Eίδαμε την παράσταση ‘Το συναξάρι του έρωτα’ στο Χώρο Τέχνης Άσωμάτων
Αν έχετε δει παραστάσεις των Γιάννη Κλειδέρη και Ανδρέα Αριστοτέλους (Ομάδα Replica) – διαβάστε και τη συνέντευξή τους εδώ – θα ξέρετε ότι δεν εφησυχάζουν και αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν. Αποτελούν μία από τις πλέον δραστήριες θεατρικές ομάδες και προσπαθούν πάντα για το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν είχαμε την ευκαιρία τη φετινή σεζόν να τους επισκεφθούμε, αλλά αυτό άλλαξε με την επίσκεψή μας στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων για την παράσταση «Το συναξάρι του έρωτα».
Η θεματολογία είναι ο έρωτας, και δη αυτός χωρίς ανταπόκριση. Πρόκειται για μετάφραση και διασκευή του έργου του Φ. Γκ. Λόρκα «Ο έρωτας του Δον Περλιμπλίν με την Μπελίσα στον κήπο του» από την Παρασκευή Λυπημένου, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κλειδέρη. Είχα παρακολουθήσει παράσταση, βασισμένη σε αυτό το έργο, το καλοκαίρι του 2006 από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου. Ήταν η παράσταση ‘Ο Περλιμπλίν και η Μπελίσα΄με τον Άρη Λεμπεσόπουλο και τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και μου είχε αρέσει η ιστορία. Συνεπώς, πήγα σχετικά προετοιμασμένη στη νέα αυτή εκδοχή, με πολύ καλή διάθεση, καθώς οι ερωτικές ιστορίες είναι πάντα γοητευτικές!
Ο Δον Περλιμπλίν (Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος), γεροντοπαλίκαρο εκ πεποιθήσεως, με εξέπληξε ευχάριστα, αρχικά με τη ‘hipster’ εμφάνισή του, που πρωτοτυπεί στην παρουσίαση αυτού του ιδιαίτερου χαρακτήρα, αλλά και με τις αμήχανες, σχεδόν σπασμωδικές αντιδράσεις του, που επιτείνονται, όταν ο έρωτας του χτυπά την πόρτα. Δίπλα του πάντα η πιστή του υπηρέτρια-μητρική φιγούρα, η Μαρκόλφα (Κασσάνδρα Μπαφαλούκου) είναι ίσως η καλύτερη ερμηνευτικά, καθώς λειτουργεί στη σκηνή με θαυμαστή εσωτερικότητα και ευαισθησία στην απόδοση των συναισθημάτων, κάνοντάς τη μια συμπαθή φιγούρα στον στατικό κόσμο του Περλιμπλίν (τουλάχιστον στην προ Μπελίσα εποχή). Η Μπελίσα, που την υποδύεται η γοητευτική Άλκηστις Βούλγαρη, αποπνέει έναν αισθησιασμό ως παρουσία, που ταιριάζει ιδανικά στην αποτύπωση του χαρακτήρα της ηρωίδας που αναστατώνει τον Περλιμπλίν και όχι μόνο…
Όμορφα σκηνοθετικά ευρήματα, που αν τα παιδιά είχαν στη διάθεσή τους περισσότερα μέσα, θα αναδεικνύονταν ακόμα πιο εντυπωσιακά. Και πάλι, όμως, με ένα λιτό σκηνικό και με παιχνίδια του φωτός και της μουσικής, καταφέρνουν να αποδώσουν την ατμόσφαιρα του έργου. Αγαπημένη μου σκηνή, αυτή με την απαγγελία σε συνδυασμό με το τανγκό. Θα τον ήθελα το χορό λίγο πιο ‘παθιασμένο’, αλλά δεν παύει να είναι, για μένα, η κορυφαία στιγμή της παράστασης, που συμπυκνώνει νοήματα και συναισθήματα σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα.
Η παράσταση, όπως αναμενόταν, πήρε παράταση και προτείνουμε να τη δείτε με το έτερόν σας ήμισυ, κάποιο βράδυ Δευτέρας, έως 25/01.
Περισσότερα εδώ.
