Είδαμε την παράσταση ‘Συμβολαιογράφος’ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Τρίγωνο. Ισοσκελές. Μοναξιά, επιθυμία, αμαρτία.

Τρίγωνο. Ισοσκελές; Ερασμία, Αργύρης, Ματούλα.

Κυριακή η μέρα. Του Θεού, της βόλτας, της ντροπής. Της ντροπής. Στο δρόμο με τις α-κακίες. Με το βύσσινο γλυκό και το νερό το κρύο. Και το περίπτερο. Και το χαλασμένο γοβάκι της Ερμιόνης που έσπασε το συμβόλαιο. Γιατί έτσι είναι τα συμβόλαια. Φτάνει μια ξεχαρβαλωμένη ραφή και νάτη η κόκκινη πινελιά, πληγή στην καρδιά, το «δεν» στο λόγο που είναι σφραγίδα και θέσφατο και κουβέντα δε σηκώνει.

Και ο νοών, νοείτο…

«Σα μια σκιά χιμαιρική στης λίμνης τον καθρέφτη,
σαν ό,τι μένει μακρινό πολύ, χαμένο, ωραίο,
σαν τον καπνό που πάει ψηλά, σαν τη δροσιά που πέφτει,
ω! σ’ αγαπώ σαν καθετί που σβύνεται μοιραίο»
                                        «Ανεμώνες στον άνεμο», Λάμπρος Πορφύρας

Τρίγωνο. Ισοσκελές. Συνέπεια, ακρίβεια, τιμή.

Τρίγωνο. Ισοσκελές; Ύψος, φήμη, κολοκύθια.

Τα κολοκύθια. Αυτά φταίνε. Άτιμο ζαρζαβάτι. Εκεί που σε σώνει από την πείνα, εκεί σου τη θεριεύει. Κι ας μην είναι ίδια. Η πείνα. Είναι το θέριεμα το ίδιο κι απαράλλακτο. Και μοιραίο. Ημέρα Κυριακή.

Και ο νοών νοείτο…

«Βρε ίσκιε μου γιατί μ’ ακολουθείς;
Δε μ’ αφήνεις μόνο μου να τρέχω;
Βρε ίσκιε μου, δε πας να μου χαθείς,
Πρέπει κι εσένα σύντροφο να έχω;»
                                        «Στον ίσκιο μου», Γεώργιος Σουρής

Τρίγωνο. Ισοσκελές. Επαρχία, στερεότυπα, προκατάληψη.

Τρίγωνο. Ισοσκελές; Ποίηση, απαγγελία, λόγος.

Δεν είναι όλοι οι στίχοι αλήθεια. Κάποιοι στα κρυφά λένε ψέματα. Όπως οι φωνές και τ’ αναθέματα κάποιες φορές κρύβουν αναστεναγμούς. Κι άντε να κάμεις πως δεν ακούς. Ακούς, θέλεις δε θέλεις.

Και ο νοών, νοείτο…

«Στο ρημαγμένο παρακκλήσι
της Άνοιξης το θείο κοντύλι
εικόνες έχει ζωγραφίσει
με τα’ αγριολούλουδα τ’ Απρίλη»
                                        «Εσπερινός», Γεώργιος Δροσίνης

Τρίγωνο. Ισοσκελές. Απολογία, εξομολόγηση, ενοχή.

Τρίγωνο. Ισοσκελές; Μάνα, ερωμένη, γυναίκα.

Μια ημέρα όλη η ζωή. Κυριακή. Με του Αη Θανάση τις ακακίες και τη βόλτα με τις κουβέντες τις σιγοψιθυριστές που μοίρες ορίζουν. Μια συγνώμη όλα τα λόγια. Συγνώμη που δε ζήσαμε. Όπως θέλαμε, όπως αντέχαμε, όπως ονειρευτήκαμε.

Και ο νοών, νοείτο…

Ο Νίκος Βασιλειάδης συνθέτει και η Υρώ Μανέ ερμηνεύει. Στον ήχο η Ελλάδα. Όλα τα συναισθήματα στο ξέχειλο, κι όμως το μέτρο πάντα παρόν. Η τραγικότητα σε εναλλαγή με το κωμικό στοιχείο, η διήγηση με την πρόζα. Εξαιρετική ερμηνεία σε γνωστό τέμπο. Ένας μονόλογος που πήρε από καιρό θέση στη λαμπρή σειρά των γυναικείων εξομολογήσεων της ιστορίας του τόπου μας.

Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος Αττικής.
Ερασμία, η Υρώ Μανέ
Σκηνοθεσία, Γιώργος Καραμίχος

Περισσότερα εδώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου, Οκτώβριος 2021