Είδαμε την παράσταση ‘Σε θέλω Speedy!’ στο Vault

Σε θέλω Speedy! Ένα ερωτικό και σκοτεινό παραμύθι, βγαλμένο από τον υπόκοσμο, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε πρόσφατα στο Vault. Δύο αδέλφια, μια γυναίκα, ο έρωτας, ο θάνατος.

Ο τίτλος, παράξενος, δεν σε προϊδεάζει από μόνος του, για το τι θα δεις. Σκηνικό ανύπαρκτο, εκτός από τα έντονα φώτα πάνω από τους πρωταγωνιστές, μεγάλα, ψυχρά και σκληρά σαν τις καταστάσεις που βιώνουν… Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα (σκοτεινή, υπόγεια και δραματική), κατά ένα περίεργα αποτελεσματικό τρόπο, έχει ήδη δημιουργηθεί ενώ καθόμαστε, και μας τραβά το ενδιαφέρον άμεσα. Η παράσταση αρχίζει και εικόνες μιας καθημερινότητας που πολλοί γνωρίζουμε, αλλά αρνούμαστε να παραδεχτούμε ή αποφεύγουμε να καταλάβουμε, ξετυλίγονται μπροστά μας. Όμως, και αυτή η πραγματικότητα είναι εκεί έξω, αμείλικτη και ασυμβίβαστη και η παράσταση μάς προκαλεί να τη δούμε κατάματα!

Πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο Έρωτας; Πόσο μπορεί να μας κινητοποιήσει για ακρότητες; Πόσο μπορεί να ξυπνήσει τα βαθιά μας ζωώδη ένστικτα και να στραφούμε εναντίον όλων, ακόμα και του πιο κοντινού μας προσώπου; Παρατηρούμε τη μεταμόρφωση ενός ανθρώπου από υποταγμένο σε επιτιθέμενο, προς υπεράσπιση της γυναίκας που αγαπά. Ένας απαγορευμένος έρωτας, που, όμως, τολμάει να ονειρεύεται και να καταστρώνει σχέδια για ένα κοινό μέλλον. Το τίμημα αποδεικνύεται βαρύ και το τέλος πικρό και οριστικό. Αλλά ο έρωτας είναι πάντα εκεί, διαχρονικός και πέρα από την ανθρώπινη υπόσταση, να μάχεται και να επιβιώνει, σαν μικρή νίκη μιας μάχης σε έναν αέναο πόλεμο…

Παθιασμένες ερμηνείες κι από τους τρεις ηθοποιούς, ενίοτε ωμές, αλλά πάντα ρεαλιστικές. Η παράσταση δεν ωραιοποιεί τίποτα, αλλά αντιθέτως μας αποκαλύπτει τις καταστάσεις στις πραγματικές τους διαστάσεις. Γιατί ο έρωτας δεν είναι πάντα το ροζ συννεφάκι που μας προμοτάρουν, αλλά, εν μέρει, επηρεάζεται και τροφοδοτείται και από τις προσταγές των συνθηκών, κατά τη γέννησή και διάρκεια του δυνατού αυτού συναισθήματος. Και οι καταστάσεις, αν και μπορεί να υπερβούν την όποια υλική υπόσταση του έρωτα, σε καμία περίπτωση δεν ξεπερνούν το ίδιο το συναίσθημα, εφόσον είναι ειλικρινές. Κείμενο, σκηνοθεσία και ένας ρόλος από τον Χρήστο Στρέπκο, που αποδεικνύει και με αυτή τη δουλειά του ότι τολμά και δεν του αρέσουν τα εύκολα.

Περισσότερα εδώ.