Είδαμε την παράσταση ‘Tape #season2’ στο Γυάλινο Up Stage
Σάββατο απόγευμα σε μια φθινοπωρινή Αθήνα, η έξοδος νωρίς το απόγευμα για θέατρο, είναι μια αρκούντως δελεαστική πρόταση, πόσο μάλλον όταν αφορά μια παράσταση, για την οποία έχεις ακούσει αρκετά καλά λόγια, όταν παίχτηκε ξανά, προ πανδημίας (τότε που τα θέατρα ήταν ανοιχτά…).
Συνήθως, όλοι έχουμε την κρίση μας, για ό,τι βλέπουμε, ακούμε, διαβάζουμε, πολλώ μάλλον δε για αυτά που κάνουμε. Είναι διαφορετικά εντελώς τα φίλτρα που “χρησιμοποιούμε” για να εξετάσουμε κάτι που αφορά εμάς – μπορεί να γίνουμε απόλυτα αφοριστικοί και να πεθάνουμε από τύψεις, αλλά συμβαίνει να βρούμε βουνά δικαιολογιών, να αναζητησουμε “ηθικούς” αυτουργούς που μας παρέσυραν ή να θάψουμε ό,τι έγινε στη λήθη και να μην το ανασύρουμε ποτέ. Αντιστοίχως, οι παρατηρητές της πράξης (αν υπάρχουν) έχουν τη δική τους εξήγηση και αυτή επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες και οι άμεσα εμπλεκόμενοι ακολουθούν μια σχεδόν ταυτόσημη διαδρομή με εμάς, με όχι την ίδια κατάληξη πάντα.
Σε ένα δωμάτιο ενός μοτέλ, κάπου σε μια μικρή πόλη της Αμερικής, συναντάμε τον Βίνσεντ – τζάνκι, βαποράκι, ψιλορεμάλι· γενικά αυτό που με πρώτη ματιά οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν “χαμένη υπόθεση”… Βρίσκεται εκεί για την προβολή μιας ταινίας του παλιού του συμμαθητή και φίλου του, Τζον. Ο Τζον… σκηνοθέτης ταινιών, γοητευτικός, μάλλον με οικονομική ευχέρεια, ο συνηθισμένος “άνετος τύπος”. Είναι και αισθάνεται καλύτερα από τον φίλο του και δεν χάνει ευκαιρία, να του το λέει, στην πλάκα πάντα, πως αυτός έχει εξελιχθεί και εκείνος έχει μείνει στάσιμος στο αγόρι που ήταν στο λύκειο.
Ο Τζον επισκέπτεται το άθλιο δωμάτιο του Βίνσεντ και, αφού του κάνει τη συνηθισμένη κατήχηση, οι δυο τους κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι στις αναμνήσεις και σε αυτά που τους ενώνουν. Ο Βινς γυρνά το ρολόι 20 ολόκληρα χρόνια πίσω και θυμάται μια κοπέλα που είχε σχέση, την Έιμι, που αμέσως μετά τα έφτιαξε με τον καλύτερό του φίλο. Δεν το είχε πάρει και τόσο καλά τότε· ακόμη βασικά τον ενοχλεί. Πάνω στην κουβέντα, αναφέρεται σε μια ερωτική επαφή του φίλου του και της πρώην κοπέλας του σε κάποιο πάρτυ, που έχει την υποψία ότι δεν ήταν αποτέλεσμα συναίνεσης, αλλα βιασμός. Οι αντεγκλίσεις και οι εκατέρωθεν βολές οδηγούν τον Τζον να “ομολογήσει” πως ίσως ήταν λίγο πιο επίμονος από όσο θα έπρεπε. Ο Βινς έχει καταγράψει σε ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι την ομολογία και πανηγυρίζει, γιατί αισθάνεται δικαιωμένος για όσα πίστευε.
