Είδαμε την παράσταση ‘Χάρολντ και Μοντ’ στο θέατρο Νέος Ακάδημος

Λένε πως, κάπου στον κόσμο κυκλοφορεί το άλλο μας μισό, εκείνο που αποχωρίστηκε από εμάς κατά τη δημιουργία του κόσμου.

Το άλλο μας μισό μπορεί να ζει κοντά μας ή μακριά μας, δεν είναι απαραίτητο να μας μοιάζει, μάλλον δεν μας μοιάζει, αν το σκεφτεί κανείς.

Ήταν κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 70. Ο Κόλιν Χίγκινς ήταν μόλις 29 ετών και στην πτυχιακή του εργασία χώρεσαν από την Ανατολή μέχρι και το άρωμα της Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Από τα 19 έως τα 80, ένα αχ δρόμος.

Το αχ του τέλους κι εκείνο της αιώνιας αρχής, το αχ της μοναξιάς και του μαζί που μπορεί και να μοιάζει ανέφικτο. Το αχ της συμβατικότητας και εκείνο του αντικομφορμισμού.

«Ο έρωτας ανήκει στους νέους».

Στερεότυπο.

«Μετά από κάποια ηλικία ο άνθρωπος παίρνει την κάτω βόλτα».

Στερεότυπο.

«Δεν είναι φυσιολογικό, πάει αντίθετα στη φύση, όχι, δεν γίνεται».

Στερεότυπο.

Ο έρωτας ανήκει σε όσους τον ασπάζονται, και μπορεί να μας βρει σε όποια στιγμή, με όποιον τρόπο, με όποια μορφή.

Ούτε ο ρατσισμός, ούτε τα μικρονοϊκά ταμπού, ούτε τα στερεότυπα έχουν χώρο εδώ.

Γιατί εδώ μένει ο έρωτας.

Αγνός, ζωντανός, αμίλητος και φλύαρος την ίδια στιγμή. Ονειροπόλος και επαναστάτης, διαλύει τους φραγμούς και τις νόρμες και ξεπερνά ακόμα και αυτήν τη ζωή. Ο άνθρωπος, ένα ενήλικο παιδί, άμαθο, έκπληκτο πάντα από την υπεροχότητα του παρόντος. Τα φαντάσματα του φόβου διαλύονται και οι θεωρίες μαραίνονται.

Ο έρωτας. Για τη ζωή, για την αλήθεια, για την ολοκλήρωση.

Γιατί αυτό συμβαίνει.

Ο άνθρωπος, παύει να είναι αυτό το μισό, χαμένο πλάσμα. Και ολοκληρώνεται. Και γεμίζει ουσία.

Η Τάνια Τσανακλίδου και ο Θανάσης Τσαλταμπάσης δίνουν ήχο και μορφή σε όλα αυτά τα θαυμαστά και τα όμορφα, με μια ελαφρότητα, όπως αξίζει στα πιο σοβαρά πράγματα του κόσμου.

Περισσότερα εδώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου, Δεκέμβριος 2019