Είδαμε την παράσταση ‘Χαρίκλεια Καβάφη’ στο Vault

Η θεατρική παράσταση «Χαρίκλεια Καβάφη» είναι μία από τις τρεις παραστάσεις με τις οποίες συνεχίζεται κι αυτή τη σεζόν το θεατρικό project «Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ…», το οποίο αποτελεί ένα θεατρικό φεστιβάλ μονολόγων. Μέσω αυτού, ανεβαίνουν επί σκηνής μάνες σπουδαίων Ελλήνων, όπως η «Η Μάνα Αυτουνού… Έλλη Ζάχου Ταχτσή», παράσταση βασισμένη στη ζωή της μητέρας του Κώστα Ταχτσή, σε κείμενο της Κικής Μαυρίδου και σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, με τη Ράνια Σχίζα στο ρόλο της Έλλης Ζάχου Ταχτσή και η «Καραϊσκάκενα, ο θρύλος», παράσταση βασισμένη στη ζωή της μητέρας του Γεώργιου Καραϊσκάκη, σε κείμενο της Σοφίας Καψούρου και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, με τη Σοφία Καψούρου στον ρόλο της Ζωής Διαμάντως Διμισκή. Την τριλογία ολοκληρώνει η παράσταση «Χαρίκλεια Καβάφη», σε κείμενο και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, με την Ασπασία Κράλλη.

Το φεστιβάλ, εμπνευσμένο από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Πολυχώρου Vault, τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Δημήτρη Καρατζιά, είναι αφιερωμένο στη μνήμη της αλησμόνητης Χρύσας Σπηλιώτη.

∞

Στον 3ο όροφο του Vault, ημίφως, τρεις καρέκλες στολισμένες με λουλούδια και μια πολυθρόνα κι αυτή στολισμένη. Τα φώτα χαμηλώνουν κι άλλο και η Ασπασία Κράλλη εμφανίζεται μπροστά μας, ως Χαρίκλεια Καβάφη, και η αφήγηση της ζωής της μόλις ξεκίνησε.

Νιώθαμε όπως τα παιδιά, που καθισμένα στο πάτωμα ακούνε ιστορίες που διηγείται η γιαγιά. Σαν τα παιδιά που ανοίγουν τα μάτια και ρουφούν κάθε λέξη, που άλλοτε γελούν και άλλοτε συγκινούνται. Εμείς, οι θεατές, τα «παιδιά» και η γεμάτη συναίσθημα Χαρίκλεια Καβάφη, μητέρα του σημαντικού ποιητή μας Κωνσταντίνου Καβάφη, βγάζει από το σεντούκι ιστορίες της δικής της ζωής, δημιουργώντας εικόνες, με τη φωνή, το νοσταλγικό της βλέμμα, την κίνησή της.

Ο χώρος γύρω της παλιακός, όμως ολάνθιστος, μιας κι έτσι είναι οι χώροι οι γεμάτοι με θύμισες… Ένα βιβλίο μαγειρικών συνταγών, ένα καπέλο, ένα λευκό σακάκι, ένα ζευγάρι παπούτσια και είναι σαν να βρίσκεται στον χώρο ο λατρεμένος της σύζυγος, ο Πέτρος της. Τον παντρεύτηκε όταν ήταν 14άρων, αν και γυναίκα ένιωσε, μας εξομολογείται κοκκινίζοντας, μετά από χρόνια, σε κείνο το ψαροχώρι που πήγαν διακοπές… Έκαμε εννιά παιδιά, όμως τα δύο εχάθηκαν βρεφούδια από τις αρρώστιες. Εννιά παιδιά, όλα αγόρια. Είχε καημό κρυφό να κάμει ένα κορίτσι κι έτσι το αγαπημένο της στερνοπούλι, τον Κωνσταντίνο Καβάφη, συχνά, όπως ομολογεί με φανερή αμηχανία, του φόραγε κοριτσίστικα ρουχαλάκια…

Η ζωή της όλη μια περιπέτεια, ένα διαρκές πήγαινε έλα στις πόλεις του κόσμου, από το Νιχώρι της Κωνσταντινούπολης, στα Λονδίνα κι από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, πάλι πίσω.