Ο Τζον προσπαθεί να πείσει τον φίλο του πως δεν μπορεί να συγκρίνει έναν 17χρονο με τον άνθρωπο που είναι σήμερα και πως, με το πέρασμα του χρόνου, αντιλήφθηκε τι λάθη έκανε και πλέον είναι ένας καλύτερος άνθρωπος. Ο Βινς, όχι μόνο δεν πείθεται, αλλά έχει μια ακόμη έκπληξη για το φιλαράκι του. Η Έιμι, που ζει πλέον στην πολη εκεί και δουλευει ως αντιεισαγγελέας, μπαίνει στο δωμάτιο, ως προσκεκλημμένη του, και σε αυτήν την επανένωση σκοπός του είναι να πάρει το αίμα του πίσω για όλες τις προσβολές που ακούει τόσον καιρό από τον Τζον και να τον ταπεινώσει, δείχνοντάς του ότι δεν είναι ο τόσο καλός άνθρωπος, που ευαγγελίζεται.
Όμως η Έιμι τού ανατρέπει τα σχέδια, δίνοντας κάποια άλλη εκδοχή, μη δεχόμενη να ακούσει την απολογία του Τζον για το προ εικοσαετίας περιστατικό. Ο Τζον προσπαθεί να πείσει ότι αυτός έχει αποδεχτεί την αλήθεια και μπορεί να την ομολογήσει, ο Βινς, χαμένος στον κόσμο του, δεν καταλαβαίνει τι παιχνίδι παίζεται και η Έιμι διασκεδάζει με τις καταστάσεις των δύο αγοριών, κάνοντας μια μικρή πλάκα, χρησιμοποιώντας, τάχα μου, την εξουσία της ως δικαστικός λειτουργός της πόλης. Η σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος, με εγκάρδιους χαιρετισμούς και χαμόγελα και ευχές, όπου ο καθένας συνεχίζει τη ζωούλα του και το κοινο αναρωτιέται “Τι έγινε, ρε παιδιά;”.
Είκοσι χρόνια απόσταση από ένα γεγονός είναι πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα – οι άνθρωποι αλλάζουν, εξελίσσονται ή μένουν στάσιμοι, επανεξετάζουν τη ζωή τους, επουλώνουν τα τραύματά τους, προχωρούν. Προσωπικά, με το τέλος της παράστασης, ήμουν σίγουρος ότι ο πιο ειλικρινής των τριών είναι ο Βίνσεντ – τον χώρισε το κορίτσι του, που τα έφτιαξε μετά με τον φίλο του (τον οποίο μάλλον εξαρχής γούσταρε) και αυτή η κοπέλα που δεν ήθελε καμία σεξουαλική σχέση μαζί του, το έκανε με τον Τζον… Η λογική του πως μόνο με τη βία θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, έχει μια σταθερή βάση. Για τον Τζον, δεν πείστηκα ότι κατάλαβε απόλυτα τι έκανε… ναι, μπορεί, μεγαλώνοντας, να πήρε το ερέθισμα από κάποια εμπειρία να σκεφτεί πως ίσως ήταν θύτης κάποτε, αλλά μέχρι εκεί. Αν δεν υπήρχε η καταγραφή, θα προχωρούσε σε συγγνώμες και δηλώσεις μετανοίας; Άλλωστε, το στυλάκι του και η δουλειά του (ζει στον κόσμο του θεάματος και της τέχνης του να φτιάχνεις ιστορίες) δεν με προδιαθέτουν ευνοϊκά.
Η Έιμι επέλεξε να ζήσει κάπου σε μια μικρή πόλη, μακριά από όλους και όλα. Έχει φτιάξει μια νέα ζωή, έχει χτίσει μια αξιολογότατη καριέρα, βρίσκεται σε σχέση με έναν επίσης σημαντικό άνθρωπο της περιοχής, άρα, από τους τρεις, είναι αυτή που, αν ανακινηθεί το θέμα, έχει να χάσει τα περισσότερα.. Οπότε, γιατί να μπει σε μια τέτοια διαδικασία; Από την άλλη, όμως, ως νομικός, θα μπορούσε σε πρότερο χρόνο να κυνηγήσει τον Τζον και να τον τιμωρήσει… Δεν το έκανε για τους ανωτέρω λόγους, γιατί τα πράγματα συνέβησαν σύμφωνα με την εκδοχή της ή γιατί επέλεξε να ξεχάσει και να είναι πιο προσεχτική στον μέλλον;
Οποιοδήποτε σενάριο και να εξετάσω μου φαίνεται αληθοφανές. Δεν μπορώ να καταλήξω αβίαστα σε κάποιο, ούτε να αιτιολογήσω πώς φανταζομαι ότι έγιναν τα γεγονότα. Αν σκοπός του έργου είναι αυτός, να αφήνει τον θεατή με 2-3 εκδοχές και να μην μπορεί να καταλήξει κάπου, τότε με εμένα αυτό λειτούργησε 100%!
