Είδαμε την παράσταση “Το ξεκατίνιασμα του Ολύμπου” στο θέατρο Olvio
Όλοι όσοι έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική σχολική εκπαίδευση, θα θυμούνται ότι στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου διδάχτηκαν, στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών, τα Ομηρικά Έπη – Ιλιάδα και Οδύσσεια. Και στα δύο αυτά έργα, η παρουσία των Ολύμπιων Θεών είναι πάρα πολύ έντονη, σε σημείο, με το νεανικό μου μυαλό τότε, να υποψιαστώ πως οι άνθρωποι δεν είχαν και πολύ λόγο για ό,τι τους συνέβαινε, αλλά κάποιοι άλλοι. Στην καθήγητρια που απεύθυνα τη σχετική ερώτηση, μου είπε πως τότε κάπως έτσι θεωρούσαν ότι πήγαιναν τα πράγματα και πως στη σύγχρονη εποχή μπορεί να μην έχουμε θεούς να καθορίζουν τη μοίρα μας, αλλά άλλους ανθρώπους και πολύ πιο σύνθετες καταστάσεις (το διαπίστωσα, ως ενήλικος, κι εγώ πολύ καλά αυτό).
Είμαι ένθερμος φίλος της ελληνικής μυθολογίας και ευτύχησα στα μαθητικά μου χρόνια, και συγκεκριμένα στην πρώτη λυκείου, να έχω, ως καθηγητή Ιστορίας, έναν φιλόλογο που μας έδινε τροφή για σκέψη, συνδέοντας μύθους και σύγχρονες αντιλήψεις, θέλοντας να μας δείξει ότι ιστορικά, ως λαός, έχουμε μια συνέχεια σε αυτό που ονομάζουμε μοιρολατρική θεώρηση των γεγονότων. Αυτός ο άνθρωπος, κάποια στιγμή, σε μια αντικατάσταση συναδέλφου στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών, δεν μας παρέδωσε κάτι από την ύλη, αλλά μας μίλησε για τη μυθολογία και το πώς πραγματικά θα ήταν οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου, αν κάποιος θα ήθελε να τους παρουσιάσει με μια πιο “σύγχρονή” εκδοχή – γελάσαμε πάρα πολύ εκείνη τη μέρα όλοι οι μαθητές, καθώς, πέρα από την πολύ εύστοχή του προσέγγιση και παρουσίαση, διαπιστώσαμε, με τη βοήθειά του φυσικά, και τα υπόγεια μηνύματα που περνούσαν όλες αυτές οι “ιστοριούλες” στους ανθρώπους τότε.
Όλα λοιπόν είναι πολιτική και, πιο σωστά, συμφέροντα! Σε μια συνεδρίαση του δωδεκάθεου βρεθήκαμε κι εμείς πρόσφατα – όχι καλέ κανονική, θεατρική! Θέμα της συνάντησης ο Τρωικός Πόλεμος. Ο προεδρεύων Δίας συγκάλεσε την ολομέλεια (που δεν ήταν, καθώς ορισμένοι απείχαν για λόγους διαμαρτυρίας ή για προσωπικούς ή απλά είχαν και κάτι άλλο να κάνουν εκείνη την ώρα), για να αποφασίσουν ποια πλευρά θα υποστηρίξουν – Έλληνες ή Τρώες. Αυτό ήταν απαραίτητο για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις του “υπουργικού” συμβουλίου και δημιουργηθούν κλυδωνισμοί στο οικοδόμημα, που με κόπο όλα αυτά τα χρόνια είχαν χτίσει. Φυσικά, σε αυτήν τη μάζωξη θα υπήρχαν προβλήματα εκ προοιμίου – προσωπικές διαφορές και αντιδικίες, διαφορετικές ηλικίες (αθάνατοι μεν, αλλά δεν γεννήθηκαν ταυτόχρονα όλοι) και, φυσικά, αντικρουόμενες απόψεις.
