Είδαμε την παράσταση ‘στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει’ στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
To Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων αναμφισβήτα χαρακτηρίζεται από τις ποιοτικές και πρωτότυπες επιλογές στο πρόγραμμά του. Αλλά η τελευταία μας επίσκεψη ξεπέρασε κάθε προσδοκία, με το θέατρο να λαμβάνει νέα μορφή επικοινωνίας με το κοινό – θεατή και η μετάδοση των μηνυμάτων του εξαιρετικού κειμένου του Δημήτρη Αλεξάκη να είναι ίσως η αμεσότερη όσων έχουμε λάβει στο παρελθόν από μία θεατρική παρουσίαση.
Το θέμα, δύσκολο και δυσάρεστο, το Πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ, που έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου του 1986 και έμεινε, ως ένα μελανό σημείο, στη σύγχρονη ιστορία. Αυτό και μόνο μπορεί να αποτρέψει –αρχικά– κάποιον από το να επιλέξει την εν λόγω παράσταση, και ειδικά σε μία δύσκολη, για τη χώρα μας, περίοδο, που πολλοί αναζητούν πιο «ευχάριστα» θεάματα. Θα ήταν, όμως, μια σημαντική παράλειψη να μην το τολμήσουν, με το φόβο της δημιουργίας άσχημων συναισθημάτων, καθώς πρόκειται για την πλέον ιδιόμορφα ευχάριστη έκπληξη της φετινής θεατρικής περιόδου!
Δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχουν ηθοποιοί –με την κλασική έννοια–, παρά μόνο τέσσερις αφηγητές. Τέσσερα στρωμένα τραπεζια υποδέχονται τους καλεσμένους (εμάς!) και αρχίζουν οι αφηγήσεις, ξεχωριστές ανά παρέα, για ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που έζησαν την τραγική αυτή κατάσταση. Αφηγήσεις που σε κάνουν να μην παίρνεις τα μάτια σου από τον εκάστοτε αφηγητή, που μαζί με την ιστορία του, προσφέρει και ένα κέρασμα (κρασί, νερό, παξιμαδάκι, κεράσι, μήλο). Την αρχική μας αμηχανία στην ιδιαίτερη αυτή προσέγγιση αντικαθιστά η εξοικείωση, τόσο με τον αφηγητή, όσο και με τους ομοτράπεζούς μας. Η ατμόσφαιρα κλιμακώνεται με ποικίλα συναισθήματα, από το γέλιο, στη θλίψη και από την ελπίδα στη ματαιότητα. Κάθε θεατής και ένας χρόνος από τα 30 που πέρασαν… Κάθε αφήγηση και μια βελούδινη γροθιά στο στομάχι… Μια συνάντηση για αυτούς που χάθηκαν, γι’ αυτούς που έχασαν, αλλά και για εμάς που δεν πρέπει να μεγαλοποιούμε τα προβλήματά μας, αλλά, αφού τα αξιολογούμε σωστά, να τα τοποθετούμε στις σωστές τους διαστάσεις.
Εξαιρετική η σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου, που συμμετέχει και ως αφηγήτρια, καθώς διατηρεί έναν σταθερό ρυθμό που βοηθά το θεατή να προσαρμοστεί και καταφέρνει να μεταδώσει τη σοβαρότητα της θεματολογίας, χωρίς να βαραίνει το κλίμα, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του συμμετέχοντα – θεατή. Σκηνογραφία οικεία (αν και… καταναλώθηκε, εν μέρει) και φωτισμοί που βοηθούν στο συνολικό αποτέλεσμα. Οι ηθοποιοί – αφηγητές, καθένας ξεχωριστός, με τη δική του εκφραστικότητα, φωνή, άνεση, κατάφεραν να γίνουν συμπαθείς και να μας κάνουν να αισθανθούμε ως μέλη μιας μεγάλης παρέας, που προβληματίζεται και χαμογελά, αισιοδοξεί, αλλά και μαθαίνει να εκτιμά περισσότερο τη ζωή της και το σήμερα, την αξία της στιγμής!
Περισσότερα εδώ.
