Είδαμε την παράσταση ‘Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον’ στο θέατρο 104

Emily Dickinson και όπως αναγράφεται στον τάφο της:

born 10/12/1830
called back 15/5/1886

Μια παράσταση αφιερωμένη στην Αμερικανίδα ποιήτρια, Emily Dickinson, η οποία πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, στο πατρικό της σπίτι στο Amherst της Μασαχουσέτης, ντυμένη στα λευκά και μέσα στη σιωπή. Πολυγραφότατη, αν και όλη της η εργογραφία παρέμεινε κρυμμένη και ανέκδοτη μέχρι τον θάνατό της, με εξαίρεση κάποια λίγα ποιήματα, τα οποία δημοσιεύτηκαν ανώνυμα και εν αγνοία της.

Η Dickinson ζούσε και ανέπνεε για την ποίηση. Το πρώτο, γνωστό της, ποίημα το γράφει σε ηλικία 20 ετών, ενώ ποιήματά της βρέθηκαν γραμμένα πάνω σε επιστολές αλληλογραφίας, σε αποκόμματα και πίσω από προσκλήσεις. Απεχθάνεται το κοινότοπο, χρησιμοποιεί παύλες, ενώ από τα ποιήματά της απουσιάζουν οι αντωνυμίες, οι σύνδεσμοι και οι τίτλοι.

Μεγαλώνει τριγυρισμένη από βιβλία, καλούς δασκάλους και φίλους, όμως ο θάνατος εισβάλλει νωρίς στη ζωή της και η ίδια, από φόβο, πέφτει στη μελαγχολία, γράφοντας πως κάθε στιγμή που περνάει αφήνει κι ένα ράγισμα. Καταθλιπτική, δυστυχισμένη, μοναχική και περίεργα εκκεντρική, ακολουθεί μια ζωή από ανεκπλήρωτους έρωτες και σταδιακά οδηγείται στον ποιητικό της αναχωρητισμό. Μια μυστηριώδης γυναίκα που γνώριζε τη θάλασσα, χωρίς να την έχει δει και πίστευε ότι η ψυχή διαλέγει τους ομοίους της και μετά κλείνει την πόρτα. Μια γυναίκα που δεν γνωρίζει πώς να μεγαλώσει και από φόβο επιλέγει το δωμάτιό της για να κρυφτεί μιας και δεν αντέχει να ζει φωναχτά.

Μια μοναχική επαναστάτρια, που η ποίησή της θα επηρεάσει τη Δύση, την τέχνη και το φεμινιστικό κίνημα, παρόλο που ήταν κλεισμένη μέσα στους τέσσερις τείχους θα καταφέρει ο λόγος της να ακουστεί στα πέρατα του κόσμου.

Μια ποιήτρια που πάντα θα αναρωτιέται, Νιώθουν οι άνθρωποι τη ζωή όπως τη ζούνε; Όχι. Ίσως μόνο οι άγιοι και οι ποιητές. Και πάντα θα υποστηρίζει ότι τα αληθινά ποιήματα το σκάνε… δεν βρίσκονται στα βιβλία.

∞

Μια σπουδή, το κείμενο του Σταμάτη Πολενάκη. Μια παράσταση ιδιαίτερη, όπου παρουσιάζεται η εποχή και η προσωπικότητα της Emily Dickinson, μέσα από τη ζωντανή πρωτότυπη μουσική υπόκρουση από το πιάνο της Κατερίνας Ελοσίτου και από την ανάγνωση ποιημάτων και αλληλογραφίας της από τους εξαιρετικούς Κωνσταντίνο Δανίκα, σε ρόλο αφηγητή και Ιωάννα Μυλωνά και Μαρία Ροβάκη, στον ρόλο της Dickinson, σε νεαρή και σε μεγαλύτερη ηλικία. Μια παράσταση που αγκαλιάζεται από την ευαίσθητη σκηνοθετική ματιά του Δημοσθένη Φίλιππα, την ουσιαστική υποκριτική των πρωταγωνιστών, τη ζωντανή μουσική, τους φωτισμούς της Mελίνας Μάσχα και τα σκηνικά –κοστούμια της Mυρτούς Κοσμοπούλου. Μια παράσταση η οποία σε γεμίζει συναισθήματα και κινείται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, ζωής, πλάνης και φαντασίας… She was called back 15/5/1886.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2020