Eίδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Τα Παιδιά του Ήλιου’ στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

‘Τα παιδιά του Ήλιου’, ένα έργο του Μαξίμ Γκόρκι που το γράφει μέσα στη φυλακή, σε μία περίοδο έντονη και μεταβατική, τόσο χρονικά όσο και κοινωνικά, είναι η παράσταση που μας προτείνει το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης και είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πρόσφατα.

Μια αστική οικογένεια, που κατά τη λαϊκή έκφραση, «είναι στον κόσμο της», βιώνοντας τα συναισθήματα και τα πάθη της, λειτουργώντας με μια αταραξία της καθημερινότητάς της, ενώ έξω η κοινωνία αλλάζει, ταυτόχρονα μαστιζόμενη από μια φονική επιδημία χολέρας. Οι χαρακτήρες ποικίλοι και πολυδιάστατοι, αλλά μόνο μέσα στα όρια του δικού τους μικρόκοσμου, όπου η άγνοια ή και η άρνηση της εξωτερικής κατάστασης κυριαρχούν.

Ένας παθιασμένος επιστήμονας, που ενδιαφέρεται μόνο για τα πειράματά του, που δεν προσφέρουν κάτι στο κοινό καλό, παρά μόνο στην προσωπική του ικανοποίηση. Η αδελφή του επιστήμονα, που κάπως προσπαθεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει, αλλά ο φόβος την περιορίζει. Κεντρικός άξονας της οικογένειας, η γιαγιά, που τηρεί αυστηρά τις παραδόσεις, επιδιώκει την ακινησία και αποφεύγει να ενθαρρύνει κάθε διάθεση αλλαγής. Η παραμελημένη σύζυγος του Πάβελ (επιστήμονας), ψάχνει το συναρπαστικό στην αναζήτηση του έρωτα και την ικανοποίηση των παθών της, ενώ ο εραστής – ζωγράφος μοιάζει να ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου όλα είναι αγγελικά πλασμένα… Και φυσικά, οι εκπρόσωποι του έρωτα στην παράσταση, ο κτηνίατρος και η αδελφή του Πάβελ, που εκφράζουν τα συναισθήματά τους, διακριτικά ο πρώτος, έντονα και δυναμικά η δεύτερη.

Η παράσταση λειτούργησε άψογα από όλες τις απόψεις. Σκηνοθετικά, υπήρχε διαρκής κίνηση και λόγος, με τους ηθοποιούς να είναι πάντα παρόντες ακόμα κι όταν δεν ήταν στη σκηνή (δεν θα σας πω το πώς). Τα σκηνικά, τα κοστούμια και ο φωτισμός άκρως αποτελεσματικά, μας έβαλαν στην ατμόσφαιρα της εποχής. Οι ηθοποιοί, όλοι τους ήταν πολύ καλοί, αλλά ξεχώρισα ιδιαίτερα τον Χάρη Φραγκούλη στο ρόλο του Πάβελ, απολαυστικά νευρωτικός και εμμονικός, και την Ιωάννα Μαυρέα, στο ρόλο της κεφαλής της οικογένειας, που μας κράτησε το ενδιαφέρον, άλλοτε προκαλώντας μας το γέλιο στην επικοινωνία της με μέλη της οικογένειας κι άλλοτε τον προβληματισμό για την αμετακίνητη θέση της απέναντι στα πράγματα. Μόνη μου ένσταση η απουσία διαλείμματος, καθώς είναι μια μεγάλη σε διάρκεια παράσταση και θα μας έκανε καλό να… «ξεπιαστούμε» λίγο.

Πώς ανάγεται αυτή η παράσταση στο σήμερα; Πόσο επίκαιρη είναι; Σκέψου μόνο πόσος κόσμος ακόμα και σήμερα, που διανύουμε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας μας, επιλέγει να ζει είτε αρνούμενος την πραγματικότητα είτε αρκούμενος στη δική του «καλή ζωή», αγνοώντας το συνάνθρωπο… I rest my case.

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.