Είδαμε την πρεμιέρα της παράστασης “Κοιμήθηκα με τα μαλλιά μου μέσα σ’ένα άδειο κουτί πίτσας” στο Studio Μαυρομιχάλη

Πρεμιέρα την περασμένη Δευτέρα για την παράσταση που βασίζεται στο έργο της πρωτοεμφανιζόμενης Έρσης Νιαώτη, “Κοιμήθηκα με τα μαλλιά μου μέσα σ’ένα άδειο κουτί πίτσας”, σε σκηνοθεσία Στέλλας Κρούσκα, η οποία και πρωταγωνιστεί. Μια ενδιαφέρουσα θεατρική πρόταση, ήταν η πρώτη μας αντίδραση, όταν λάβαμε τη σχετική ενημέρωση.

Το θέμα της, αρκετά ευαίσθητο και ταμπού, ακόμα και στις μέρες μας, που έχει πια αναγνωριστεί ως σοβαρή πάθηση. Η νευρική ανορεξία και η βουλιμία, δύο μάστιγες της εποχής μας, που έχουμε γνωρίσει μέσα από ιστορίες που δημοσιεύονται στα social media, κυρίως, αλλά δύσκολα κάποιος θα παραδεχτεί ότι είναι θύμα τους ή ακόμα και θα διστάσει να τις αναγνωρίσει ως πάθηση, παρά μόνο ως κάτι το προσωρινό ή το προσομοιάζον.

Ας δούμε λίγο ξεχωριστά την κάθε περίπτωση, βάσει των ορισμών τους:

– Η βουλιμία είναι η διαταραχή που χαρακτηρίζεται από υποτροπιάζοντα επεισόδια υπερβολικής λήψης τροφής, αυτοπροκαλούμενου εμέτου και διάρροιας, υπερβολικής σωματικής άσκησης, αυστηρής δίαιτας ή νηστείας και υπερβολικής ανησυχίας σχετικά με την μορφή και το βάρος του σώματος. http://www.iatronet.gr/ 

– Η νευρική ανορεξία, πιο γνωστή ως ανορεξία, είναι μια διατροφική διαταραχή που χαρακτηρίζεται κυρίως από άρνηση για διατήρηση ενός υγειούς φυσιολογικού βάρους και έναν μανιώδη φόβο για την απόκτηση βάρους σε συνδυασμό με μια διαστρεβλωμένη εικόνα για τον εαυτό τους που μπορεί να διατηρηθεί από διάφορες προκαταλήψεις σχετικά με το σώμα του ή της, το φαγητό και την διατροφή τους. http://www.healthtimes.gr/ 

Μια γυναίκα, στην εν λόγω παράσταση, περνά και τα δύο στάδια και μας παρουσιάζει την καθημερινότητά της σε καθένα από αυτά.

Ξεκινώντας με το στάδιο της βουλιμίας, με τα υπερβολικά ψώνια για τρόφιμα στο σούπερ μάρκετ, την κατανάλωση νερού, ως υποβοηθητικό της διαδικασίας, και την απόγνωση για την εικόνα του σώματός της. Οι ενοχές για την κατανάλωση τροφών, το σαρκαστικό χιούμορ και οι έμμονες ιδέες την χαρακτηρίζουν.

Από την άλλη πλευρά η ανορεξία, η άρνηση της τροφής με το φόβο της αλλοίωσης της εικόνας, η “συμφιλίωση” με μια αποστεωμένη εικόνα της και η “ομορφιά” της μέσα από τα δικά της μόνο μάτια.

Και η σειρά των διαταραχών εναλλάσσεται, δημιουργώντας μια κατάσταση απελπιστική, ώσπου το ατμοσφαιρικό και αναπόφευκτα δυσάρεστο τέλος αποτυπώνεται με μία εξαιρετική σκηνοθετική προσέγγιση, που μας δίνει μια γροθια στο στομάχι και «αυλαία» πέφτει…

Μια εξαιρετική ερμηνεία – μονόλογος από τη Στέλλα Κρούσκα, που καταφέρνει να ισορροπήσει τα διαφορετικά συναισθήματα που προκαλεί η κάθε πάθηση και να μας μεταφέρει τα πάθη της ηρωίδας με σεβασμό και με απόλυτη απεικόνιση μιας αντίστοιχης καθημερινότητας ενός ατόμου που ζει με αυτό το βάσανο. Μια παράσταση που σίγουρα θα σας προβληματίσει και στην οποία από σήμερα, όπως μας ενημέρωσε η κα Κρούσκα, θα ενταχθεί κύκλος συζητήσεων σε κάθε παράσταση, με ειδικούς επιστήμονες που θα ενημερώνουν και θα συζητούν με το κοινό, μετά το πέρας της. Η παράσταση, λοιπόν, αποκτά και ενημερωτικό χαρακτήρα και αποτελεί συνολικά έναν συνδυασμό ψυχαγωγίας και κοινωνικής ευθύνης.

Περισσότερα εδώ.