Είδαμε την παράσταση ‘The Curing Room’ στο Vault II
Οι Γερμανοί κλειδώνουν στο κελάρι ενός άδειου Μοναστηριού επτά Ρώσους στρατιώτες, γυμνούς, χωρίς τροφή και νερό. Την υπόλοιπη διμοιρία τη σκοτώνουν. Εκείνοι, υπερήφανοι για τη γενναιότητά τους, ως μέλη του Κόκκινου Στρατού, υπακούουν στον ανώτερό τους και έχουν την ελπίδα ότι θα σωθούν. Πιστεύουν πως τίποτα δεν τελειώνει με τον εγκλεισμό τους και πως θα έρθει κάποιος να τους σώσει και να τους χρίσει εθνικούς ήρωες.
Η αισιοδοξία τους χάνεται και τη θέση της παίρνουν η ένταση, ο θυμός, η άρνηση, ο φόβος, η απόγνωση και η απελπισία. Το ένστικτο της επιβίωσης, η πείνα και η δίψα θα τους οδηγήσουν και τους επτά στα άκρα, στην αποκτήνωση και τον κανιβαλισμό, περνώντας έτσι στα τελευταία στάδια της ανθρώπινης ύπαρξής τους.
Μια παράσταση βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και περιστατικά στον πόλεμο του 1944 στη Νότια Πολωνία.
Αρχικά το κοινό προσπαθεί να προσαρμοστεί στη γύμνια των ηθοποιών που κινούνται σε απόσταση αναπνοής από αυτό. Όσο, όμως, η συναισθηματική διαδρομή των ηρώων, από την οργή, την ελπίδα, την αγανάκτηση, την απογοήτευση και την αναγκαία ελπίδα ξανά εξελίσσεται, αυτή είναι η τελευταία που απασχολεί.
Ο βασικός προβληματισμός του έργου είναι τα ανθρώπινα ένστικτα που μετατρέπονται σε ζωώδη ένστικτα επιβίωσης.
Ο χώρος του έργου αποτελεί τον λόγο ύπαρξης της πλοκής. Το δωμάτιο-κελί ανάγεται ουσιαστικά στον υποκινητή της δράσης και δημιουργεί το αίσθημα της κλειστοφοβίας και του αδιεξόδου, που βρίσκονται εκείνη την ώρα οι ήρωες και που μεταφέρεται και στον θεατή.
Οι ανθρώπινες ανάγκες, αλλά και τα συναισθήματα, όπως η αγάπη όλων των μορφών, ο φόβος, η γενναιότητα ή ακόμα και η δειλία, είναι έννοιες που βγαίνουν τόσο φυσικά στην επιφάνεια.
Ερμηνείες συνταρακτικές, που αποδίδουν με όλη τη δέουσα ένταση τις απότομες ψυχολογικές διακυμάνσεις των προσώπων και τη βαθμιαία βύθισή τους στην παραφροσύνη της απόγνωσης.
Με απερίφραστο θάρρος και πάθος, ο Νίκος Γκέλια, ο Στέλιος Καλαϊτζής, ο Μάνος Κανναβός, ο Παναγιώτης Μπρατάκος, ο Θανάσης Πατριαρχέας, ο Βασίλης Τσιγκριστάρης και ο Στέλιος Ψαρουδάκης ξεδιπλώνουν και ξεγυμνώνουν μπροστά μας τη φρικιαστική ομορφιά της ανθρώπινης τραγωδίας.
Μέσα από την παράσταση αναδεικνύεται το κατάμαυρο χιούμορ που συχνά πηγάζει από τις βίαιες κορυφώσεις της τραγικότητας, απευθείας μέσα απ’ την ψυχή και το μυαλό των ηρώων, καθώς επίσης και το συμπέρασμα πως μπορεί να είμαστε δέσμιοι του χρόνου, εγκλωβισμένοι σε σώματα που φθείρουν, όπου τα υλικά χάνουν τη λάμψη τους, όμως υπάρχει αυτός ο δυναμικός τρόπος συνέχισης, από γενιά σε γενιά, έχοντας έναν μοναδικό τρόπο να αμυνόμαστε.
Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται στις 28/05, γι’ αυτό σπεύσατε! Περισσότερα εδώ.
