Είδαμε την παράσταση ‘The Thread’ στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
«The Thread»:
από το Sadler’s Wells του Λονδίνου στο Movimentos Festival Βόλφσμπουργκ της Γερμανίας και από την Επίδαυρο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Μια μοναδική παράσταση, που υπογράφουν ο Βαγγέλης Παπαθανασίου (πρωτότυπη μουσική), ο Russell Maliphant (σκηνοθεσία – χορογραφία), ο Michael Hulls (φωτισμοί) και η Μαίρη Κατράντζου (κοστούμια). Μια παράσταση βασισμένη στην τολμηρή ιδέα της Γεωργίας Ηλιοπούλου (Προέδρου της Πολιτιστικής Εταιρίας «Λάβρυς»). Και όλοι μαζί κατορθώνουν να τελέσουν έναν εμπνευσμένο γάμο μεταξύ παλιού και νέου και να βρούνε την άκρη του Νήματος, από τις πιο μακρινές εποχές.
∞
Το πνεύμα μας ικανοποιήθηκε. Η μουσική δόνησε το μέσα μας και μας απογείωσε. Το παιχνίδι με το φως παρέσυρε τη φαντασία μας. Η ρώμη των χορευτών συνδυάστηκε με το ανάλαφρο πέρασμα τους στη σκηνή, όπου κυλούσαν και έρρεαν. Και το παραδοσιακό, το κλασικό, έδεσαν απολύτως αρμονικά με το σύγχρονο. Το Νήμα, βλέπεις…
The Thread: Το νήμα. Ένα κουβάρι νήμα που ξετυλίγεται. Ένας μίτος που σε οδηγεί και σε καθοδηγεί. Η κόκκινη κλωστή που ενώνει. Και οι κύκλοι που ανοίγουν και κλείνουν. Παρελθόν και ιστορία. Πολιτισμός και πνευματικός πλούτος. Μνήμη. Έρωτας, αρπαγή, γάμος, θάνατος, ζωή… The Thread. Αυτό που μας κρατά ενωμένους στο διηνεκές, μέσα στο σύμπαν…
Μια ανασκαφή στο παρελθόν και στο μέλλον, σύμφωνα με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Μια πρόκληση. Η ηλεκτρονική μουσική να συνδυαστεί με την παραδοσιακή Ελληνική μουσική, σε ένα μίγμα παλιού και νέου. Με παραδοσιακά όργανα και με σύγχρονες εκτελέσεις. Αταίριαστοι δρόμοι, που όμως καταφέρνουν να συναντηθούν. Η ιστορία και ο μύθος, ο λαβύρινθος και τα μουσικά μονοπάτια του.
Κίνηση, χορός. Η αρχέγονη έκφραση του ανθρώπου. Η έκφραση που δεν γνωρίζει σύνορα, που δεν χρειάζεται λόγια για να την κατανοήσεις. Η πρώτη και η σημαντικότερη επικοινωνία. Κίνηση, χορός. Από τα πολύ παλιά, τα παλιότερα, μέχρι τα παραδοσιακά, τα πιο πρόσφατα, τα μοντέρνα. Οι κινησιογραφίες – χορογραφίες και η σκηνοθεσία υψηλού επιπέδου, με την υπογραφή του εξαιρετικού Russell Maliphant. Μυστικισμός και σώματα που στροβιλίζονται. 18 Έλληνες χορευτές, κλασικού και παραδοσιακού χορού, εναλλάσσονται μεταξύ των ειδών με slow ή fast crossings μοτίβα, με ζωναράδικο, με πεντοζάλι και με τσάμικο. Με τις κουδούνες οι άντρες δημιουργούν μια τρομερή ένταση, που καταλαγιάζει αμέσως μετά με το κτύπημα των δακτύλων ενός σόλο χορευτή. Έκφραση μέσα από χορούς συλλογικούς ή ατομικούς, με σπείρες και με ρυθμούς που δημιουργούν διαλόγους και με χορούς λαϊκούς που εναλλάσσονται με τις σύγχρονες ακολουθίες. Το αποτέλεσμα, συναρπαστικό.
Οι φωτισμοί του Michael Hulls, του «χορογράφου του φωτός», δημιουργήθηκαν για παράσταση σε ένα κλειστό θέατρο. Στην Επίδαυρο «στοιχημάτισαν» για το εάν μπορούν να αποδοθούν στο έπακρο. Πέτυχαν, φυσικά! Το παιχνίδι με τα φωτισμένα και τα απολύτως σκοτεινά μέρη της σκηνής, καθηλωτικό, υποβλητικό, αισθαντικό. Οι σκιές δημιουργούσαν σχηματισμούς που θύμιζαν τον διπλό πέλεκυ της μινωικής Κρήτης ή παραστάσεις από αρχαία ειδώλια. Μπλέκονταν στις φυλλωσιές των δένδρων, στις αρχαίες πέτρες και το black light με τους καπνούς δημιουργούσαν ονειρικές εικόνες. Τα κορμιά των χορευτών βρίσκονταν συχνά στο ημίφως και μόνο από τη μέση και επάνω, χωρίς να μπορείς να διακρίνεις το υπόλοιπο τους σώμα, κάτι που σου δημιουργούσε την αίσθηση ότι βρίσκονταν ίσως μέσα στο νερό ή χόρευαν πίσω από τοίχο. Ένα απόλυτο σκοτάδι σε όσα δεν ήθελαν να δεις κι ένα φως μόνο στο σημείο του ενδιαφέροντος. Μαγεία λέγεται…
∞
Η Επίδαυρος φιλοξένησε μια παράσταση που την τίμησε. Και οι θεατές την αποθέωσαν. Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών περιμένει τη σειρά του, όπου το «The Thread», θα παρουσιαστεί για ακόμη μια φορά, 20-24 Νοεμβρίου 2019, για να ταξιδέψουμε ξανά στο βάθος της ύπαρξης, εκεί που τα νερά είναι πάντα ήσυχα…
Κλείνοντας, οφείλω να αναφερθώ στην υποδοχή που επιφύλαξε η «Λάβρυς» στους καλεσμένους της. Υποδειγματική. Σας ευχαριστούμε θερμά.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, 24 Αυγούστου 2019
