Eίδαμε την παράσταση ‘Πού να σου εξηγώ… στοιχειωμένη αθωότητα’ στο Life n’ Art Theater

Μια από τις παραστάσεις που δεν πρόλαβα να δω πέρσι και είχα ακούσει τα καλύτερα, δεν ήταν δυνατόν να μην την παρακολουθήσω κατά τη δεύτερη χρονιά παρουσίασής της στον αγαπημένο χώρο του Life n’ Art Theater. O αρχικός τίτλος ‘Πού να σου εξηγώ’ είχε συμπληρωθεί: ‘Πού να σου εξηγώ… στοιχειωμένη αθωότητα’. Η έννοια της ‘στοιχειωμένης αθωότητας’, σε συνδυασμό με το χαρακτηρισμό της παράστασης ως ψυχολογικό θρίλερ, δεν κατάφεραν να με προετοιμάσουν για αυτό που θα έβλεπα. Μόνο με προϊδέασαν… Το συμπέρασμα, πριν συνεχίσω, είναι ότι αυτήν την παράσταση, απλά, δεν πρέπει να τη χάσετε!

Ιστορίες ανθρώπων που ενώνονται σε μία, που όλες κάτι μας θυμίζουν, είτε από ειδήσεις στην τηλεόραση, είτε από οικογενειακές διηγήσεις και από πλήθος άλλων πηγών. Ιστορίες που δεν είναι χαρούμενες και ‘εύκολες’, άνθρωποι που από θύματα γίνονται θύτες και μια χαμένη αθωότητα… Το κείμενο, δυνατό και ουσιώδες, δεν χαρίζεται και οι ερμηνείες ρεαλιστικές, σε μια ατμόσφαιρα σχεδόν νοσηρή, που αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα των ηρώων, κατά περίπτωση, και βάζει το θεατή να σκεφτεί, να νιώσει, να αναρωτηθεί…

Πολύ καλή η σκηνοθεσία (Ευτυχία Αργυροπούλου) σε ένα δύσκολο έργο (Νάνσυ Μητροπούλου), που θα μπορούσε εύκολα να γίνει μελό, αλλά καταφέρνει να ξεφύγει από μία τέτοια ‘ευκολία’ και να παρουσιάσει με κινηματογραφική αίσθηση, μυστήριο και ευαισθησία τις ιστορίες αυτές, καθηλώνοντας το θεατή που νιώθει δίπλα στους ήρωες, αλλά, παράλληλα, μέσα του εύχεται να μη τα φέρει η ζωή να βρεθεί στη θέση τους… Η εξαιρετική δουλειά όλων των συντελεστών υποστηρίζει ιδανικά το αποτέλεσμα και εντάσσει την παράσταση, κατ’ εμέ, σε μία από τις καλύτερες της φετινής περιόδου και σίγουρα την καλύτερη που έχω δει στο Life n’ Art Theater έως τώρα. Μια παράσταση που θα μπορούσε να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και να είναι πάντα επίκαιρη και γοητευτική.

Περισσότερα εδώ.