play_arrow

keyboard_arrow_right

Listeners:

Top listeners:

skip_previous skip_next
00:00 00:00
chevron_left
volume_up
  • play_arrow

    Sin Radio Listen, don't just hear!

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ

Είδαμε την παράσταση ‘Υπνοβάτες’ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

today21 Ιουνίου, 2024

Φόντο
share close

Το βαρύ βελούδο της αυλαίας, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σηκώνεται και αποκαλύπτονται περισσότερα από δέκα τροχήλατα νοσοκομειακά κρεβάτια.

Πάνω στα κρεβάτια κοιμούνται έφηβοι, νέοι και ενήλικες.

Ντυμένη μέσα στα άσπρα νυχτικά της, η κοινωνία και το σύνολο των υπνοβατών της, σε μια προσπάθεια να επανασυνδεθούν με το υποσυνείδητό τους, βλέπουν όνειρα. Όνειρα γλυκά, τρυφερά, αλλόκοτα, περίεργα κι ακαταλαβίστικα ή και κάποιες φορές εφιαλτικά.

Μέχρι που έρχεται η στιγμή και κάποιο κορίτσι θα ξυπνήσει. Ένα κορίτσι που θέλει να μιλήσει για τους ανθρώπους και τις μνήμες. Και που θέλει να μάθει την ιστορία τους, από την αρχή μέχρι το τέλος…

«Είδα ένα όνειρο και ξύπνησα τρομαγμένη».

Στο κέντρο των κρεβατιών μια υπερμεγέθης θερμοκοιτίδα.

Εκεί, όπου θα τοποθετηθεί το πρόωρα γεννημένο, μόλις 1160 γραμμάρια, κοριτσάκι. Εκεί, απ’ όπου θα αρχίσει ο κόσμος των ονείρων στον κόσμο των υπνοβατών, να ξετυλίγεται, με δεκάδες ιστορίες. Εκεί, όπου ο κύκλος της ζωής θα ολοκληρωθεί. Εκεί, όπου η θερμοκοιτίδα, από πρώτη κατοικία, θα γίνει τελευταία… Εκεί, όπου μια νέα γέννηση θα ‘ρθει πάλι, γιατί μόνο έτσι συμβαίνει στον αέναο κύκλο της ζωής.

«Βλέπω όνειρα αστέρια. Και ότι όλοι μ’ αγαπάνε…».

Μια παράσταση δημιουργία της Ελένης Ευθυμίου και της Ελένης Δημοπούλου και εκφρασμένη από τη Θεατρική Ομάδα «Εν δυνάμει» (εν δυνάμει=δοτική πτώση, ενικού αριθμού του Δύναμις, στην καθαρεύουσα). Και μέσα από το ετυμολογικό πεδίο μπορούμε να διακρίνουμε όλη την Ένταση που προκαλεί η ομάδα αυτή, μιας και τα μέλη της ομάδας Δύναται να είναι Δυναμικά και Δυναμώνουν ακόμη και μέσα από τη Δύνη των προβλημάτων της καθημερινότητας, έχοντας ως χαρακτηριστικό τους μια μαγική Δυναμικότητα, την οποία εκφέρουν στη σκηνή με σωματική Ισχύ και Ρώμη.

Μια ομάδα καλλιτεχνών, με ή χωρίς αναπηρία, που δρα σύμφωνα με το νέο μοντέλο συμπερίληψης, όπου το διαφορετικό, το περίεργο και το ανοίκειο ενσωματώνονται, χωρίς την παραμικρή διάκριση. Η ομάδα, δημιούργημα της Ελένης Δημοπούλου και της Μαρίας Ιωαννίδου, γεννήθηκε το 2008, στη Θεσσαλονίκη, κι έκτοτε περιοδεύει με τις συγκλονιστικές της παραστάσεις ανά τον κόσμο. Οι ποικίλες δράσεις της ομάδας αναπτύσσονται, όχι με βάση τη διαφορετικότητα, αλλά μέσα από την καθημερινή συνύπαρξή τους, μέσα από τις εσωτερικές και εξωτερικές τους ανάγκες και μέσα από τα ενδιαφέροντα και τις προσωπικές τους δεξιότητες.

