Eιδαμε την παράσταση ‘Το Σώσε’ στο θέατρο Παλλάς
Έχω δει διάφορες παραστάσεις που, στη δομή τους, περιέχουν στοιχεία αυτού που ονομάζεται “θέατρο μέσα στο θέατρο”. Σε άλλες τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά και χαρήκαμε κι εμείς μαζί με τους ήρωες του κειμένου και σε άλλες γελάσαμε, γιατί εκ προοιμίου το αποτέλεσμα θα ήταν τέτοιο. Παράσταση που να είναι, όμως, ολόκληρη αφιερωμένη στη διαδικασία της ετοιμασίας μιας θεατρικής δουλειάς, την εξέλιξή της και τις σχέσεις του θιάσου, δεν είχα δει. Είχα ακούσει, φυσικά, για την παράσταση του Ανδρέα Βουτσινά, το μακρινό 1983, με διανομή τους Μίνα Αδαμάκη, Πέμη Ζούνη, Ντίνο Ηλιόπουλο, Γιώργο Κιμούλη, Άννα Παναγιωτοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Τάσο Περζικιανίδη, Σταμάτη Φασουλή και Μίμη Χρυσομάλλη, όμως τότε ήμουν μόλις 8 ετών! Κάποιες μετέπειτα παραστάσεις στην πόλη, για διάφορους λόγους, δεν τις είδα ποτε και φτάσαμε στο σωτήριο έτος 2022, για να το παρακολουθήσω στη σκηνή του Παλλάς.
Στη συνέντευξη τύπου, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ως σκηνοθέτης, μας είχε αναλύσει το πόσο δύσκολο έργο είναι η φάρσα – χρειάζεται, είπε, απόλυτο συγχρονισμό για να βρεθείς στο λάθος σημείο (σύμφωνα με το έργο) τη σωστή στιγμή και, όταν αυτό πρέπει να το κάνουν 9 άνθρωποι, τότε, αν μη τι άλλο, η δυσκολία πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο. Το αυτο είχαν πει και οι ηθοποιοί της παράστασης και μας είχαν υποσχεθεί ότι θα φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.
Σε ένα θέατρο, λοιπόν, μια ομάδα συντελεστών, με επικεφαλής έναν σκηνοθέτη που θεωρεί πως κακώς βρίσκεται σε αυτή τη θέση, καθώς η αξία του είναι για “καλύτερα έργα”, ηθοποιούς που έχουν τα προσωπικά τους ζητήματα ή κάποια χούγια (π.χ. κουτσομπολιό, αλκοολισμό, φόβο στο αίμα) και δεν τους λες και υπερταλαντούχους, μια βοηθός που έχει καταντήσει το παιδί για όλες τις δουλειές, και όχι μόνο, και ένας μηχανικός σκηνής που ντουμπλάρει κάποιους ρόλους, αν παρουσιαστεί ανάγκη, και γενικότερα κάνει ό,τι του ζητηθεί, πλην αυτού για το οποίο τον προσλάβανε! Τους συναντάμε ώρες πριν την πρεμιέρα τους και, ενώ κάποιος θα περίμενε να γίνει μια γενική πρόβα και να πάνε σπίτια τους, ο σκηνοθέτης ακόμα παραμένει αναποφάσιστος για κάποιες ατάκες, οι ηθοποιοί ξεχνάνε λόγια ή κινήσεις ή έχουν ακόμη απορίες για τη σκηνοθεσία και τον χαρακτήρα που καλούνται να ερμηνεύσουν, πόρτες δεν δουλεύουν, αντικείμενα βρίσκονται σε λάθος θέση και γενικότερα επικρατεί μια καθόλου δημιουργική “τρέλα”. Με τα χίλια ζόρια, κάπως τελειώνει η πρόβα και επιτέλους ξεκινάνε οι παραστάσεις.
Στη δεύτερη πράξη, βρισκόμαστε εν μέσω της περιοδείας και βλέπουμε την πίσω όψη του σκηνικού. Οι διαπροσωπικές σχέσεις των ηθοποιών είναι στα άκρα, αφού παρεξηγήσεις και ερωτικοί καυγάδες έχουν δυναμιτίσει το κλίμα. Σε αυτήν την ωραία ατμόσφαιρα, προσθέστε και την αποκάλυψη πως ο σκηνοθέτης έχει σχέσεις και με μια ηθοποιό και με τη βοηθό του, κάτι που τρελαίνει τις δύο γυναίκες και φέρνει την κατάσταση πάνω από τα όρια συναγερμού. Κι ενώ παίζεται η παράσταση κανονικά, στο παρασκήνιο έχουμε παρολίγον ξεμαλλιάσματα, τσεκούρια που ψάχνουν υποψήφια θύματα, ανθοδέσμες που έχουν τη λάθος παραλήπτρια πάντα και μια σειρά από ευτράπελα που, με έναν μαγικό τρόπο, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να κρατούν εκτός σκηνής. Στην τρίτη πράξη, που λαμβάνει χώρα προς το τέλος της περιοδείας, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Οι εντάσεις μεταξυ όλων είναι αγεφύρωτες, τα προσωπικά τους έχουν μπει στο έργο και το έχουν μεταμορφώσει σε μια εντελώς άλλη παράσταση και η συνολική εικόνα παραπέμπει σε ένα σαραβαλιασμένο όχημα, που μετά βίας κινείται και περιμένει κάποιον καλό χριστιανό να το αποσύρει, για να τελειώσουν τα βάσανά του!
