Είδαμε την παράσταση ‘Θέλμα και Ίρις’ στο Θέατρο Φούρνος
Ξεκαθαρίζω, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις πως αγαπώ, σε απίστευτο βαθμό, οτιδήποτε έχει να κάνει με τη θεματική των απέθαντων – αθάνατοι (π.χ. Highlander), βαμπίρ (λατρεία οι σειρές True Blood – Vampire Diaries – Originals) και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ανήκα σε αυτήν την κατηγορία όντων. Το γεγονός ότι θα μάθαινα πάρα πολλά πράγματα και θα είχα τη δυνατότητα να ζω την ιστορία, τη στιγμή που συμβαίνει, με συγκλονίζει, όμως θα είχα ένα μικρό πρόβλημα… θα ήθελα να έχω και μια συντροφιά, γιατί μόνος μου θα βαριόμουν αφόρητα· αν ήταν και ερωτικός σύντροφος ακόμα καλύτερα. Θα μου πεις, αδερφέ, πολλά ζητάς, κόψε κάτι. Γιατί ζητάω πολλά; Η Θέλμα κι η Ίρις γιατί το κατάφεραν;;;;
Οι δύο προαναφερόμενες είναι δύο υπερήλικες κυρίες – ναι, αλλά δεν τους φαίνεται! Λογικό, αφού είναι βαμπίρ. Είναι 672 ετών και είναι ζευγάρι σχεδόν 640 χρόνια (τι γλυκό!). Θα με ρωτήσεις τώρα, αν είναι δυνατόν να αντεξει κάποιος έναν/μία σύντροφο τόσον καιρό…. υπό “κανονικές-ανθρώπινες” συνήθειες των περισσοτέρων, μάλλον χλωμό το κόβω, όμως η μελέτη των μακροχρόνιων σχέσεων δείχνει ότι, αν ένα ζευγάρι μοιράζεται κοινές ανησυχίες και ενδιαφέροντα και παράλληλα ανανεώνει με νεες προκλήσεις τη ζωή του, είναι εφικτό να συμβεί κάτι τέτοιο. Οι δύο κοπέλες της ιστορίας έχουν μια συναρπαστική ζωή, αφού επέλεξαν να αγωνίζονται δίπλα στους ανθρώπους, σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται, σε κάθε μέρος του πλανήτη (εύκολο, αν θες 15 λεπτά για να κάνεις το Αθήνα – Βαρκελώνη), σε διεκδικήσεις που αφορούν κυριώς γυναίκες και, μέσω αυτών των δράσεων, να συναστρέφονται με προσωπικότητες του πνεύματος, συλλέγοντας γνώση από την πηγή (που “φρεσκάρουν” μέσα στον καιρό και από τα βιβλία). Είναι πολιτικοποιημένες μέχρι εκεί που δεν πάει και για να τρέφονται (με αίμα, φυσικά) επιλέγουν βιαστές, παιδόφιλους και διάφορους παραβατικούς, πιστεύοντας πως και με αυτόν τον τρόπο προσφέρουν υπηρεσία στην ανθρωπότητα.
Η Θέλμα είναι πιο ζεν, η φωνή της λογικής στο ζευγάρι, το άτομο που θα σκεφτεί πολύ καλά οτιδήποτε, προτού πράξει (αλλωστε δεν έχει και λόγο να βιάζεται) και η Ίρις, πιο αυθόρμητη, ενεργεί χωρίς πολλά πολλά και δεν έχει διάθεση για συζητήσεις – αυτό το κάνει, αφού πρώτα πράξει κι αν φυσικά το θεωρεί απαραίτητο! Η τελευταία επιθυμία της Ίριδας είναι να γίνουν μητέρες! Όχι με τον τρόπο που αναπαράγεται το ανθρώπινο γένος, αλλά τον γνωστό των βαμπίρ – ένα μικρό δαγκωματάκι φτάνει. Η σύντροφός της προσπαθεί να της υπενθυμίσει πως αυτό συμβαίνει κάθε φορά που συναντιέται με τη δική της μαμά (που έχει περίπου 300 βαμπιροπαιδιά) και πως αυτή η συζήτηση κάθε φορά καταλήγει σε αδιέξοδο. Η Ίρις, με τη σειρά της, δεν επιθυμεί ένα στρατό παιδιών, αλλά ένα κοριτσάκι που θα το μάθουν μαζί όλα όσα αφορούν στο είδος τους και θα έχουν επιπλέον και μια συντροφιά. Η Θέλμα πιστεύει πως όλο αυτό είναι κάτι που έχει ξαναδεί, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι!
