Είδαμε την παράσταση ‘Το Σώσε’ στο θέατρο Παλλάς
Οκτώβριος και είναι ο μήνας που στο Θέατρο Παλλάς γίνεται, στην κυριολεξία, «Το Σώσε».
«Το Σώσε», με τον πρωτότυπο τίτλο «Noises Off», γράφεται, το 1982, από τον πολυβραβευμένο Άγγλο θεατρικό συγγραφέα και μυθιστοριογράφο, Michael Frayn. Είναι ένα ευφυές έργο, όπου με έναν χαοτικό, κωμικό τρόπο περιγράφει την τελική πρόβα μιας θεατρικής παράστασης κι από την καλή κι από την ανάποδη κι απ’ όσα βλέπει ο θεατής στην πλατεία κι απ’ όσα συμβαίνουν πίσω στα παρασκήνια.
Μια κωμωδία καταστάσεων, μια φάρσα, μια διαρκής παρεξήγηση, ένα έργο με πολύ γρήγορους ρυθμούς και απαιτητικούς συγχρονισμούς. Μια παράσταση, στην οποία η ζωή και η τέχνη συγκρούονται, καθώς οι ερμηνευτές και ο σκηνοθέτης, γίνονται θύματα των δικών τους προσδοκιών και παρεξηγήσεων, μέχρι που επέρχεται ο τελικός χαμός…
∞
Ο σκηνοθέτης Lloyd προσπαθεί να πείσει τους ηθοποιούς του να συνεργαστούν, μιας και πρέπει να ολοκληρωθεί η τελική πρόβα της παράστασής τους, με τίτλο «Σέξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα». Η ανεκδιήγητη πρωταγωνίστριά του, η Dotty, η οποία είναι και η παραγωγός της παράστασης, έχει κρυφό δεσμό με τον έτερο πρωταγωνιστή τον Garry, έναν ηθοποιό ανίκανο να συντάξει και να ολοκληρώσει μια πρόταση. Η Brooke, μια νεαρή ηθοποιός, ζει στον δικό της κόσμο και ακολουθεί τον ρόλο της, σύμφωνα με όσα λέει το σενάριο, ανεξαρτήτως μιας διακοπής ή μιας αλλαγής, ενώ χάνει συχνά τον φακό επαφής της, με αποτέλεσμα να μη βλέπει ούτε τη μύτη της… Ο Freddie, επίσης πρωταγωνιστής, έχει σοβαρή φοβία, στο άκουσμα και μόνον, των λέξεων βία και αίμα, με αποτέλεσμα να του προκαλείται ρινορραγία, ενώ διατυπώνει απορίες, οι οποίες δεν μπορούν να απαντηθούν σε μια τελική πρόβα. Η Belinda, ζευγάρι στο έργο με τον Freddie, είναι μια καλή ηθοποιός, αλλά το μεγαλύτερό της ελάττωμα είναι το κουτσομπολιό, το οποίο έχει διάφορες συνέπειες. Την ομάδα των ηθοποιών συμπληρώνει ο αλκοολικός παλιός ηθοποιός Selsdon, ο οποίος έχει την τάση συχνά να εξαφανίζεται, η συναισθηματικά ασταθής βοηθός σκηνοθέτη Poppy και ο υπεύθυνος σκηνής Tim, ο οποίος εκτελεί και πολλά ακόμη καθήκοντα, αναλόγως των περιστάσεων… Μέσα σε όλο το χάος ο Lloyd, με το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο, προσπαθεί να συγχρονίσει τα ενεργειακά του κέντρα (όχι με μεγάλη επιτυχία), ενώ εμπλέκεται συναισθηματικά και με τη Brooke και με την Poppy, όσο ο Garry ζηλεύει τη Dotty, η οποία κάνει τα πάντα για αυτό…
Στην παράσταση, μέσα στην παράσταση, η Dotty ερμηνεύει την κα Clackett, μια αφηρημένη και φλύαρη οικιακή οικονόμο σε μια βίλα, της οποίας οι ιδιοκτήτες Philip (τον ερμηνεύει ο Freddie) και Flavia (την ερμηνεύει η Belinda), ζούνε στη Σαρδηνία, μιας και κρύβονται από την εφορία. Στη βίλα εμφανίζονται ο κτηματομεσίτης Roger (τον ερμηνεύει ο Garry), ο οποίος θέλει να τη νοικιάσει, αλλά πρωτίστως επιδιώκει να συνευρεθεί ερωτικά με την Vicki (την ερμηνεύει η Brooke). Όταν ξαφνικά κάνουν την εμφάνισή τους οι ιδιοκτήτες της βίλας… και μαζί μ’ αυτούς κι ένας διαρρήκτης.
