Είδαμε την παράσταση ‘Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ’ στο Θεάτρο Μικρό Άνεσις
Ο Γερμανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός Rainer Werner Fassbinder, ο οποίος θεωρείται ο πλέον παραγωγικός σκηνοθέτης στην ιστορία του κινηματογράφου, το 1972 γράφει και σκηνοθετεί την ταινία «Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ» («Die bitteren Tränen der Petra von Kant»), η οποία βασίζεται στο αντίστοιχο θεατρικό του έργο. Ο Fassbinder, ως επί τω πλείστον, πραγματεύεται θέματα ηθικής πτώσης, βίας, ναρκωτικών, προδοσίας και ομοφυλοφιλίας, ενώ πολλάκις κατηγορήθηκε για μισογυνισμό, αντικομμουνισμό και αντισημιτισμό.
∞
Στη σκηνή του Θεάτρου Μικρό Άνεσις, τους θεατές υποδέχεται η διεθνούς φήμης σχεδιάστρια μόδας, Petra von Kant, βυθισμένη στις σκέψεις της. Βρίσκεται στο σπίτι της και συγκεκριμένα στον χώρο του ατελιέ της. Πέντε ολοκληρωμένα βραδινά φουστάνια, φτιαγμένα από ακριβά υλικά, βρίσκονται πάνω στις κούκλες βιτρίνας, ενώ ένας τεράστιος μπαρόκ πίνακας δεσπόζει στον δεξιό τοίχο. Την περισυλλογή της Petra διακόπτει η πάντα σιωπηλή Marlene, η οποία, ντυμένη στα μαύρα, κινείται στον χώρο σαν αερικό, σε μια προσπάθεια να είναι πάντοτε παρούσα και εξυπηρετική, χωρίς όμως να φαίνεται. Η εξουσία που ασκεί επάνω της η Karin είναι οφθαλμοφανής.
Σε μια στιγμή κρίσης, η Petra αναπολεί τη ζωή της ως παντρεμένη με τον Frank, ενώ θυμώνει όταν, για ακόμη μια φορά, συνειδητοποιεί πόσο του είχε επιτρέψει να είναι χειριστικός, εξουσιαστικός και βίαιος απέναντί της.
Και τότε, η Karin εισβάλει στον χώρο, προκειμένου να περάσει μια συνέντευξη για να αποτελέσει το μελλοντικό μοντέλο της Petra. Είναι η στιγμή που η αυταρχική Petra θα ερωτευτεί την ομόφυλή της Karin, με πάθος ανείπωτο. Και ο καιρός θα περνάει και η Karin θα γίνεται όλο και πιο απαιτητική, όλο και πιο αδιάφορη, όλο και πιο θρασύς και απαξιωτική. Μέχρι που θα βγει και δεν θα επιστρέψει…
Τότε, σε μια αντιστροφή των ρόλων, η Petra, από θύτης μεταμορφώνεται στο απόλυτο θύμα. Θύμα ενός προσχηματικού έρωτα. Και ο χρόνος κυλάει απελπιστικά αργά και κανείς δεν γνωρίζει το πότε η Karin θα επιστρέψει, εάν επιστρέψει, ενώ η Petra, που βρίσκεται σε απόγνωση, δεν είναι σε θέση να ακούσει την έκκληση της κόρης της ή τις συμβουλές της φίλης της και της μητέρας της…
∞
Η Έφη Ρευματά μεταφράζει, διασκευάζει και σκηνοθετεί με έναν δυναμικό και συνάμα εικαστικό τρόπο, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο κόσμο του Fassbinder. Η Ρευματά, επηρεαζόμενη πιθανώς από τη συμμετοχή της αυτό το καλοκαίρι στη «Μήδεια» του Γερμανού Frank Castorf, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου (βοηθός διεύθυνσης καλλιτεχνικής παραγωγής), αποφασίζει και την απόγνωση της Petra τη βιντεοσκοπεί. Ο μπαρόκ πίνακας παίρνει τη θέση μιας μεγάλης οθόνης, όπου ο θεατής παρακολουθεί, σε κοντινό πλάνο, την απελπισία της Petra, που καίγεται από έρωτα, κατρακυλώντας στην άβυσσο, ενόσω η κόρη, η φίλη και η μητέρα της προσπαθούν να τη συνεφέρουν.
Την επιμέλεια του σκηνικού χώρου την έχει η Μαργαρίτα Τζαννέτου, τα υπέροχα κοστούμια, τα οποία κατά τη διάρκεια της παράστασης τα ενδύονται οι πρωταγωνίστριες, είναι δημιουργίες της Λουκίας, ενώ σε ένα συμβολικό μετατόπισμα όλης της ζωής της Petra, οι κούκλες βιτρίνας απογυμνώνονται και καταλήγουν από την άλλη πλευρά της σκηνής. Ο Φοίβος Σαμαρτζής επιμελείται τη μουσική και το video σκηνοθετείται από τον Σίμο Σαρκέτζη.
Η Βίκυ Βολιώτη, στον ρόλο της Petra, αισθαντική, μυστηριώδης, ψυχρή και απόκοσμη, όσο απαιτεί ο ρόλος της, με εξαίρεση τη συντριβή της, όταν η Karin την εγκατέλειψε, όπου η καμουφλαρισμένη ανάγκη για αγάπη αποκαλύπτεται και εκείνη πέφτει στα πατώματα (κυριολεκτικά και μεταφορικά), σφαδάζοντας από τον πόνο που της προκαλεί η απόρριψη, ενώ συνθλίβεται υπό το βάρος των έντονων συναισθημάτων της. Η Κατερίνα Αγγελίτσα, στον ρόλο της Karin, είναι τόσο εκμεταλλεύτρια, χαριτωμένη ή δυνάστης, όσο ο ρόλος της απαιτεί, ενώ ο νεαρός Αντώνης Καρνάβας, στον δύσκολο ρόλο της απόλυτα σιωπηλής Marlene, κερδίζει τα εύσχημα. Στο video, η Αγγελική Παραδεισανού, στον ρόλο της κόρης Gabriele, η Ευδοκία Ρουμελιώτη, στον ρόλο της φίλης Sidonie, και η Άντζελα Γκερέκου, στον ρόλο της μητέρας Valerie, αποτελούν μια ευχάριστη έκπληξη για τον θεατή, ο οποίος έχει τη χαρά να απολαύσει την υποκριτική τους δεινότητα.
∞
«Ας μάθουμε να αγαπάμε χωρίς να απαιτούμε ανταλλάγματα», σε μια ατμοσφαιρική, μυστηριώδη παράσταση, όπου η λαγνεία, ο ερωτισμός, θέματα εξουσίας, εξάρτησης, εγωισμού, υποταγής, κατάκτησης, αλλά και βαθιάς μοναξιάς, εμπλέκονται με το εφήμερο και το ανούσιο, ενώ ακόμη κι ένας αμύητος θεατής μπορεί να την παρακολουθήσει.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Απρίλιος 2024
