασίας και δάκρυσα για δεύτερη φορά, με την πρόταση του Χριστόφορου προς το κόμμα του λαού για τη συμμετοχή οπαδών του στα δημοφιλή ριάλιτι… εκεί δίπλωσα από το γέλιο και αναρωτήθηκα πόσο φοβερή ιδέα είναι αυτή και πώς δεν το σκέφτηκε κανένα μέγα-τρολ να το κάνει σε κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα (βάζουμε ιδέες, αλλά δυστυχώς στερούμαστε ευφυείς και πραγματικά αστείους ανθρώπους εκεί έξω).
Το κλείσιμο της παράστασης ήταν “δανεικό” από μια παλιότερη και ήταν ειδικά για τη βραδιά που έπαιξε τελευταία φορά στην Αθήνα και εμείς θα πηγαίναμε διακοπές (λέμε τώρα….), οπότε, σε ανανεωμένη μορφή, μας μίλησε για το πώς μπορείς να πεθάνεις, πηγαίνοντας σε ελληνικά πανηγύρια σε διάφορα μέρη της Ελλάδας – εδώ ήταν και τα τελευταία δάκρυα της βραδιάς, γιατί, ενώ το ψιλογνώριζα το περιεχόμενο, ήταν τόσο εμπνευσμένη η ανανέωση και ο έξτρα εμπλουτισμός από αυτά που “πετούσε” το κοινό, που παρέδωσα τις οποιες αντιστάσεις μου. Αφού τέλειωσε η παράσταση με τον Χριστοφορο να μιμείται τον πρόεδρο-είδωλο (ένας είναι και τον ζήσαμε εμείς οι 40+ σε όλο το μεγαλείο του), χρειάστηκα 5 λεπτά να ηρεμήσω, γιατί από το πολύ γέλιο δεν είχα κουράγιο να σηκωθώ (και το κορίτσι δεν έχει κάνει άρση αρκούδας, για να βοηθήσει…).
Μανάρια και μη του Χριστόφορου, τώρα περιοδεύει. Αν τυχόν έρθει στα μέρη σας, να τον προτιμήσετε, γιατί και σούπερ θα περάσετε και θα τον δείτε και ζωντανά και νέο πεπτικό θα φτιάξετε από το πολύ γέλιο. Εγώ ανυπομονώ ήδη για αυτό που θα μας παρουσιάσει από χειμώνα!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2021
