Είδαμε την παράσταση “Υλικό Καποδίστριας” στο Κηποθέατρο Παπάγου
Συχνά, όταν ακούμε για δημοτικά περιφερειακά θέατρα, οι περισσότεροι δεν υποψιαζόμαστε πως σε αυτούς τους φορείς γίνεται πολλή και σημαντική πολιτιστική δουλειά, που παρουσιάζεται στους ανθρώπους της κάθε περιοχής και κάποιες φορές -τους καλοκαιρινούς μήνες συνήθως- πραγματοποιούνται και κάποιες περιοδείες.
Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας και ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Γιάννης Μαργαρίτης, πρότειναν, μετά από πρόσκληση της περιφέρειας Πελοποννήσου, για ένα έργο σχετικό με τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, το έργο “Υλικό Καποδίστριας”, σε συνεργασία με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ρούμελης. Μια ιδέα του κ. Μαργαρίτη, σε μια σκηνική σύνθεση που θα φώτιζε άγνωστες πτυχές του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας στο κοινό.
Μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την παράσταση στο Κηποθέατρο Παπάγου. Ομολογώ πως, όσο με συγκινούσε η ιδέα ενός έργου για τον Καποδιστρία, το ίδιο με “ανησυχούσε” ο όρος σκηνική σύνθεση…. Φτάσαμε σχετικά γρήγορα στο θέατρο (αδειάζει η πόλη, λόγω θέρους, και είναι ταχύτερες οι μετακινήσεις), οι ευγενικοί εθελοντές του φεστιβάλ μάς τοποθετήσαν σε πολύ καλές θέσεις και παρατηρούσαμε τη σκηνή και τα αντικείμενα που βρισκόταν εντός αυτής. Ένα μικρό τραπέζι με μια καρέκλα (και ένα backpack πάνω της – είχαν το 1827, τέτοια αντικείμενα;;;), ένα μικρό βεστιάριο με ρούχα εποχής, ένα γραφείο παλαιού τύπου με την αντίστοιχη καρέκλα και μια μικρή εξέδρα που λογικά θα συμβόλιζε κάποιον βραχό ή κάτι αντίστοιχο, και μια επιφάνεια προβολής που ήδη ένας προβολέας απεικόνιζε έναν χάρτη εποχής.
Όταν η παράσταση ξεκίνησε, αντιληφθήκαμε πως στο μικρό τραπέζι καθόταν ο αφηγητής μας, ο άνθρωπος που μελετά και συγκεντρώνει το υλικό για τον Καποδίστρια (ήταν ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο προαναφέρομενος Γιάννης Μαργαρίτης!) και πως μάλλον μέσα από δρώμενα και αφηγήσεις θα μας παρουσίαζε ο θίασος το έργο. Δεν πέσαμε έξω, καθώς με σταθερή αναφορά τον Ιωάννη Καποδίστρια, οι ηθοποιοί της παράστασης άλλαζαν κοστούμια και ρόλους, σκηνικούς χώρους και χρονολογίες, έτσι ώστε μέσα από στιγμές, είτε της προσωπικής του ζωής είτε της πολιτικής του σταδιοδρομίας, να αντιληφθούμε ποιος ήταν εκείνος ο άνθρωπος…
Ο διπλωμάτης που ένωσε την Ελβετία σε ένα ενιαίο κράτος και συνέταξε το πρώτο σύνταγμά της, ο πολιτικός που έφτασε να γίνει στενός συνεργάτης του τσάρου της Ρωσίας, Αλεξάνδρου, ο πρώτος κυβερνήτης του μικρού πρώτου ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, που ονειρευόταν να το κάνει ένα ευρωπαϊκό κράτος. Καθημερινά διαπίστωνε πως ο λαός του τον αγαπούσε και τον σεβόταν, ενώ οι οικονομικά ισχυροί της εποχής δεν τον συμπαθούσαν καθόλου, καθώς έβλεπαν ότι απειλούσε όσα είχαν “κερδίσει” στα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας, και φυσικά δεν σκόπευαν να τα μοιραστούν με τους ξυπόλητους πληβείους… Είδαμε τον γοητευτικό και ιδιαίτερα μορφωμένο και ρομαντικό άνδρα, που θυσίασε τον έρωτά του για την Ρωξάντρα Στούρτζα, για την πατρίδα και τους φτωχούς ανθρώπους της.