Υπάρχει υποψήφια και είναι ένα νεαρό κορίτσι, η Αγγελική, που κάνει παρέα μαζί τους και δηλώνει ενθουσιασμένη από τη συναστροφή αυτή. Η Αγγελική… είναι γλυκιά, είναι καλόψυχη, ευαίσθητη, αλλά έχει και αρκετά θεματάκια να λύσει, που κάνουν τη Θέλμα να μην πολυψήνεται με το σενάριο. Εκτός αυτού, η αντισυμβατικότητα που αντιμετωπίζει όλα αυτά τα χρόνια τον κόσμο, δεν της επιτρέπει να μπει σε μια τέτοια διαδικασία, καθώς πιστεύει ότι η απόκτηση ενός παιδιού δεν πρέπει μια εγωιστική απόφαση που “ολοκληρώνει την σχέση” (κλισεδάκι διαχρονικό, συνοδευόμενο με εικονίδιο εμετού), αλλα μια συνειδητή που έχει πίσω της τη γνώση όσων χρειάζεται ένα παιδί και πρέπει οι γονείς να είναι σε θέση να προσφέρουν, αλλά και να αποκτήσουν ελαστικότητα στη συμπεριφορά τους, καθώς κάθε έμβυο ον δεν ανήκει σε κανέναν και έχει δική του προσωπικότητα. Η Θέλμα μιλάει για την ουσία των πραγμάτων και την ωριμότητα, πριν τις αποφάσεις, απόσταγμα όλων όσων έχει δει τον καιρό που ζει σε αυτόν τον πλανήτη.
Φυσικά, η Ίριδα, μέσα στον ενθουσιασμό, παραβλέπει τα πάντα, έχει δρομολογήσει την επίσκεψη της νεαρής και σχεδόν πείθει τη σύντροφό της για το πόσο υπέροχες μαμάδες θα γίνουν! Η ανυποψίαστη Αγγελική συζητά μαζί τους, όπως κάθε άλλη φορά, και, όταν η κουβέντα αλλάζει τροχιά και πηγαίνει προς την αθανασία, ομολογεί πως θα της άρεσε κάτι τέτοιο, αφού δεν θα υπήρχε το άγχος του χρόνου που την καταδυναστεύει. Η μεταμόρφωσή της σε βαμπίρ είναι για την ίδια σαν το ξύπνημα μιας άλλης, που βρισκόταν κάπου μέσα της κρυμμένη και ένας εφιάλτης για την Ίριδα, που βλέπει πως, ό,τι σχεδιάζε, δεν επαληθεύεται στο ελάχιστο, φέρνοντάς τη σε ένα αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε. Το “παιδί” της δεν την αναγνωρίζει ως μάνα, δεν την σέβεται, δεν έχει διάθεση να ακούσει – με λίγα λόγια τής ακυρώνει όλο το παραμύθι. Και σαν φύλακας άγγελος και των δύο, η Θέλμα, με τη φωνή της λογικής, επισημαίνει στο “νεότευκτο” βαμπιράκι πως, για να βγει έξω στον κόσμο και για να ζησει όσα ονειρεύεται, χρειάζεται να μάθει από κάποια πιο έμπειρη τους κινδύνους και το τι πρέπει να προσέχει, γιατί η αθανασία, ειδικά για το είδος τους, δεν είναι μια βόλτα στην εξοχή, όπως γλαφυρά περιέγραφε η άλλη μαμά!
