Είδαμε την παράσταση ‘Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη’ στο Θέατρο 104 (I)
Στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου 104 δεν είχε τύχει να ξαναβρεθώ και τι όμορφη συγκυρία να δω μια παράσταση που με είχε ενθουσιάσει από την ανάγνωση και μόνο του δελτίου τύπου. ‘Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη’ ο τίτλος της και η οποία αναφέρεται στον έρωτα της ζωγράφου Σοφίας Λασκαρίδου με τον ποιητή Περικλή Γιαννόπουλο. Ένας έρωτας κεραυνοβόλος με μοιραίο τέλος…
Στο κοινό εκείνης της βραδιάς, όλες οι ηλικίες, γεγονός που αποδεικνύει την ευρύτητα του ενδιαφέροντος που προκαλεί τόσο η ίδια η ιστορία όσο και το γενικότερο πλαίσιό της, που είναι το θέμα του έρωτα. Συνεπώς, παρέες ηλικιωμένων γυναικών (κυρίως) έδιναν την απαραίτητη νοσταλγική νότα σε μια παλαιομοδίτικη –με την καλή έννοια– ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί στον χώρο, η οποία ενισχυόταν από την εκφορά του λόγου και τα κοστούμια των ηθοποιών που μας υποδέχθηκαν κατά την είσοδό μας στην αίθουσα. Από την άλλη, νέα παιδιά που αγαπούν το καλό θέατρο και πιθανότατα αναζητούν στο παρελθόν κάποιον από τον χαμένο ρομαντισμό του σήμερα.
Η σκηνή κυκλική, με τους ηθοποιούς να έρχονται κοντά στον θεατή και την αφήγηση να είναι άμεση και να γίνεται από όλους. Όλοι έγιναν Σοφία και Περικλής, απόδειξη πως το συναίσθημα είναι πάνω από τα πρόσωπα και παράλληλα κάθε ηθοποιός δίνει το δικό του στίγμα στον ήρωα που ερμηνεύει. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση που, αν και δεν μας επέτρεψε να νιώσουμε την κλασική ταύτιση ηθοποιού – ρόλου, λειτούργησε τόσο αποτελεσματικά και διακριτικά που έφτασε ακόμα και να αναβαθμίσει το τελικό αποτέλεσμα.
Μια παράσταση που μιλά για τον έρωτα σε μία άλλη εποχή. Μια εποχή αθωότητας, πιο αργών ρυθμών, με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία υποβαθμισμένη. Ζώντας σε μια εποχή οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, μας ξενίζει, ίσως, σήμερα η απελπισία του Περικλή που επιλέγει τον θάνατο, όταν δεν έβλεπε την αγαπημένη του να γυρίζει σε αυτόν. Όπως, σε κάποιους, μάλλον φαίνεται αδιανόητο να παραμείνουν πιστοί σε έναν άνθρωπο για μια ζωή, ειδικά όταν αυτός έχουν φύγει από τη ζωή και μάλιστα σε νεαρή ηλικία. Με την ίδια λογική, το να γράψουμε ένα μήνυμα στο κινητό μας, φαίνεται πιο εύκολο από τη σύνταξη μιας επιστολής. Δεν παύει, παρόλα αυτά, το παρελθόν να δίνει μαθήματα στο παρόν, που όποιος τα αξιοποιήσει και τα προσαρμόζει στο σήμερα, να μπορεί να ξεχωρίσει από την πληθώρα των ‘followers’ κάθε είδους τάσης που υπαγορεύεται από ένα διογκωμένο σύστημα.
Μια από τις καλύτερες παραστάσεις που είδα φέτος. Η ομάδα 4Frontal και ο Παντελής Δεντάκης μας προσφέρουν μια οπτική ευδαιμονία και μας μεταφέρουν στο χθες με μαεστρία. Είτε συνοδεύσετε τη γιαγιά σας είτε τον έρωτα της ζωής σας, όλοι θα νιώσετε το μεγαλείο του έρωτα στην πιο καθαρή του μορφή. Αν όχι, αναζητήστε τις αιτίες μέσα σας και στις επιλογές σας.
Περισσότερα εδώ.