Όμως, η παράσταση δεν περιορίζεται στην εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, μιας και στην 2η πράξη, οι θεατές έρχονται αντιμέτωποι με τα παρασκήνια της παράστασης, έναν μήνα αργότερα πια, και παρακολουθούν ταυτόχρονα όσα διαδραματίζονται σε αυτά, ενώ ακούνε όσα συμβαίνουν στη σκηνή…
Τι να πεις και τι να περιγράψεις; Όταν λοιπόν λέμε ότι γίνεται το σώσε, εεε, κυριολεκτούμε! Γίνεται!
∞
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ως σκηνοθέτης, καταφέρνει και αποδίδει με μαεστρία, τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς και όλη την άναρχη κατάσταση που επικρατεί. Με ακρίβεια, επίσης, καταφέρνει την απαραίτητη κι απαιτητική συνεργασία όλων των συντελεστών της παράστασης, γνωρίζοντας πως ένα μικρό λάθος μπορεί να οδηγήσει στο ανεξέλεγκτο. Χαρακτηριστικό της παράστασης, η δυνατότητα όλων των ηθοποιών να αναδείξουν το κωμικό τους ταλέντο, σε σύντομες σόλο ερμηνείες ή ακόμη και στις στιγμές που βρίσκονταν σε δεύτερο πλάνο.
Την ομάδα των πρωταγωνιστών μπορείς να τη χαρακτηρίσεις, απλά, μοναδική. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ως Garry, τελικά ταιριάζει και στην κωμωδία, ενώ η ευφράδειά του (που δεν έχει) είναι απολαυστική. Η Σμαράγδα Καρύδη, ως Dotty, έχει διαπιστευτήρια από πολλές της εμφανίσεις ως καλή και ευρηματική κωμικός, όπως και ο Γιώργος Χρυσοστόμου, στον ρόλο του Freddie. Η Λένα Παπαληγούρα είναι η χαριτωμένη Belinda, η Στεφανία Γουλιώτη απολαυστική, πάνω στα δωδεκάποντά της (πολύ δύσκολο όλο αυτό, με τόσο τρέξιμο που κάνει) στον ρόλο της Brooke, ο βετεράνος ηθοποιός Γιώργος Ψυχογιός, ως Sheldon, η Δάφνη Δαυίδ στον ρόλο της Poppy και ο Γώργος Ζυγούρης, ως Tim, δημιουργούν ένα μπουκέτο ηθοποιών που μπορούν να χαρακτηριστούν ως dream team. Τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τον αναφέρω τελευταίο, μιας και κατά την άποψή μου κλέβει την παράσταση, ερμηνεύοντας τον νευρασθενή (έτσι τον κατάντησαν), φιλόσοφο και «Θεό», σκηνοθέτη Lloyd.
Το σκηνικό του Πάρι Μέξη είναι ευφάνταστο, απόλυτα λειτουργικό και εξυπηρετεί με ακρίβεια την πλοκή του έργου. Η δε μουσική, συχνά μυστηρίου, του Μίνωα Μάτσα, τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα και οι φωτισμοί του Δημήτρη Κουτά, υπηρετούν με συνέπεια τα δρώμενα.
∞
Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, ένα έργο μέσα στο έργο, μια παρεξήγηση μέσα στην παρεξήγηση. Ένα πιάτο σαρδέλες, που μια χάνονται μια βρίσκονται (να υπάρχουν άραγε φαντάσματα…), πόρτες που ανοιγοκλείνουν διαρκώς, περούκες που αλλάζουν, πρόσωπα και καταστάσεις που εμπλέκονται, παντελόνια ανεβοκατεβαίνουν, παρεξηγήσεις δεν λύνονται κι ένα καστ ηθοποιών που είναι απελπιστικά ανέτοιμο για την πρεμιέρα της παράστασής τους, ενόσω αναζητείται η ψυχική ηρεμία του σκηνοθέτη τους. Κι ένα μήνα μετά, όπου τίποτα δεν έχει λυθεί και τίποτα δεν πάει καλά, ούτε στα παρασκήνια, αλλά ούτε και στην σκηνή, γίνεται «Το Σώσε»… το οποίο αξίζει να απολαύσετε!
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2022
