Είδαμε την παράσταση ‘Το Μήνυμα’ στο Ανοιχτό Θέατρο Γκράβας
Δύο αγγελιοφόροι ενός μηνύματος, σε έναν δρόμο που δεν έχουν ξαναπάει ποτέ, και με τελικό προορισμό κάποιον σημαντικό άνθρωπο, που επίσης δεν έχουν συναντήσει ποτέ. Σου θυμίζει κάτι όλο αυτό; Μήπως κάτι που ζούμε το τελευταίο 18μηνο; (“Το Μήνυμα” γράφτηκε το 1973, από τον ποιητή και πεζογράφο Αργύρη Χιόνη και ως θέμα του έχει δύο ανθρωπάκια, που δεν ξέρουν από πού έρχονται, ποιοι είναι και πού πάνε και διανύουν μια τεράστια απόσταση που αρχίζει και τελειώνει μέσα τους. Από το εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης του κειμένου.)
Η είσοδος στο ανοιχτό θέατρο της Γκράβας, για μένα, ήταν μια βουτιά σε κάτι νέο – για τη σύντροφό μου όχι, αφού εκεί, στο σχολικό συγκρότημα, πέρασε όλα τα μαθητικά της χρόνια, οπότε οι χώροι τής είναι πολύ οικείοι. Όμορφος χώρος, ευγενικότατο προσωπικό του ΟΠΑΝΔΑ (Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων) που μας υποδέχτηκε, μαξιλαράκια για να μην κάτσουμε στο τσιμέντο και αρκετή ζέστη που ευτυχώς έσπαγε κατά διαστήματα ένα αεράκι. Στο κέντρο της μικρής σκηνής, μια κατασκευή από ξύλινα πηχάκια, ξαπλωμένα στο έδαφος, που, από τη μορφολογία, υποψιαζόσουν ότι, αν ενωθούν, μπορούν να φτιάξουν κάτι· άρα ήταν τα κομμάτια μιας κατασκευής ή ενός παιχνιδιού. Το τετράγωνο αυτό, που σχηματιζόταν και διαιρείτο σε 9 μικρότερα τετραγωνάκια, θα ήταν ο σκηνικός χώρος για την παράσταση που θα παρακολουθούσαμε.
Οι δύο πρωταγωνιστές μπήκαν στον φυσικό “χώρο” τους και ξεκίνησαν μια διαδρομή, κάτι σαν ένα ταξίδι που έμοιαζε με μια πορεία προς το άγνωστο, αφού οι εκφράσεις τους αυτό μαρτυρούσαν. Όταν μίλησαν, το επιβεβαιώσαμε! Ταξίδευαν, μάλλον, σε έναν δρόμο και πήγαιναν προς το τέλος του, γιατί έτσι τους είχαν πει να κάνουν. Είχαν την απορία, αν βρίσκονταν στον σωστό δρόμο ή τελοσπάντων σε έναν δρόμο, γιατί σε όλη την προηγούμενη πορεία τους, δεν συνάντησαν κανέναν! Έτσι, για να διασκεδάσουν την κούραση και την, εν μέρει, απογοήτευσή τους, ξεκίνησαν να επινοούν πράγματα και καταστάσεις.
Τι καλά που θα ήταν να πέρναγε ένα αυτοκίνητο με έναν ευγενή οδηγό, που θα τους έπαιρνε μαζί του και θα τους βοηθούσε να βρουν τον προορισμό τους· θα τους έβαζε και μουσική να τους ψυχαγωγήσει και θα μιλούσαν και σε κάποιον στην τελική… Αφού δεν πέρασε το αυτοκίνητο, σκέφτηκαν τι καλά που θα ήταν να βρουν ένα χάνι και, αφού πιουν λίγο κρασί, να κοιμηθούν σε στρώμα και όχι στο έδαφος… Και μπήκαν τόσο μέσα στην κατάσταση αυτή, που κάποια στιγμή, αντιλαμβανόμενοι πως ούτε χάνι ούτε κρασί θα βρούνε, άρχισαν να “τρώγονται” για ποιο ήταν το μήνυμα που έχουν να παραδώσουν, τι αξίωμα έχει ο παραλήπτης του, αν είναι κάτι σοβαρό κι όχι κάποιο παιχνίδι…
Μη μπορώντας να θυμηθούν το περιεχόμενο του μηνύματος, αποφάσισαν να στήσουν μια “σπουδαία” δική τους ιστορία, που θα μετέδιδαν ως μήνυμα, όταν με το καλό θα έφταναν στον προορισμό τους. Καθώς προχωρούσαν κι άλλο και σκέφτονταν πόσο καλή είναι η ιστορία τους, είχαν ψιλοχάσει την πίστη τους, πως θα βρουν το σημαντικό πρόσωπο και θα εκπληρώσουν επιτυχώς την αποστολή τους, οπότε αποφάσισαν να πορευτούν όπου τους πάει κι αν ποτέ βρίσκονταν μπροστά σε αυτόν που τους περίμενε, κάτι θα έβρισκαν να του πουν, ώστε να τον ικανοποιήσουν…
Ένα δυστοπικό περιβάλλον, που οι άνθρωποι πορεύονται χωρίς πυξίδα και χάρτη, με οδηγό τα ένστικτα και χωρίς γνώση του τι ακριβώς και για ποιο λόγο, μέσα από τη φόρμα μιας μαύρης κωμωδίας, στήθηκε μπροστά στα μάτια μας. Για 60 λεπτά οι δύο ηθοποιοί, Ανθή Φουντά και Αντώνης Κυριακάκης, βρίσκονται σε μια διαδικασία να απορρίπτουν τη λογική, μέσω της ασυναρτησίας και των επαναλαμβανόμενων άσκοπων διαλόγων, ώσπου να παραδεχτούν ότι αυτό που κάνουν δεν τους οδηγεί πουθενά. Δύσκολη η αποστολή τους, να υπηρετήσουν το σύμπαν που στήνει ο συγγραφέας, με έντονα στοιχεία από Μπέκετ και Ιονέσκο, και, παρόλη την πολύ ζέστη που ήταν παρούσα και δεν βοηθούσε, τα πήγαν εξαιρετικά. Μπήκαν μέσα στους ήρωες και με την κίνηση, τις εκφράσεις τους και τον καθαρό λόγο τους, μας πήραν μαζί στο ταξίδι τους.
Μας άρεσε πολύ η σκηνική σύνθεση και ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε μέσα στη διάρκεια της παράστασης, όπως και ο εμπλουτισμός του κειμένου με κάποια στοιχεία της επικαιρότητας και εικόνες που θυμίζουν “ελληνικό” καλοκαίρι. Σκηνοθετικά, δεν εντοπίσαμε κάτι άσκοπο ή υπερβολικό και τα λοιπά τεχνικά της παράστασης λειτούργησαν μια χαρά, υποστηρίζοντας, ως έπρεπε, τα δύο παιδιά επί σκηνής.
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, αυτή η παράσταση, από μια νέα ομάδα, που συστήθηκε εν μέσω πανδημίας, και επέλεξε να παρουσιάσει ένα έργο με αρκετούς συμβολισμούς και όχι τόσο “εύκολο” για καλοκαίρι. Θα ήταν ευχής έργον να είχαν την ευκαιρία να το παρουσιάσουν και άλλες φορές, ώστε να το μάθει κι άλλος κόσμος και να τους γνωρίσει παράλληλα (στο δικό μας το μπλοκάκι, πάντως, σημειώθηκαν).
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2021
