Είδαμε την παράσταση ‘Τι με κοιτάς έτσι;’ στο θέατρο Έαρ Βικτώρια
Μπαίνεις μέσα στον εκπληκτικά διαμορφωμένο χώρο του Θεάτρου Έαρ Βικτώρια. Ατμοσφαιρικό καλωσόρισμα στον αέρα με μουσικές που σου γλυκαίνουν τα σωθικά… Και, ναι, έρχεται η ώρα, μέσα στην αίθουσα, σ’ένα σκηνικό που αποπνέει μυρωδιές μεταπολεμικές, ένας μονόλογος που ξεκινάς να αναπνέεις στις 9 και τέταρτο και θυμάσαι να ξαναναπνεύσεις μετά από μία ώρα. Μια εναλλαγή συναισθημάτων και σκηνικών, στον μονόλογο η καθηλωτική κα Παππά, που η ανεξάντλητη ενέργειά της σε κάνει να αναρωτιέσαι, μια γυναίκα που πάσχει απο μανιοκατάθλιψη, μια γυναίκα πραγματικά με πολύ έντονη προσωπικότητα, μια γυναίκα-μυστήριο, μια σατανικά έξυπνη παρουσία, μια γυναίκα ερωτεύσιμη που σαγηνεύει άντρες. Την ερωτεύονται, ερωτεύεται, ζει έντονα, παίρνει μέρος ενεργά στη διάρκεια του πολέμου. Μια ζωή γεμάτη εντάσεις.
Μια παράσταση που σε βάζει πολύ έντονα να σκεφτείς για τις ισορροπίες, για το δίπολο της ζωής, για τις αντιθέσεις μας, το καλό και το κακό μέσα μας. Όπως και στη ζωή, και στο θέατρο υπάρχουν πάντα και πολύ έντονα στοιχεία προβληματισμού, στο πάνω και στο κάτω, στο Γιν και το Γιαν, στο φως και στο σκοτάδι. Όλα συνυπάρχουν αρμονικά και αλληλοσυμπληρώνονται. Και, ναι, αυτή η έντονη προσωπικότητα, αυτή η ντίβα έχει ζήσει στα άκρα, στην υπερβολή και αυτό είναι ένα από τα βασικά μηνύματα του έργου – υπερβολή στη θλίψη, υπερβολή και στην χαρά, υπερβολή στο καλό, υπερβολή και στο κακό.
Προσωπικά για μένα, τίθεται το πιο σημαντικό ερώτημα και ζήτημα, αυτό της ισορροπίας. Αυτήν που αναζητούμε όλοι μας, αυτή η ατέλειωτη προσπάθεια να είμαστε… να είμαστε στο κέντρο μας και από κει να χρωματίζουμε τα βήματα και τις αποφάσεις μας και τελικά την ίδια μας την πορεία.
Μια παράσταση που έχει καυστικό χιούμορ και απαιτεί ετοιμότητα για να παρακολουθείς την εξέλιξή του. Ταυτίστηκα και τη συστήνω ανεπιφύλακτα, μια γυναικεία παράσταση για να τη δουν, όμως, κυρίως οι άντρες. Σκηνικά που θυμιζουν δεκαετία μεταπολεμική – ρούχα, μουσική υπόκρουση, κοσμήματα. Με κάποια flashback που σε ξαφνιάζουν και σκέφτεσαι «καλά τώρα, πού βρίσκομαι;». Κάποια flashback, τα οποία είναι πραγματικά ή είναι απλά φαντασιώσεις της πρωταγωνίστριας; Αναρωτιέμαι …
Περισσότερα εδώ.
Κωνσταντίνα Κούτσικου, Νοέμβριος 2018