35 ηθοποιοί συμμετέχουν, σε μια παράσταση υψηλού επιπέδου (Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Χριστίνα Ασλανίδου, Γιάννος Γαβαλάς, Λένα Γκαντιά, Μαρία Δαχλύθρα, Χρύσα Ιωαννίδου, Μαργαρίτα Καιναδά, Πετρή Καραδημητρίου, Φιόνα Κατοίκου, Θεανώ Κόντα, Ηλίας Κουγιουμτζής, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Άγγελος Κωνσταντίνου, Ευτέρπη Κώστα, Νικολέτα Λάππα, Λωξάνδρα Λούκας, Δημήτρης Λύρας, Πάνος Ματζίρης, Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης, Γιώργος-Ζήσης Μπιλιώνης, Νικάρονας Μπιλιώνης, Σοφία Μπλέτσου, Θάνος Νανάσης, Μιχάλης Ντολόπουλος, Θεανώ Παπαβασιλείου, Νίκη Πεταλά, Βασίλης Πέτρου, Νίκος Πέτρου, Χάρις Σερδάρη, Μαρία – Ταρσή Χελά, Ελίνα Τσιορμπατζή, Αλέξανδρος Χάτσιος), αναδεικνύοντας τα μοναδικά τους ταλέντα, ενώ μνεία οφείλουμε να κάνουμε στη χρήση των εκφραστικών τους μέσων και στις υποκριτικές δεινότητές τους.

Η σύλληψη-ιδέα και η καλλιτεχνική διεύθυνση, δημιούργημα της Ελένης Δημοπούλου, ενώ τη σκηνοθετική μπαγκέτα λαμβάνει η Ελένη Ευθυμίου, όπου, μαζί με την ομάδα Εν Δυνάμει, κάνουν την έρευνα για το τρίπτυχο θάνατος-ύπνος-όνειρα και συγγράφουν το τελικό κείμενο. Την Ελένη Ευθυμίου τη συναντάμε επίσης και στο δραματουργικό μέρος, καθώς και στις μουσικές επιλογές. Τα ευφάνταστα και συμβολικά σκηνικά, όπως και τα κοστούμια έργα της Ευαγγελίας Κιρκινέ, οι εξαιρετικοί φωτισμοί του Richard Anthony και οι πραγματικά άξιες λόγου χορογραφίες του Τάσου Παπαδόπουλου.

Η παράσταση είχε πολλά χορωδιακά κομμάτια, χορευτικά μέρη και υπέρτιτλους, ενώ οι (χορευτικές) κινήσεις των κρεβατιών διηγούνται ιστορίες.

Μια παράσταση του ονείρου.

Στην κυριολεξία.

Για όλα όσα ονειρευόμαστε. Τους εφιάλτες, αλλά και τις ευχές και τις ελπίδες μας. Όλα με τρόπο συμβολικό και χωρίς φραγμούς.

Όσα μας πονάνε, όσα μας τρομάζουν, όσα μας συνθλίβουν κι όσα θέλουμε να τα κλείσουμε εκεί πίσω σ’ εκείνο το κουτί, στο χρονοντούλαπο, στη χωματερή… στην άλλη πλευρά.

Αλλά και όσα αγαπάμε, κι όσα ελπίζουμε κι όσα μας κάνουν και ανθίζουμε.

Μια παράσταση που γεμίζει την ψυχή. Που συγκινεί, που παρασύρει και που εύχεσαι να μην τελειώσει το παραμύθι. Μια παράσταση που διδάσκει τρυφερότητα για όλα τα πλάσματα και που τοποθετεί τον θάνατο μέσα στη γέννηση.

«Ή θα λέμε ιστορίες χωρίς να σταματάμε όταν έρχεται η αυγή ή θα προσπαθήσουμε να ονειρευτούμε μαζί».

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Ιούνιος 2024

Written by: Sin Radio

Sin Radio
0%