Είδαμε την παράσταση ‘Υπάρχει και φιλότιμο’ στο θέατρο Προσκήνιο
Το όνομα «Μαυρογυαλούρος» δεν χρειάζεται συστάσεις. Το γνωρίζουν ακόμη και τα μικρά παιδιά. Είναι δε το όνομα που δημιούργησε νέα πολιτική ορολογία στην Ελλάδα. Το όνομα αυτό έχει ταυτιστεί με τα λαμόγια της πολιτικής, αν και αδίκως, μιας και ο Μαυρογυαλούρος υπήρξε πολιτικός με ξεχωριστό ήθος και αποδεδειγμένο φιλότιμο, μιας και, όταν διαπίστωσε τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων του, τις απανωτές απάτες των συνεργατών του και τα σκάνδαλα, παραιτήθηκε. Και όπως λέει «Πολύ θα ήθελα να δω έναν Έλληνα να πει συγγνώμη… Συγγνώμη, ρε παιδιά, έφταιξα…», αλλά εις μάτην…
Ο Μαυρογυαλούρος είναι ο άνθρωπος και ο πολιτικός που θα θέλαμε να έχουμε στον πολιτικό μας βίο. Εξάλλου, η λέξη φιλότιμο υπάρχει μόνο στο δικό μας λεξιλόγιο. Αντιθέτως, στην εποχή μας τον ψάχνουμε απεγνωσμένα…
∞
Συστάσεις, επίσης, δεν χρειάζονται και οι Αλέκος Σακελλάριος – Χρήστος Γιαννακόπουλος, οι οποίοι έγραψαν τη διαχρονική κωμωδία «Υπάρχει και φιλότιμο», που αποδεικνύεται πιο επίκαιρη από ποτέ. Είναι έργο, όπου, μέσα από τη σάτιρα, αναδεικνύει τα κακώς κείμενα στην εκλογική διαδικασία και στα πέριξ αυτής. Οι δε ατάκες του έργου, μοιάζουν θαρρείς και γράφτηκαν για το σήμερα.
«Δεν είμεθα άνθρωποι των λόγων… είμεθα άνθρωποι των έργων» λέει ο υπουργός του τότε… ίδια λόγια μ’ αυτά που λέει και ο υπουργός του σήμερα…
«Φάγανε… φάγανε… φάγανε… από παντού» λέει ο χωρικός Σωτήρης… τα ίδια με αυτά που λέμε κι εμείς σήμερα…
Οι ομοιότητες μας αφήνουν σκεπτικούς. Οι συμπεριφορές ολόιδιες. Είτε των εκλεκτών του λαού είτε του ίδιου του λαού. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και στατιστικά να το δεις, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Στάσιμοι στην ίδια τάξη εδώ και αιώνες. Ακριβά τα δίδακτρα για τα μαθήματα και, παρ’ όλα αυτά, δεν εννοούμε να τα περάσουμε.
∞
Και φυσικά, συστάσεις δεν χρειάζονται ο Γιάννης Μπέζος, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, ο Τάσος Κωστής και ο Χρήστος Γιάνναρης. Ο Μπέζος σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον ρόλο του Μαυρογυαλούρου. Με τη δική του προσωπική ταυτότητα και την αναγνωρίσιμη μανιέρα του, που μας αρέσει πολύ, ερμηνεύει τον υπουργό που, με ελαφρά τη καρδία, αντιμετωπίζει την οικογένειά του, τη ζωή του και το υπουργείο του, μέχρις ότου να αποφασίσει με αυστηρότητα να βάλει τάξη σε ό,τι μπορεί. Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, τον ρόλο της συζύγου του υπουργού, τον προσεγγίζει με τον αφελή τρόπο που του αρμόζει, ο Τάσος Κωστής, ως Γκόρτζος, αφήνει το δικό του θετικό αποτύπωμα και ο ρόλος του καλοσυνάτου χωριάτη αποδίδεται πειστικά από τον Χρήστο Γιάνναρη. Καλές, όμως, εντυπώσεις αφήνουν και οι νεότερης γενιάς ηθοποιοί που συμμετέχουν στην παράσταση, ο Ντίνος Σπυρόπουλος, ο Νίκος Απέργης, η Κωνσταντίνα Νταντάμη, ο Θανάσης Ισιδώρου, η Εύη Δαέλη και η Ελένη Καραδάκη.
∞
Η κωμωδία αυτή εκφράζει την απέχθεια σε εκείνο το πολιτικό και κοινωνικό πρόσωπο της Ελλάδας, που βασίζεται στη διαφθορά, στο ψέμα, στη δημαγωγία, στις κομπίνες και τις μίζες από δημόσια έργα, υπουργών, πολιτικών παραγόντων, τοπικών κομματαρχών και στο «ξεζούμισμα» του εγκαταλειμμένου στην τύχη του λαού.
Το σενάριο της παράστασης, επειδή είναι γνωστό, δεν μπορεί να προσφέρει επιπλέον συγκινήσεις ή εκπλήξεις. Όμως, η παράσταση σέβεται τον θεατή, θίγει ένα επίκαιρο θέμα και το νόημα που θέλει να περάσει φτάνει στην πλατεία. Μια παράσταση αξιοπρεπέστατη για όλη την οικογένεια, με πολύ καλές ερμηνείες.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2019