Τα γεγονότα δεν παρουσιάζονται με χρονολογική σειρά, αλλά ξεκινούν από την άφιξη Καποδίστρια στο Ναύπλιο και διακόπτονται, όταν γίνεται αναφορά σε κάποιο άλλο ιστορικό γεγονός που τον επηρέασε και πιθανότατα δεν το γνωρίζει το κοινό ιστορικά (τουλάχιστον εγώ δεν τα θυμόμουν αρκετά εξ αυτών). Η σκηνοθετική αυτή προσέγγιση, με παράλληλες δράσεις προσώπων που επηρεάζουν την ιστορία, λειτούργησε πολύ όμορφα, δίνοντας μια ροή στην παράσταση, που κρατούσε μόνιμα σε εγρήγορση το ενδιαφέρον των θεατών. Η πληροφορία δεν διοχετευόταν εν είδει διδαχής ή μαθήματος σε σχολική αίθουσα, αλλά μέσω των δρώμενων και χωρίς απόδοση συμπερασμάτων ή παρεμβάσεις, ελεύθερη για να την επεξεργαστεί καθένας, όπως καταλαβαίνει…
Οι ηθοποιοί (Δημήτρης Καλαντζής, Γιώργος Τσαπόγας, Άρης Τσαμπαλίκας) ακολούθησαν με πίστη τις οδηγίες του κ. Μαργαρίτη, με προεξέχοντα τον Νίκο Ορφανό που για 90 λεπτά ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η μοναδική μου παρατήρηση αφορά στη Χρυσάνθη Δούζη, ως Ρωξάντρα Στούρτζα, που αισθάνθηκα κάποιες στιγμές το πάθος και ο χειμαρρώδης λόγος της να “φαίνονται” πολύ “θεατρικά” και αυτό μου φάνηκε λίγο παράταιρο στο όλο λυρικό και πολύ ωραία στήμενο κλίμα της παράστασης. Δεν μας ξένισαν, το αντίθετο μάλιστα, μας εντυπωσίασαν τα live video με το κινητό του σκηνοθέτη, που προβάλλονταν στην επιφάνεια προβολής, δίνοντάς μας μια άλλη οπτική για όσα αναπαράγονταν επί σκηνής και συνολικά μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις η όλη σκηνοθετική προσέγγιση.
Η παράσταση “Υλικό Καποδίστριας” είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για το φετινό καλοκαίρι, καθώς με αυτό το έργο δίνεται στο κοινό που θα την παρακολουθήσει η δυνατότητα να γνωρίσει καλύτερα, έναν πραγματικά εμπνευσμένο και οραματιστή άνθρωπο, που δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε απο τους σύγχρονούς του (και όχι μόνο….), ο οποίος βρισκόταν μπροστά από την εποχή του και αυτό ως είθισται “δημιουργεί” προβλήματα. Μετά λύπης, θα διαπιστώσετε πως, παρόλη την πρόοδο και τους αγώνες του λαού για να κερδίσουμε μια θέση ως χώρα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, τα κακώς κείμενα της “μαγκιάς”, της υποταγής σε ντόπια και μη συμφέροντα με μηδενική έγνοια για το καλό της χώρας (από ορισμένους), του ωχαδερφισμού και της αγνωμοσύνης, μάλλον αποτελούν κατάλοιπα της τετρακονταετούς “συναναστροφής” και “συναλλαγής” με τον ανατολίτη υποδουλωτή και θέλει πολύ κόπο ακόμη για να τα ξεριζώσουμε…
Να μην παραλείψετε, αν σας ενδιαφέρουν η πραγματική ιστορία του τόπου και οι μερακλήδικες θεατρικές δουλειές, να δείτε αυτήν την παράσταση, όταν επισκεφθεί την πολη σας.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2021
