Είδαμε την παράσταση ‘Χίλντα’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πριν λίγες ημέρες βρεθήκαμε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης απαντώντας στο κάλεσμα να παρακολουθήσουμε την παράσταση ‘Χίλντα’ της Μαρί Ντιάιγ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου. Αυτό είναι το δεύτερο ανέβασμά της μετά την επιτυχημένη παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου 2014 “Το Γαλλικό Θέατρο à la Grecque”.
Αφού θαυμάσαμε λίγο τα όμορφα αντικείμενα τέχνης στο πωλητήριο του Ισογείου, οδηγηθήκαμε στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του Ιδρύματος. Αφού καθίσαμε, παρατηρήσαμε το αφαιρετικό σκηνικό, που γυμνωμένο από κάθε τι επιπλέον, περίμενε μόνο τους ηθοποιούς να το «ζωντανέψουν».
Το θέμα… το παιχνίδι εξουσίας, οι κοινωνικές αντιθέσεις, ο πλούσιος και ο φτωχός, η υστερία και η ταπεινοφροσύνη. Κυρία και υπηρέτρια. Η πρώτη πάντα πάνω στη σκηνή, τη σαρώνει κυριολεκτικά. Βασανίζεται από τις ουτοπικές ιδέες της και την παντελή έλλειψη συναίσθησης. Νιώθει κυρίαρχη, αλλά φαντάζει και τόσο αδύναμη και έως γελοία στα μάτια μας. Η υπηρέτρια, πανταχού παρούσα, αλλά πότε ως φυσική παρουσία, παρά μόνο μέσα από τους διαλόγους της κυρίας και του συζύγου της υπηρέτριας. Ο τελευταίος, παθητικός και έχοντας αποδεχθεί τη μοίρα και τη θέση του, δεν αντιστέκεται τόσο σθεναρά στις παράλογες απαιτήσεις της κυρίας και τελικά παραδίδεται στο πεπρωμένο, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται και νιώθοντας, ίσως, ότι δεν έχει άλλη επιλογή. Η αδελφή της υπηρέτριας εμφανίζεται για λίγο και δείχνει πιο «θωρακισμένη». Ποιος θα κερδίσει σ’ αυτό το ιδιόμορφο παιχνίδι;
Η Άννα Κουτσαφτίκη ξεχωρίζει στο ρόλο της κυρίας, γίνεται η Λεμαρσάν. Χειμαρρώδης και έντονη, τραβάει πάνω της τα βλέμματα. Ο Νικόλας Πιπεράς, ως Φρανκ, σε μια πολύ εσωτερική ερμηνεία που δεν ενισχύεται από τα λόγια, αλλά από τη στάση του σώματος και τις εκφράσεις, αποδίδει το χαρακτήρα, όπως ακριβώς τον περιμένουμε. Η Νατάσα Εξηνταβελώνη δεν έχει πολύ χρόνο στη σκηνή, αλλά φέρνει μια δροσιά στην ιστορία και βάζει το δικό της λιθαράκι στην εξέλιξη της ιστορίας.
Η σκηνοθεσία αποτελεσματική, όπως και οι φωτισμοί. Μας άρεσαν οι διαφορετικές εκδοχές του “Ne me quitte pas” που ήταν το τραγούδι που μας πήγαινε από σκηνή σε σκηνή. Μια πολύ ιδιαίτερη, όσο και διαχρονική παράσταση, που προλαβαίνετε να δείτε σήμερα και αύριο (τελευταίες παραστάσεις). Περισσότερα, στη δημοσίευσή μας εδώ.
