Είδαμε την παράσταση ‘Surriento – Ο Κόσμος Ξανά’ στον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον

Ο Θανάσης Τριαρίδης έχει κατοχυρωθεί τα τελευταία χρόνια ως ένας από τους πιο τολμηρούς και ανήσυχους συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Με έργα που εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης, την ηθική και την πολιτική διάσταση της ύπαρξης, το Surriento – Ο Κόσμος Ξανά έρχεται να συνεχίσει αυτόν τον διάλογο, μεταφέροντας το κοινό σε ένα πεδίο, όπου η ποίηση συναντά τον σκληρό ρεαλισμό.

Η υπόθεση εστιάζει σε δύο πρόσωπα που συναντιούνται σε έναν τόπο-σύμβολο, το Surriento της Ιταλίας, ένα σημείο γεμάτο αναμνήσεις, όνειρα, αλλά και ρωγμές. Η ιστορία τους πλέκεται γύρω από το ανεκπλήρωτο, την ανάγκη για επικοινωνία, την αναζήτηση του χαμένου νοήματος μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει διαρκώς να καταρρέει και να ξαναγεννιέται, ενώ ο διάλογός τους, άλλοτε τρυφερός κι άλλοτε αιχμηρός, λειτουργεί σαν καθρέφτης των αντιφάσεων της ανθρώπινης ύπαρξης.

∞

Η σκηνοθεσία της Έφης Μεράβογλου υπηρετεί το κείμενο με λιτότητα και ακρίβεια, αποφεύγοντας τα περιττά στολίδια και αφήνοντας χώρο στους ηθοποιούς να αναδείξουν τις λεπτές αποχρώσεις των χαρακτήρων.

Η Ιωάννα Πηλιχού, ερμηνευτικά πιο ώριμη από ποτέ, αποδίδει με ένταση και συναισθηματική καθαρότητα τη δυναμική κι ευφυή ηρωίδα της, φέρνοντας στο προσκήνιο το βάρος των επιθυμιών και των φόβων της, ενώ ο Στέλιος Πετράκης την πλαισιώνει με στιβαρότητα, ερμηνεύοντας έναν αμήχανο κι ευαίσθητο χαρακτήρα, που ακροβατεί ανάμεσα στη λογική και την οργή, στη μνήμη και στην ελπίδα. Μαζί δημιουργούν μια δυναμική σκηνική χημεία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.

Η Σοφία Κατσουρά δημιουργεί τα κοστούμια, ο σχεδιασμός φωτισμών των Γιάννη Καραλιά και Τάκη Σπανού εντείνει τη δυστοπία και η πρωτότυπη μουσική της Ρωξάνης Χατζηδημητρίου λειτουργεί σαν ένας τρίτος αφηγητής.

∞

Μια παράσταση ψευδαισθήσεων, όπου η κανονική ζωή εμπλέκεται με την άλλη ζωή, μέσα από ένα ταξίδι από την Τrashworld στην Hyperlife, από το London Eye, στην πυραμίδα του Μυκερίνου ή από τον Πύργο του Άιφελ, στον βράχο του Σουνίου και φυσικά στο Surriento, με πρωταγωνιστές την Μέριλιν Μονρόε και τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Μια παράσταση, όπου κυριαρχεί ο έρωτας στον χωροχρόνο, η τεχνική νοημοσύνη και οι ηλεκτρονευρώνες, οι οποίοι θεραπεύουν τα τραύματα, συμπληρώνουν ό,τι λείπει στον εγκέφαλο και αποθηκεύουν μνήμη.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν ακαταλαβίστικα είναι διότι αυτό το διαφορετικό έργο του συγγραφέα δεν μένει μόνο στη σχέση δύο ανθρώπων, αλλά ανοίγεται σε έναν στοχασμό για το πώς μπορούμε να ξαναδούμε τον κόσμο και να αναζητήσουμε νέες αφετηρίες μέσα από τα ερείπια της ιστορίας και της προσωπικής μνήμης. Ενόσω μας υπενθυμίζει ότι το θέατρο του Θανάση Τριαρίδη είναι πάντα μια πρό(σ)κληση: μια πρόσκληση σε σκέψη, αλλά και μια πρόκληση απέναντι στις βεβαιότητές μας.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2025