Η αποστολή εξετελέσθη και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία, καθώς όλα τα στοιχεία του έργου εκδηλώθηκαν μπροστά στα μάτια μας και στο σωστό “μέγεθος”, αποφεύγοντας τις όποιες υπερβολές, που μοιραία θα οδηγούσαν σε ένα άλλο αποτελέσμα, ίσως πιο αστείο για πολλούς, σίγουρα όμως μακριά απο το πνεύμα του συγγραφέα. Αυτό, αρχικά το πιστώνουμε στον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, που έφτιαξε μια ομάδα από ανθρώπους που μπορούσε να επικοινωνήσει αρχικά και δευτερευόντως είναι εξαιρετικοί στη δουλειά τους – πέτυχε το φοβερό να πάρει 9 ήρωες που ανήκουν εύκολα στη μεγάλη οικογένεια της καρικατούρας και να τους παρουσιάσει πιο γήινους και πιο “ανθρώπινα” αστείους. Ως ηθοποιός, στον ρόλο του ζεν πρεμιέ, που έχει μια “δυσκολία” να πει με απλά λόγια αυτό που σκέφτεται και καταφεύγει σε μεγαλοστομίες, για να φανεί “κάποιος”, ήταν πολύ καλός, όπως και στις σκηνές εκείνες που έπρεπε να υποδυθεί τον απατημένο-προδομένο σύντροφο στα παρασκήνια.
Κομβικός, από την αρχή, είναι ο ρόλος του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, που ενδύεται τον μανδύα του σκηνοθέτη επί σκηνής (κάτι που κάνει και στην πραγματικότητα, με πολύ όμορφα αποτελέσματα), του ανθρώπου που έχει βρεθεί στη λάθος παράσταση, και επιτυγχάνει, με τον τρόπο που καθοδηγεί τους ηθοποιούς όσο και με τα άστατα συναισθηματικά του, να αποδείξει ακόμη μια φορά πόσο ταλαντούχος είναι και επιπλέον ότι έχει μεγάλη ερμηνευτική γκάμα. Η Σμαράγδα Καρύδη, στον πιο “άχαρο” ρόλο της παράστασης, της ατάλαντης χρηματοδότριας της παράστασης, που διαρκώς ξεχνάει λόγια και κίνηση, ως οικονόμος του σπιτιού, υπηρέτησε με δυναμική τον ρόλο της μέχρι του σημείου που της επιτρεπόταν, καθώς η επανάληψη ίδιων σκηνών είναι το χαρακτηριστικό της ηρωίδας. Η Στεφανία Γουλιώτη έπρεπε σε όλην την παράσταση να χάνει τους φακούς επαφής της και να φορά κάτι δεκαπεντάποντα τακούνια, να αλωνίζει όλο το σκηνικό και μάλιστα τρέχοντας με αυτά, να ανεβοκατεβαίνει σκάλες και σαν έξτραδάκι να επιδίδεται και σε γυμναστικές επιδείξεις! Είναι αναμφίβολα η προσωπική μου αγαπημένη από την παράσταση για τα όσα έπρεπε να κάνει για χάρη του ρόλου της και τα οποία τα έφερε εις πέρας απόλυτα επιτυχώς και προσφέροντας και πολύ γέλιο.
Ο αγαπημένος μας Γιώργος Χρυσοστόμου ήταν ακόμη μια φορά απολαυστικός, τόσο ως ιδιοκτήτης του σπιτιού, που τρέμει την εφορία, αλλά και ως ηθοποιός που έχει μια μόνιμη απορία για τον ρόλο του και σπαρταράει στη θέα του αίματος. Η Λένα Παπαληγούρα, σε κωμικό ρόλο, αυτόν της κουτσομπόλας ηθοποιού και ως σύζυγος του Γιώργου Χρυσοστόμου – μεγαλοαστή με το χαρακτηριστικό τουπέ που προσδίδουν τα πολλά λεφτά – ήταν υπέροχη. Η Δάφνη Δαυίδ στον ρόλο της βοηθού σκηνοθέτη, που προσωποποίησε τον ορισμό της εκμετάλλευσης, λόγω υπερβολικής καλοσύνης, ο Γιώργος Ζυγούρης, ως μηχανικός σκηνής και όχι μόνο, και ο Γιώργος Ψυχογυιός στον ρόλο του αλκοολικού ηθοποιού και του ατζαμή διαρρήκτη, δεν συμπλήρωσαν απλώς τη διανομή, αλλά στάθηκαν επάξια δίπλα στους πιο προβεβλημένους συναδέλφους τους, όντας πολύ καλοί σε όσα τους ζητήθηκαν.
Συνολικά, “Το Σώσε” είναι μια εξαιρετικά καλοκουρδισμένη δουλειά, που προσφέρει απλόχερα γέλιο και ψυχαγωγία στο κοινό της, κάνοντας το συμμέτοχο στον μικρόκοσμο μιας παράστασης και περνώντας το μήνυμα πως και οι ηθοποιοί είναι το ίδιο άνθρωποι, όπως εμείς, με τα προβλήματά τους και τις αδυναμίες τους, που τα αφήνουν στην άκρη για να παρουσιάσουν στον κόσμο τη δουλειά τους. Μόνο στην περίπτωσή μας, οι συντελεστές της παράστασης μέσα στην παράσταση αποδεικνύουν πως κάποιες φορές υπάρχουν και εξαιρέσεις στους κανόνες. Κι αυτές οι εξαιρέσεις, όταν βγουν στο φως, γίνονται φάρσα και διασκεδάζουμε και ξεχνιόμαστε από τη δύσκολη καθημερινότητά μας.
Τον Οκτώβρη που θα επαναληφθούν οι παραστάσεις να πάτε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, να το δείτε, μπας και γελάσει λίγο το χειλάκι σας!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάιος 2022