Μια πανέξυπνη μαύρη κωμωδία, με πρωταγωνίστριες ένα ζευγάρι που δεν το λες συνηθισμένο, η πάρασταση που απολαύσαμε. Πίσω από τις λέξεις και τους χαρακτήρες των δύο κεντρικών ηρωίδων, κρύβονται επιμελώς μια σειρά από κοινωνικά σχόλια για τον κόσμο που ζούμε. Από τη δίωξη για κάθε τι που είναι αλλιώτικο από αυτό που ορίζεται ως “κανονικό”, τις σχέσεις μας, που βασίζονται σε λόγια, που δεν αντιλαμβανόμαστε την έννοιά τους ούτε όταν τα λέμε ούτε όταν τ’ακούμε και τους λόγους που επιλέγουμε να κάνουμε οικογένειες, αγνοώντας τον κανόνα της μοναδικότητας και επιδιώκοντας συχνά να ετοιμάσουμε αντίγραφα του εγώ μας, θεωρώντας πως έτσι προσφέρουμε κάτι ξεχωριστό στον κόσμο εκεί έξω. Η Αγγελική Γρηγοροπούλου δίνει μια υπέροχη Θέλμα, πολύ γήινη, πολυσύνθετη και με ένα μεγάλο εύρος μουσικών προτιμήσεων, που χρησιμοποιεί για το ζεν της (πολύ φίλη μου!). Η Ίρις Κατσούλα, ως Ίρις, είχε αυτό το νευρώδες και το υπερκινητικό, που σε κρατούσε σε απόσταση, καθώς φοβόσουν τι μπορεί να συμβεί, αν κάτι πάει πολύ λάθος! Στους διαλόγους τους ήταν υπέροχες και αλληλοσυμπληρώνονταν και η σκηνική τους χημεία υποδειγματική. Η Αγγελική, της Κατερίνας Αγγελίτσα, είχε έναν ρόλο – πρόκληση, αφού ενσωμάτωνε διττά στοιχεια – το ήρεμο, καλό κορίτσι (όνειρο κάθε μάνας) και τη δυναμική νέα γυναικα, που έχει όρεξη να γνωρίσει όλο τον κόσμο, αγνοώντας κινδύνους και οτιδήποτε μπορεί να “στραβώσει”. Γελάσαμε πάρα πολύ με την πρώτη περσόνα (ορκιζόμουν ότι γνωρίζουν και οι συγγραφείς ένα συγκεκριμένο άτομο που έχει αυτήν την συμπεριφορα) και η μετάβασή της στην καινούρια ήρθε πολύ φυσιολογικά, χωρίς να μας “κλωτσήσει” κάτι.
Το κείμενο της Μαρίας Παπουτσή και της Ειρήνης Γαντερί, είναι πανέξυπνο, έχει φανταστική ροή και είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Η σκηνοθεσία της δεύτερης αξιοποιεί κάθε του λέξη και το ταλέντο των τριών ερμηνευτριών, παρουσιάζοντας μια παράσταση που, ενώ το δελτίο τύπου σε προδιαθέτει θετικά για να την δεις, το αποτελέσμά της ξεπερνά κατά πολύ όλες τις προσδοκίες σου. Εκμεταλλεύεται όλον τον χώρο της σκηνής πολύ δημιουργικά και η ίδια έχει ετοιμάσει ένα πολύ όμορφο διαμέρισμα, με στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις δύο πρωταγωνίστριες-βαμπίρ και διαλέξε υπέροχα ρούχα για να τις ντύσει όλες (τι έρωτας είναι αυτό το ρούχο της Θέλμας!) Σημαντική η συνδρομή του Αποστόλη Τσατσάκου στα φώτα, καθώς, πέραν του ότι δημιούργησε μια ζεστή – σπιτική ατμόσφαιρα, βοήθησε πολύ στα διάφορα σκηνοθετικά τρικ-ευρήματα.
Απο τις πιο καλοδουλεμένες παραστάσεις που είδαμε φέτος, το ‘Θέλμα και Ίρις’ στο Θέατρο Φούρνος, δικαιολογεί απόλυτα τα πολύ θετικά σχόλια που ακούγονται για την παράσταση. Ιδανικά, θα πρέπει να το ξαναδούμε και από τη νέα θεατρική περίοδο, γιατί νομίζω οι υπολειπόμενες δύο παραστάσεις, δεν αρκούν για να το παρακολουθήσουν, όσοι ακόμη δεν το έχουν κάνει.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάιος 2023