Κι επειδή ένα σωστό συμβούλιο δεν γίνεται χωρίς την παρουσία υγρού στοιχείου, δηλαδή καφέ, νερό και ίσως και κανένα πιώμα, οι Θεοί έχουν να ταλαιπωρούν κι έναΝ καφετζή, που έτρεχε πέρα – δώθε να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία τους για τα πάντα όλα και ο δύστυχος δεν έχει καν το δικαίωμα να μιλήσει ή να ζητήσει 2 λεπτά περιθώριο!
Η αλήθεια είναι πως οι Θεοί ποσώς ενδιαφέρονταν για τη μάζωξη και το όλον ήταν, ως θέαμα, αρκετά κωμικό, αφού ο καθένας επιχειρηματολογούσε για το ποιο είναι το σωστό, με βάση τα πιο ευτελή κίνητρα, και, φυσικά, μπερδεύοντας στη συζήτηση οτιδήποτε άλλο άσχετο του ερχόταν στο κεφάλι, με μοναδικό σκοπό είτε να νευριάσει κάποιο συνομιλητή είτε να του ξεπληρώσει κάποιο παλιότερο “γραμμάτιο”. Σε όλην αυτήν την κατάσταση, ο πρόεδρος Δίας είχε την έννοια μην παρουσιαστεί η σύζυγός του, Ήρα, και βρει ευκαιρία να του ξαναθυμίσει τα κέρατα που της έχει ρίξει και όσα υποψιάζεται, αλλά που μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξεις, παρά να βάλει μια τάξη – ενδιαμέσως σε όλα αυτά έριχνε ματιές και στη νεαρή Άρτεμη που, πέρα από όμορφη, ήταν και αμόλυντος, πράγμα που όλοι γνωρίζουμε ότι γοήτευε τον εν λόγω κύριο τα μάλλα!
Φυσικά δεν γλίτωσε από την Ήρα, η οποία βρήκε ευκαιρία να τα πει ξανά και να συνδέσει την κλοπή της Ελένης με τα δικά της, παίρνοντας το μέρος των Ελλήνων, προτού φύγει για τη συνέχεια του shopping therapy. Οι νεαρότεροι, Ερμής και Άρης, δεν συμμετείχαν ιδιαιτέρως στη συζήτηση και είχαν στήσει το πηγαδάκι τους στη γωνία, υπολογίζοντας τι μπίζνες θα κάνανε με αυτόν τον πόλεμο, πόσα θα βγάζανε και πώς θα παίρνανε με το μέρος τους και κάποιους ακόμη, που δεν είχαν συναισθηματική εμπλοκή με τα πρόσωπα, αλλά κοίταζαν, όπως αυτοί, μονάχα την πορτοφόλα και το πώς θα ξεχειλίσει από κέρδη… τελικά το όλον δεν οδήγησε πουθενά, οι Θεοί μοιράστηκαν στα δύο και έδωσαν μόνο μια υπόσχεση, οι πράξεις του ενός να μην ενοχλουν κάποιον άλλο, κάτι που, ως γνωστόν, απλά λέγεται για τους τύπους και ποτέ των ποτών δεν εφαρμόζεται.
Αφού σχόλασε η ωραία αυτή συγκέντρωση, έμεινε πίσω ο ταλαίπωρος νέος να συμμαζέψει ό,τι χάλι άφησαν οι “Υπουργοί-Θεοί”, να πλύνει τα φλιτζανοπότηρα του καφενείου και, όταν με το καλό τελείωσε με όλα αυτά και γύρισε σπιτάκι του, αντί να κάτσει να κοινοποιήσει όλα αυτά που ήταν μάρτυρας και να βοηθήσει να ξυπνήσει έστω και κανένας συνάνθρωπος από την παραίσθηση ότι όλοι φροντίζουν για το καλό του, ως γνήσιος Ελληναράς, πήρε ό,τι φαγητό είχε ξεμείνε από την προηγούμενη και στρώθηκε μπροστά στο “κουτί” για να κράξει κάποιους που συμμετέχουν σε κάποιο ριάλιτι ή παιχνίδι και πάντα αυτός που βλέπει από το σαλόνι του, θα τα έκανε όλα πιο σωστά (ακόμη κι αν δεν έχει τρέξει ούτε 10 μέτρα στη ζωή του ή δεν ξέρει να μαγειρεύει ούτε βραστό νερό…).