Ο Κωνσταντίνος Κάππας δίνει ρέστα, ως Βίνσεντ, ο ρέμπελος τύπος που αρνείται να μεγαλώσει και να φτιάξει κάτι αξιόλογο στη ζωή του. Τον αγαπάς για την αυθεντικότητά του και ταυτόχρονα τον λυπάσαι που ξοδεύει τζάμπα τη ζωή του. Ο Δημήτρης Λιακόπουλος ήταν τόσο εκνευριστικά καλός, ως Τζον, που άνετα του έριχνα μια σφαλιάρα από εκεί που καθόμουν, αν είχα την ευκαιρία! Σου βγάζει πολύ αρνητισμό ως προσωπικότητα και στο τέλος που ταλαντεύεσαι στο τι ακριβώς συνεβη, δε θες να έχει δίκιο, μόνο και μόνο γιατί είναι αυτό το άτομο. Τέλος, η Εμμανουέλα Αλεξίου (που έχει κάνει και την απόδοση, στα ελληνικά, του πρωτότυπου κειμένου), ήταν τόσο εύθραυστη, ως Έιμι, που σου έβγαζε όλα τα καλά συναισθήματα υποστήριξης και αγάπης – έπεισε ως το κορίτσι που έχει αφήσει πίσω του ό,τι έχει συμβεί, χωρίς να φανερώνει τους λόγους αυτής της επιλογής.
Πολύ ωραία σκηνοθεσία από την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, που έδωσε χώρο στους ηθοποιούς να ενσωματώσουν και προσωπικές τους “σημειώσεις” στους χαρακτήρες και έφτιαξε μια παράσταση που έχει ροή και έχεις την αίσθηση ότι βλέπεις τα γεγονότα από τον διάφανο τοίχο του διπλανού δωματίου. Ωραίος ο σκηνικός χώρος από τον David Negrin και όλα τα λοιπα τεχνικά-υποστηρικτικά μέσα (φώτα, μουσική, μακιγιάζ) λειτούργησαν πολύ καλά.
Η παράσταση στο Γυάλινο Up Stage, με όχημα μια σεξουαλική επαφή δύο δεκαεφτάχρονων και το πώς αυτή προέκυψε, δίνει έναυσμα για να σκεφτεί το κοινό για τον χρόνο και πώς αυτός λειτουργεί στους ανθρώπους, για τις αλήθειες και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας και τους σκοπούς τους. Χωρίς να δείχνει ανοιχτά αν υπάρχει στην ιστορία το αδίκημα του βιασμού, θέτει ερωτήματα για το τι ορίζεται ως συναινετικό, πού αρχίζει το ερωτικό παχνίδι και πού τελειώνει και για το αν πρέπει τα θύματα να θάβουν μέσα τους τα τραυματικά γεγονότα και να προχωράνε με το όποιο κόστος· για τους θύτες, εξετάζει τον αν αντιλαμβάνονται πραγματικά ποτέ τι έχουν κάνει και αν οι όποιες μεταμέλειες είναι ειλικρινείς…
Προσωπικά, την απόλαυσα στο μέγιστο και γι’αυτό την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους (και αυτό που περίπου έχω καταλήξει είναι πως η κοπέλα λέει ψέματα για να μην χάσει όσα έχει φτιάξει, ο Τζον έχει, εν μέρει, αντιληφθεί τι έχει κάνει, αλλά δεν θα πεθάνει κι από τύψεις και ο Βίνσεντ ακόμη θα απορεί, γιατί μια καλή κοπέλα αρνήθηκε να προχωρήσει τη σχέση που είχε, με ένα χαμένο κορμί…).
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Οκτώβριος 2021
