Είδαμε την παράσταση ‘Το Τάβλι’ στο Βεάκειο

Όλα τελικά είναι μια ζαριά. Και στο τάβλι και στη ζωή. Όλα μια ζαριά! Δεν παίζει ρόλο η μαεστρία που ρίχνεις τα ζάρια, αλλά η τύχη! Μπορεί να τα φυσάς, να τα κουνάς, να τα ζαλίζεις, να τα γλυκομιλάς, αλλά είναι τελικά τύχη αν σου κάτσει το ασσόδυο, τύχη αν σου κάτσουν τα ντόρτια, τύχη και οι εξάρες. Δεν εξασφαλίζονται οι νίκες στις παρτίδες, ούτε ρεφάρεις έτσι απλά, ούτε είναι σίγουρη η ρεβάνς…

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν μια παρτίδα τάβλι, που κρατάει χρόνια. Μια παρτίδα που ίσως ολοκληρωθεί, όταν επιτευχθούν οι μεγαλεπήβολοι στόχοι των παικτών. Τότε δεν θα υπάρχει χρόνος για τάβλι και καφέ, αλλά μόνο για βόλτες στους δρόμους της υψηλής ελίτ.

Σε αυλή του Θησείου, μια μέρα με ανυπόφορη ζέστη, ο Φώντας και ο σύζυγος της αδελφής του, Κόλιας, παίζοντας ακόμη μια παρτίδα τάβλι αποδομούν τη μεταπολεμική Ελλάδα, με καυστικό και ιδιότυπο χιούμορ. Ονειροπόλα πρόσωπα που θέλουν να ρίξει μια καλή ζαριά η ζωή για αυτά, προσπαθούν ο καθένας από τη δική του πλευρά να διεκδικήσουν μια θέση στον πίνακα των ηρώων και των πετυχημένων. Ο Κόλιας, δοσίλογος της κατοχής, θεωρεί τον εαυτό του πατριώτη και ήρωα, ο Φώντας μικρολαμόγιο, με συνεχείς αποτυχημένες προσπάθειες για να γίνει επιχειρηματίας πλούσιος και διάσημος. Αλλά αυτή τη φορά θα πετύχει, λέει. Είναι σίγουρος για το ευφυές σχέδιό του, θέλει τον Κόλια συνεταίρο του, αλλά του λείπουν τα κεφάλαια. Όμως η λύση, για ακόμη μια φορά, υπάρχει! Και αν δεν πετύχει, για ακόμη μια φορά, θα φταίει η κακιά η ζαριά…

Σ’ αυτήν την παρτίδα τάβλι απεικονίζεται η πραγματικότητα του νεοέλληνα. Η τάση για την απόκτηση του εύκολου χρήματος με όποιο τρόπο, η μικροκλεψιά, η κουτοπονηριά, η διάθεση για καβγά και τσαμπουκά, που όταν όμως φτάσουμε στο δια ταύτα, τότε ο κάθε ένας μας έχει την τιμή του.

Οι αγαπημένοι και ταλαντούχοι πρωταγωνιστές Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ως Κόλιας, και Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, ως Φώντας, κεντούν τον ρόλο τους. Το ταπεραμέντο τους, οι εκφράσεις του προσώπου τους και οι επιτηδευμένες κινήσεις τους, συνθέτουν τον ψευτόμαγκα του σήμερα με ρεαλιστικό τρόπο. Σκηνοθετεί, με καλοκαιρινή διάθεση, ο Λευτέρης Γιοβανίδης, σκηνικά επίσης καλοκαιρινά από την Πουλχερία Τζόβα, η μουσική επιμέλεια και οι ήχοι της γειτονιάς από τον Θοδωρή Οικονόμου, τα κοστούμια από τη Μαρία Παπαδοπούλου και οι φωτισμοί από τον Νίκο Σωτηρόπουλο.

«Το τάβλι» κάνει περιοδεία ανά την επικράτεια. Σας το συστήνουμε. Έτσι λιτά κι απέριττα, όπως και η παρουσίασή του.

** «ΤΟ ΤΑΒΛΙ» του Δημήτρη Κεχαϊδη πρωτοπαίχτηκε στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, στις 25 Φεβρουαρίου 1972, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, με πρωταγωνιστές τον Νικήτα Τσακίρογλου, ως Φώντα, και τον Γιάννη Μόρτζο, ως Κόλια. Από τότε έχει ευτυχήσει πολλές φορές και ερμηνευτικά και σκηνοθετικά.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Ιούλιος 2019