Είδαμε την παράσταση ‘Χορεύοντας στο σκοτάδι’ στο Vault
Πού να φανταστείς ότι σε μια black box σκηνή, όπως αυτή του πολυχώρου Vault, μπορεί να ανέβει μια τόσο μεγάλη παράσταση… Και μάλιστα να σε ενθουσιάσει… Πού να φανταστείς ότι ο εννεαμελής θίασος θα ρέει στη σκηνή, τραγουδώντας, χορεύοντας, ερμηνεύοντας και αλλάζοντας ρόλους, αφήνοντάς σε ακούνητο στη θέση σου, χωρίς ανάσα, μέχρι το τέλος.. Σαν θεατής δε, μπορείς και ακουμπάς την ιστορία. Είσαι τόσο κοντά, τόσο δίπλα, τόσο μέσα… Μεταφορικά και κυριολεκτικά…
∞
Από την κομμουνιστική Τσεχία, στη μετά Μακάρθουρ Αμερική του 1967. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μια ανύπαντρη Τσέχα, η αγράμματη, έντιμη κι αθώα Selma, μεταναστεύει μαζί με τον γιο της Gene, στη Washington. Η Selma εργάζεται σε ένα εργοστάσιο, μένει σε ένα τροχόσπιτο και προσπαθεί να μαζέψει χρήματα, ώστε να καταφέρει ο γιος της να κάνει μια πολύ σοβαρή εγχείρηση στα μάτια. Η ίδια πάσχει από μια εκφυλιστική ασθένεια των ματιών και χάνει σταδιακά την όρασή της, ενώ προσπαθεί αυτό να μη γίνει αντιληπτό από την εργοδοσία και τους φίλους της. Στην καθημερινότητά της, εργάζεται, αλλά και συμμετέχει στις πρόβες ενός μιούζικαλ, που ανεβάζει η τοπική θεατρική ομάδα, μιας και η μόνη της χαρά βρίσκεται στα μιούζικαλ, τα οποία της επιτρέπουν να ξεγλιστράει από τα προβλήματά της, ονειροπολώντας… Και παρόλο που δεν έχει κανένα ταλέντο, ζει τη δική της Αμερική μέσα από τη μουσική και τον χορό. Όταν, όμως, ο περίγυρός της αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η όρασή της έχει μειωθεί επικίνδυνα, τότε…
Τότε η υπόθεση αποκτά ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον… Τότε γίνονται απανωτές ανατροπές… Ούτε και το τέλος δεν είναι αυτό που φαίνεται…
Το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» είναι ένα ασυνήθιστο μελόδραμα, στο οποίο οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται μέσα από τραγούδια και χορό, όπως σε ένα μιούζικαλ. Είναι μια ιστορία, με παλιομοδίτικες αρχές και αξίες, που μοιάζουν σαν συναισθηματική γροθιά.
Η Selma, μια ευγενική, αθώα ιδεολόγος, με παιδικό χαρακτήρα, μητέρα, η οποία μπορεί να κάνει τα πάντα για να κρατήσει το μυστικό της τύφλωσής της, προκειμένου ο γιος της, ο οποίος έχει κληρονομήσει τη δική της εκφυλιστική τύφλωση, να εγχειριστεί πριν τα 13α γενέθλια του. Μια γυναίκα, η οποία θυματοποιείται και από τους γύρω της, αλλά κυρίως από τον ίδιο της τον εαυτό. Μια γυναίκα που είναι έτοιμη να αυτοθυσιαστεί, γιατί ο λόγος της είναι συμβόλαιο… Μια γυναίκα που με φαντασία, αγάπη και ελπίδα θέλει να κατακτήσει μια ανέφικτη ζωή…
Δεν είναι εύκολο να πάρεις τα μάτια σου από αυτό που ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την τραγωδία από το ακατέργαστο συναίσθημα. Η τραγωδία είναι εκεί και εξελίσσεται, όμως, η φαντασίωση της αγάπης και της καλοσύνης και η ελπίδα για ένα ευτυχές τέλος, αποτελούν τα συνθετικά υλικά του φανταστικού κόσμου της Selma. Η εσωτερική δύναμη, που απαιτείται για να συνεχίσει να προχωράει στο μονοπάτι της σκληρής ζωής της, την κάνει να φαντάζει στα μάτια μας κάτι άπιαστο, κάτι εντελώς ανύπαρκτο…
Συγκρουόμενες απόψεις κι ένας συναρπαστικός συνδυασμός ελπίδας και παραίτησης.
∞
Το ταλέντο της Δήμητρας Κολλά, για ακόμη μια φορά, καθηλώνει τον θεατή και προσωπικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ άλλη πρωταγωνίστρια για αυτόν τον ρόλο σε αυτόν τον χώρο. Μικροκαμωμένη, αέρινη, διάφανη, με καταπληκτική φωνή και κίνηση, ερμηνεύει τον πολύπλοκο χαρακτήρα της Selma με ψυχή, δυναμισμό και ευαισθησία.
Οι ερμηνευτικές δεξιότητες των Βιργινίας Ταμπαροπούλου, Στέλιου Καλαϊτζή, Θοδωρή Αντωνιάδη, Πωλ Ζαχαριάδη, Αντώνη Σταμόπουλου, Ράσμι Σούκουλη, Ορνέλας Λούτη και Σωτήρη Μεντζέλου, μπορούν να ξεκλειδώσουν πολλούς ρόλους με φυσικότητα. Αποτελούν μια δεμένη θεατρική ομάδα, η οποία κινείται, ρέοντας, στον χώρο. Ερμηνείες υψηλού επιπέδου, φωνές αξιοζήλευτες.
Η συναισθηματική κλιμάκωση επιτυγχάνεται με μαεστρία, όχι μόνο από το δυνατό κείμενο, αλλά και από την ευφυή σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καρατζιά. Συνεπικουρούν, για το άψογο αποτέλεσμα, η μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, η πρωτότυπη μουσική του Μάνου Αντωνιάδη, οι στίχοι του Γεράσιμου Eυαγγελάτου, οι χορογραφίες του Έλιο Φοίβο Μπέικο, οι φωτισμοί του Βαγγέλη Μούντριχα και τα σκηνικά των Δημήτρη Καρατζιά και Μάνου Αντωνιάδη, όλα στην υπηρεσία της μυθοπλασίας.
Μια παράσταση που φέρει ένα αισιόδοξο μήνυμα, μέσα από μια πολύπλοκη και ίσως ακατανόητη κατάσταση. Μια μουσική σπαρακτική ιστορία, που περιγράφει έναν ουτοπικό χαρακτήρα, πτυχές, όμως, του οποίου μπορεί να βρίσκονται στον καθένα μας. Μια ιστορία που μιλάει για την αφοσίωση, την ανιδιοτελή αγάπη, τη φιλία, τον έρωτα, την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά, την περηφάνια, την αλήθεια και το ψέμα, την ελπίδα, το όνειρο, την υπέρβαση. Μια ιστορία που αναφέρεται στον ιδεαλισμό και στη διαφορετικότητα. Μια ιστορία που θ’ αγγίξει και τον πιο δύσπιστο θεατή.
Τα εύσχημα σε όλη την ομάδα! Από τις παραστάσεις που ευχαρίστως θα ξαναέβλεπα, για να απολαύσω μουσική, φωνές και ερμηνείες. Και, σε αντίθεση με τη Selma, θα έμενα να ακούσω και το τελευταίο τραγούδι, παρόλο που θα σήμαινε το οριστικό και αμετάκλητο τέλος…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Μάρτιος 2019