Ξεκίνησαν, ως νιόπαντροι, να ζούνε στο Νικοχώρι, ώσπου μετακόμισαν στην Αλεξάνδρεια, όπου δημιούργησαν επιχειρήσεις και πέρασαν μια κοσμοπολίτικη ζωή. Ο Πέτρος, όμως, πέθανε στα 65 του χρόνια κι από την στιγμή εκείνη η ζωή της οικογένειας πήρε άλλη τροπή και από την πολυτέλεια περνούν στην κατάρρευση. Μετακομίζουν στο Λονδίνο, αν και αυτή η απόφαση τελικά δεν είναι οριστική. Το Λονδίνο δεν αρέσει στη Χαρίκλεια μιας και ήταν σαν άψητο ψωμί η γεύση του, παρόλο που η πουτίγκα ρυζιού ήταν αγαπημένη της λιχουδιά. Μετά από λίγο καιρό, επιστρέφουν στην Αλεξάνδρεια, αλλά, ευτυχώς, αποφασίζουν να την εγκαταλείψουν εγκαίρως, πριν αρχίσουν οι βομβαρδισμοί από τους Άγγλους. Εγκαθίστανται στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Κωνσταντίνος δουλεύει, ως δημοσιογράφος, σε μια εφημερίδα και, μέσα από την στήλη του, πρώτος θέτει το θέμα της κλοπής των μαρμάρων του Παρθενώνα. Δεν γίνεται αρεστός, με αποτέλεσμα να δυσκολευτεί να βρει μόνιμη εργασία. Κι όσο ο Κωνσταντίνος γράφει στο χαρτί ποιήματα, παραδίπλα η μάνα του στο χαρτί γράφει λέξεις, που, αν τις ακολουθήσεις πιστά, φτιάχνεις ένα πεντανόστιμο φαγητό.

∞

Ο μονόλογος του συγγραφέα Κοράη Δαμάτη, «Χαρίκλεια Καβάφη», τον οποίο σκηνοθετεί ο ίδιος, ερμηνεύεται με τρυφερότητα και γλυκύτητα από την Ασπασία Κράλλη και ανεβαίνει για 2η χρονιά στον Πολυχώρο Vault. Ο μονόλογος αυτός είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά και έρευνας εις βάθος στις δημοσιεύσεις της εποχής, σε γράμματα και σε μαρτυρίες. Το γεμάτο λυρισμό κείμενο του Κοραή Δαμάτη, αναδεικνύεται από την λιτή σκηνοθετική του προσέγγιση, χωρίς περιττά φτιασίδια, έτσι όπως αρμόζει στην ατμόσφαιρα της ιστορίας.

Η Ασπασία Κράλλη βυθίζεται στην προσωπικότητα της ηρωίδας της, αναπολώντας, φιλοσοφώντας και διηγώντας τη ζωή της, μέσα από τις χαρές, τις δυσκολίες, την αγάπη και τις συνταγές της. Έτσι μέσα από τον λόγο της περνά η ιστορία των τόπων που έζησε και ιδίως της Αλεξάνδρειας, την εποχή της ανάπτυξης και την εποχή της καταστροφής της.

Η Νότα Μπενετάκου ντύνει την Ασπασία Κράλλη και η Χαρίκλεια Καβάφη αναδύεται μέσα από το ιδιαίτερο κοστούμι.

∞

Στην παράσταση «Χαρίκλεια Καβάφη», το παρόν με το παρελθόν μπλέκονται ονειρικά, όσο οι ήχοι της βροχής και των μπουμπουνητών σε παρασύρουν σε ‘κείνες τις αλλοτινές εποχές. Στο κέντρο της ιστορίας μια δοτική, δυναμική και συνάμα ευαίσθητη μάνα, η οποία δέχεται την διαφορετικότητα του παιδιού της και το υποστηρίζει αγαπώντας το βαθιά. Μια μητέρα που μέχρι το τέλος μας κερνάει συνταγές, για μελιτζάνες «βάλε ταις μελιτζάνες επάνω εις την σκάραν να ψηθούν καλά…», αλλά και για το ρύζι a la milanaise «βάζουν εις μίαν κατζαρόλαν βούτυρο αρκετό και ολίγιστον κρομμύδι και βράζει ολίγον…», ενόσω ρωτάει όλο αγωνία «τις συνταγές άραγε θα τις θυμάστε;».

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2022