Το “Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου” είναι μια σάτιρα εμπνευσμένη από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, που είναι μια φυσική συνέχεια της ελληνικής μυθολογίας – ναι, είναι τόσο μυθικά αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, που ένας εξωγήινος (ο γνωστός που ακούσαμε και παλιότερα) θα απορούσε με το τι μυαλό κουβαλάει αυτός ο λαός τόσα χρόνια…. Στο έργο και στον λόγο του διακρίναμε στοιχεία από το έργο του Μποστ, αλλά και από ξένους κωμικούς, όπως οι Μonty Pythons με το καυστικό χιούμορ τους. Η ΑβγιΠαπ δικαίως βραβεύτηκε για αυτό το έργο της, καθώς με πολύ έξυπνο τρόπο ενσωμάτωσε σε μια ιστορία του τότε, όλη την παράνοια των μεταπολιτευτικών ετών (μην πω και από τη γέννηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους), δίνοντας στον Δημήτρη Κανέλλο την ευκαιρία να παρουσιάσει, μαζί με τους συνεργάτες του, μια από τις πιο ξεκαρδιστικές παραστάσεις της χρονιάς. Στον ίδιο αποκλειστικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια, καθώς είχε να διαχειριστεί ένα κείμενο με αντικειμενική δυσκολία, λόγω του δεκαπεντασύλλαβου ποιητικού λόγου, που είναι γραμμένο, και επιπλέον ένα πολυπληθή θίασο που δρα ταυτόχρονα επί σκηνής.
Οι ηθοποιοί της παράστασης – Χάρης Αγγέλου (Ποσειδώνας), Αντώνης Αντωνάκος (Άρης), Έλενα Αρβανίτη (Εστία), Ειρήνη Ιωάννου (Άρτεμις), Λίνα Καμπούρογλου (Αθηνά), Μαριάννα Λαγουρού (Αφροδίτη), Βασίλης Πουλάκος (Ήφαιστος), Τάκης Σακελλαρίου (Δίας), Χαρά Τσιτομενέα (Δήμητρα), Κωνσταντίνος Φερεντούρος (Ερμής), Λήδα Χατζή (Ήρα), Αρμάν Εδουάρδος Μενετιάν (Καφετζής) και Ζακ Σούσης (Δημοσιογράφος, κάνει τις “δουλειές” με τους Θεούς και ξέρει τόσα, που τους κρατάει μονίμως στο “χέρι”), ήταν όλοι τους υπέροχοι από το πρώτο λεπτό ως το τελευταίο! Ωραιότατα τα κοστούμια και ταιριαστά με την υπόθεση, που φρόντισε, μαζί με το σκηνικό του συμβουλίου, ο Βαγγέλης Ζιλέλης, υπέροχη η κινησιολογία και χειροκρότημα για τη Νατάσα Παπαμιχαήλ και μας ενθουσίασε η πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε για την παράσταση ο Νικηφόρος Χρυσολωράς. Τέλος, μεγάλη συνεισφορά στην ατμόσφαιρα και στην κινηματογραφική αίσθηση ορισμένων σκηνών πρόσφεραν οι φωτισμοί του Νίκου Βούλγαρη.
Το “Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου” είναι μια πολύ καλή πρόταση για μια θεατρική έξοδο, σε ένα από τα ομορφότερα -αισθητικά- θέατρα της Αθήνας. Χαρίζει πολύ γέλιο και προβληματισμό ταυτόχρονα, γιατί στιγμές – στιγμές αυτά που συμβαίνουν επί σκηνής έχεις την υποψία πως η συγγραφέας τα έχει “αντιγράψει” από την καθημερινότητά σου. Εμείς περάσαμε καταπληκτικά και σας τη συστήνουμε, αν δεν την έχετε ακόμη παρακολουθήσει, για να σπεύσετε πριν ολοκληρώσει, μέσα στον Απρίλιο, τον κύκλο των παραστάσεών της.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάρτιος 2022
