Είδαμε την παράσταση ‘Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι’ στο Θέατρο Τέχνης (Σκηνή Φρυνίχου)

Στην περίεργη εποχή που ζούμε, όταν μια παράσταση επιλέγει τον τίτλο ‘Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι’, είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα σου τραβήξει την προσοχή. Και όταν το κείμενο, η σκηνοθεσία και η ερμηνεία γίνονται από τον ίδιο άνθρωπο, τον Βασίλη Παπαβασιλείου, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτι ενδιαφέρον παρουσιάζεται στη Φρυνίχου…

Στα πλαίσια της επίσημης πρεμιέρας της παράστασης, παρακολουθήσαμε μια αυθεντική και ρεαλιστική θεατρική πρόταση, που ξεκίνησε όπως συνήθως οι άλλες τελειώνουν: με το θερμό χειροκρότημα του κοινού! Οικοδεσπότης μας ο Βασίλης Παπαβασιλείου με μια άμεση και δυναμική ερμηνεία, στηριγμένος στο εξαιρετικό κείμενό του, που υμνεί την ελληνική ιδιομορφία και αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που θα μείνουν για πάντα ρητορικά. Με σύντροφο στις σκέψεις του και τις απορίες του τον «φανταστικό» Τάκη, μεταβάλλει το συναίσθημά του διαρκώς και παλεύει με τις αναζητήσεις του. Το λιτό σκηνικό στηρίζει το λόγο του και οι φωτισμοί παίζουν με τη διάθεσή του. Η επαφή με το κοινό ήταν άμεση και, αν και λίγο αμήχανη λόγω (επίσημης) πρεμιέρας, είμαστε σίγουροι ότι θα έχει ήδη απογειωθεί στη συνέχεια των παραστάσεων.

Με δόσεις χιούμορ, αλλά και προβληματισμού, σε ιδανική ισορροπία, ο Φωκίωνας θα μπορούσε να ζει δίπλα μας ή σε κάποια από τα ταξίδια του μυαλού του να είμαστε συνεπιβάτες. Για ένα βράδυ γίναμε κι εμείς μέλη του ΑΑΨΟΥ (Άσυλο Ανιάτως Ψεκασθέντων Ολικής Υστερήσεως) και παρακολουθήσαμε τη διάλεξη ενός ήρωα, που λέει αλήθειες που ενοχλούν, κρίνει τα κακώς κείμενα και ψάχνει φυγή απ’ τ’ αδιέξοδο. Αλλά πριν αρχίσουμε να τον κρίνουμε, μήπως να σκεφτούμε ότι είμαστε όλοι λίγο-πολύ συγκάτοικοι στην τρέλα;

Περισσότερα για την παράσταση εδώ.