Είδαμε την παράσταση ‘Πιασμένοι σε Δεντρόσπιτο’ στο Faust Theater
Όταν ο έρωτας εμπλέκεται και εμφανίζεται εκεί που δεν τον περιμένεις… στα σκοτάδια του μυαλού, στα σκοτάδια της ύπαρξης… Όταν αποζητάς την αγάπη κι όταν βαφτίζεις, αυτό το αλλόκοτο που ζεις, έρωτα… Ένας έρωτας που εύχεσαι να αποτελέσει τη δίοδο εξόδου προς την ελευθερία… Όταν αυτός ο έρωτας, η βία, ο θυμός, η απελπισία, η αβεβαιότητα, η απόγνωση και η ελπίδα γίνονται λέξεις και οι λέξεις γράφονται και ερμηνεύονται από νέα ταλαντούχα παιδιά. Όταν το παράθυρο είναι κλειστό και η αυλή φοβιστική… Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, τότε είσαι στο θέατρο Faust και εμπλέκεσαι στη δίνη ενός δράματος.
Ένα κείμενο αλληγορικό, υπαινικτικό, σαρκαστικό, σχεδόν ακατανόητο. Μία παράσταση που αποκαλύπτει το νόημα της σιγά-σιγά, σχεδόν βασανιστικά. Που άλλοτε νομίζεις ότι έχεις καταλάβει κι άλλοτε όχι. Που στο τέλος όλα ξεκαθαρίζουν, σα να φεύγει ένα σεντόνι που δεν σ’ άφηνε να δεις καθαρά. Κι όταν όλα τα κομματάκια του παζλ μεθοδικά και βασανιστικά μπαίνουν στη θέση τους και όταν όλα τελειώσουν, τότε αποκαλύπτεται όλη η εικόνα. Αλλόκοτη εικόνα, όπως και η ζωή των πρωταγωνιστών, που ζούνε τον μηδενισμό, την οργή, το αδιέξοδο και την ελπίδα.
Στο διαφημιστικό της παράστασης διαβάζουμε ότι θα παρακολουθήσουμε «ένα σύγχρονο ψυχολογικό δράμα για το bullying, μέσα από την εκδίκηση μιας μητέρας για τη δολοφονία του γιου της» και παρόλο που πάμε υποψιασμένοι, η υπαινικτική ιστορία δεν μας αποκαλύπτεται μέχρι και το τελευταίο λεπτό.
Το κείμενο είναι της νεαρής δημιουργού Σίλιας Κατραλή-Μινωτάκη, η οποία έχει και έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Θα ήθελα πολύ να μάθω πως σε τόσο νεαρή ηλικία έγραψε τέτοιου είδους κείμενο… Από τι βιώματα, προσωπικά ή όχι, μπόρεσε και έγραψε με αυτήν την αλληγορία το κείμενό της; Μοιάζει σαν να θέλει να ουρλιάξει για αυτό που έζησε ή ζει ή γνωρίζει πολύ καλά, αλλά την ίδια στιγμή είναι σα να θέλει να του φορέσει κι ένα μανδύα βελούδινο, για να μη το δούνε μάτια απ’ έξω…
Η σκηνοθεσία του Στέφανου Κακαβούλη εξαιρετική, ανέδειξε το αλλόκοτο, το διαφορετικό, το αδιέξοδο και τον εκφοβισμό, οι δε φωτισμοί και η μουσική υποστηρικτικοί, έτσι ώστε ο θεατής να νιώσει την ένταση. Οι ερμηνείες των νέων παιδιών καθηλωτικές: Ζήσης Βενιέρης, Σίλια Κατραλή-Μινωτάκη, Ζωή Κουσάνα, Γιώργος Μπινιάρης, Αλέξια Μπογδάνου.
Και τώρα επιτέλους το τζάμι είναι ανοικτό… Αλλά μάλλον δεν θέλεις να παίξουμε άλλο πια… Όμως ποιος ξέρει, ίσως να βρούμε το δενδρόσπιτο στην παραλία…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Σεπτέμβριος 2018
