Είδαμε την παράσταση ‘Σοκ’ στο Studio Κυψέλης

Στον μικρό, ιδιαίτερο και ατμοσφαιρικό χώρο «Studio Κυψέλης», ο Γιώργος Λιβανός σκηνοθετεί την ομάδα «Θεατρίνων Θεατές» στο κύκνειο άσμα του Γιώργου Σκούρτη** «Σοκ», το οποίο αποτελεί το τρίτο μέρος της τριλογίας του «Κομμάτια και θρύψαλα».

Η θεατρική ομάδα «Θεατρίνων Θεατές» είναι δυνατά συνεκτική και αυτό φαίνεται στο αποτέλεσμα. Το κείμενο είναι σπονδυλωτό, οι ηθοποιοί ερμηνεύουν περισσότερους από έναν ρόλους, ενώ οι τραγικές σκηνές με τις κωμικοτραγικές στιγμές εναλλάσσονται αρμονικά. Οι σπόνδυλοι της παράστασης μπορεί να μοιάζουν ασύνδετοι μεταξύ τους, όμως, τελικά, όλοι οδηγούν στο τελικό συμπέρασμα: στην περιγραφή μια κοινωνίας σε, ηθική κυρίως, κατάρρευση.

Ο Λιβανός αποδεικνύεται ιδανικός για τη σκηνοθετική προσέγγιση έργου του Σκούρτη. Ημίφως, σύννεφα καπνού, λιτά σκηνικά, θολούρα, σκιές, συνθέτουν την ασπρόμαυρη πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Οι στίχοι των τραγουδιών καταγγελτικοί, όπως θαρρείς και η ίδια η μελωδία, μπαίνουν εμβόλιμα μεταξύ των σύντομων διαφορετικών σκηνών.

Όλοι οι συντελεστές της παράστασης, Καίτη Ιμπροχώρη, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Νίκος Χαλατζίδης, Όλγα Πρωτονοταρίου, Σοφία Μπεράτη, Μαρία Φλωράτου και ο Ανδρέας Ζαχαριάδης (β’ διανομή Ζωρζέτ Μιρόν), στο πιάνο ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη, αξίζουν τα εύσημα. Λειτουργούν και κινούνται ως ομάδα και έτσι καταφέρνουν να έχουν το εξαιρετικό αυτό αποτέλεσμα. Κάνω όμως ιδιαίτερη μνεία στη Σόνια Κωτίδου, μιας και ξεχωρίζει, ενώ το ταλέντο της στ’ αλήθεια περισσεύει!

Το «Σοκ» γράφτηκε για να σοκάρει! Όπως εξάλλου και τα περισσότερα έργα του Σκούρτη, ο οποίος έλεγε ότι η τέχνη υπάρχει, επειδή υπάρχει η ίδια η ζωή.

Μπορείς να το πεις πολιτικό θρίλερ, να το πεις κοινωνικό δράμα, να το πεις ο εφιάλτης είναι εδώ, μπορείς να το πεις ωμό ή μπορείς απλά να πεις ότι είναι η σκληρή αλήθεια που ζούμε σήμερα. Αιχμηρός λόγος, τολμηρός και σοκαριστικός, που σε τσακίζει. Γεγονότα τόσο ρεαλιστικά και αληθινά, που μοιάζουν αποκυήματα αρρωστημένης φαντασίας. Πόνος διάχυτος. Θάνατος, που δυστυχώς δεν είναι πραγματικός, ώστε να λυτρώσει. Διαρκείς συγκρούσεις. Μάχες και πόλεμος. Κάποιος κερδίζει κάποιες μάχες, μα όλοι χάνουν τον πόλεμο.

Ένα διαρκές σοκ.

Ζωές εφιαλτικές, πάλη για την επιβίωση, όπως κι αν την εννοεί ο καθένας, έρωτας, χρήμα, πάθη και μάχες με τον εαυτό τον ίδιο. Άνθρωποι κυνικοί, χωρίς αρχές και αξίες, σε έναν διαρκή ανθρωποφαγικό αγώνα. Χαμένοι στον δρόμο τους, μέσα στις παραισθήσεις και στις ψευδαισθήσεις τους, ζουν την κόλαση που φοράει τον μανδύα του παράδεισου. Άνθρωποι απελπισμένοι, χωρίς λογική, προορισμό και σκοπό, νεκροί από καιρό, χωρίς ελπίδα ή με την ελπίδα κάποτε να σταματήσει η ατελείωτη πτώση τους. Κάποτε, κάποιος να τους βγάλει στο φως. Έστω κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο ίδιος τους ο θάνατος.

Και πάλι σοκ.

Κι άλλο σοκ: μήπως έχουμε κάτι κοινό με αυτούς;

Ο Σκούρτης γράφει χωρίς να αφήσει περιθώρια να δεις κάποιο φως στο τούνελ. Απόλυτο σκοτάδι, ζοφερή πραγματικότητα. Λίγο πριν φύγει, έφτυσε στα μούτρα μας τον κόσμο μας. Έριξε γροθιά στα σωθικά μας. Ούρλιαξε, δείχνοντάς μας την κατάντια του ανθρώπου. Με τον ωμό ποιητικό του λόγο μας σπρώχνει στον γκρεμό: ή που θα πετάξουμε ή που θα καταστραφούμε. Εξάλλου δεν υπάρχουν πια άλλες επιλογές.

** Ο πολυγραφότατος Γιώργος Σκούρτης αναχώρησε για το φως προς το τέλος Νοεμβρίου 2018, λίγες μόνο ημέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Σοκ». Πρόλαβε όμως να δει τη γενική πρόβα της παράστασης.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2018