Είδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Το Δάκρυ της Παναγίας’ στο θέατρο Αλκμήνη

Στην κατάμεστη αίθουσα – ναυαρχίδα του θεάτρου, απολαύσαμε μια διαφορετική προσέγγιση, με κυρίαρχο στοιχείο το μεταφυσικό.

Σε παγκόσμια πρώτη, η Δέσποινα των Ουρανών, μαζί με τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού, τον Ιωάννη, βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Ιωνίας, την Γκιαούρ Ισμίρ, και παρακολουθεί τη ζωή των λαών της, που ζουν μαζί, με χαρές και αγάπη· Έλληνες, Τούρκοι, Λεβαντινοι, Φράγκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι.

Λίγο πριν ξεσπάσει η καταστροφή, η φωτιά και ο θάνατος, εκείνη η Παναγία προσπαθεί με στωικότητα, υπομονή, νοιάξιμο, δάκρυ, σιωπή, εγκαρτέρηση, αγκαλιά να βοηθήσει μια άλλη μάνα που χάνει εκεί το παιδί της. Την πείθει να την ακολουθήσει στη δική της δύσκολη διαδρομή, πίσω στην πορεία του γιου της από τα Ιεροσόλυμα ως το όρος των Ελαιών και τη σταύρωσή Του.

Μιλάει στο κοινό για “όλες τις πόλεις που κάηκαν ή θα καούν, επειδή εμείς δεν αγαπάμε τους ανθρώπους και την ειρήνη. Ίσως επειδή δεν αγαπάμε και εμάς τους ίδιους”.

Ένα δύσκολο έργο, από την άποψη των συμβολισμών και της ερμηνείας από την μεριά των ηθοποιών.

Δύσκολη παράσταση και ένα ακόμα στοίχημα για την κυρία Γεωργία Ζώη, που μας ταξίδεψε, τόσο με την ερμηνεία της όσο και με την απιστευτη φωνή της και στους εκκλησιαστικούς ύμνους. Στον ίδιο τόνο σε φωνή δίπλα της και μαγεία η κυρία Κατερίνα Κόρου. Επίσης, μαγεύτηκα από τη φωνή του “Αποστόλου Ιωάννη”.

Πρωτότυπη και μοναδική ιστορία, με θρησκευτική πνοή και ύμνους, που σου αφήνει περιθώρια να σκεφτείς την πορεία των ανθρώπων· για μένα, κυρίως, την πορεία της εξουσίας των ανθρώπων.

Περισσότερα εδώ.

Χρύσα Κατσιματίδου – δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου, Δεκέμβριος 2022