Είδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Ο Θεατροποιός’ στο Θέατρο Πόρτα

Συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Πόρτα ο “Θεατροποιός” του Τόμας Μπέρνχαρντ. Μια παράσταση, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση, που έτυχε θετικών κριτικών κατά την περσινή καλλιτεχνική περίοδο και χαρακτηρίστηκε από την εξαιρετική ερμηνεία του Νίκου Χατζόπουλου. Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η πρόσκληση για την πρεμιέρα της φέτος θα λάμβανε θετική απάντηση!

Πρόκειται για μια ιστορία, ένα κείμενο, που αφορά άμεσα όσους ασχολούνται με το θέατρο, καθώς θίγει πολλά κακώς κείμενα, αλλά έχει και αναφορές που θα τις αναγνωρίσουν. Η παράσταση ξεκινά δυναμικά με τον ήρωα Μπρουσκόν που, ως θεατροποιός, φθάνει με τον περιπλανώμενο, οικογενειακό θίασό του στο πανδοχείο μιας μικρής πόλης, με σκοπό να παρουσιάσει, για μία και μοναδική φορά, το προσωπικό και μοναδικό του έργο που αποτελεί μια σύνοψη της ιστορίας, με τη «συμμετοχή» γνωστών εκπροσώπων της. Ο Μπρουσκόν, για αρκετή ώρα μόνος πάνω στη σκηνή (εξαίρεση ο ταπεινός ιδιοκτήτης του πανδοχείου που έτσι κι αλλιώς δεν μιλά ή δρα πολύ), με έναν μονόλογο – χείμαρρο αρχικά μας διασκεδάζει με τον ακατάπαυστο λόγο του, που είναι γεμάτος σαρκασμό και ειρωνεία. Μιλά για το θέατρο, τους ανθρώπους του, τις συνθήκες, τις δυσκολίες του, με πικρία και θυμό. Νιώθει απογοήτευση που η αξία του δεν αναγνωρίζεται και οι γύρω του είναι ανίκανοι να τον υποστηρίξουν ή έστω να τον βοηθήσουν και να τον καταλάβουν. Βαδίζει στο δρόμο της υπερβολής και κανείς δεν φαίνεται ικανός να τον σταματήσει. Έχει επιβάλλει την έντονη παρουσία του σε όλους, στην ίδια του την οικογένεια, που όταν, ιδιόμορφα μας συστήνεται, διαπιστώνουμε ότι είναι μια μικρή κοινωνία που ο ίδιος έχει διαμορφώσει όπως τη θέλει, αλλά ταυτόχρονα επικρίνει αυτό του το «δημιούργημα». Δυο παιδιά (Άρης Μπαλής & Δήμητρα Βλαγκοπούλου), ως μαριονέτες, άγονται και φέρονται κατά τις επιθυμίες του πατέρα-αφέντη, δεν έχουν αναπτύξει καμία πρωτοβουλία και φυσικά δεν έχουν καθόλου τη δική τους προσωπικότητα. Η σύζυγος (Ακύλλας Καραζήσης!), μια φιγούρα που κρύβεται και γίνεται αντιληπτή από το χαρακτηριστικό βήχα της και την ελάχιστη παρουσία της κυρίως στο παρασκήνιο. 

Ο Μπρουσκόν συνεχίζει ασταμάτητα το μονόλογό του και κρίνει τα πάντα, χωρίς να αποφεύγει την παγίδα της επανάληψης. Μιας επανάληψης, που σε συνδυασμό με τη μεγάλη διάρκεια της παράστασης έχει τον κίνδυνο να κουράσει κάποιους θεατές. Καθώς τα θέματα επαναλαμβάνονταν, δεν υπήρχε πια τρόπος να διατηρηθεί το ενδιαφέρον, ακόμα κι αν κάποια από αυτά μας αφορούν ακόμα και σήμερα, στην ευρύτερη έννοια της πτώσης των αξιών, της έλλειψης αξιοκρατίας και της μη δικαίωσης των προσπαθειών αξιόλογων ανθρώπων. Αυτό που παρουσιάζεται ως εμμονή και υπερβολή πάνω στη σκηνή, μπορεί να μας προβληματίσει γενικότερα για το ρόλο της τέχνης σήμερα, του είδους των ανθρώπων που την εκπροσωπούν, αλλά και για το μέλλον αυτής.

Ρόλος ζωής για τον Νίκο Χατζόπουλο που μένει επί σκηνής για 130 λεπτά και εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του. Οι λοιποί ρόλοι κινούνται χωρίς πολλά ή και καθόλου λόγια και υποστηρίζονται από την κινησιολογία και τις εκφράσεις γενικότερα. Σκηνικό λιτό και ταιριαστό, όπως και οι φωτισμοί και τα κοστούμια. Η σκηνοθεσία αυτής της παράστασης πρέπει να ήταν ένα ρίσκο για τον Α. Καραζήση, που, όμως, το αποτέλεσμα τον δικαιώνει!

Περισσότερα εδώ.