Είδαμε την πρεμιέρα της παράστασης ‘Παρασκευή Παλιμπαιδισμού’ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα μιας Παρασκευής, αρχές του… ζεστού (;) Νοέμβρη, βρίσκομαι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, για την πρεμιέρα της παράστασης ‘Παρασκευή Παλιμπαιδισμού’ από την Εταιρεία θεάτρου So7. Ο τίτλος με είχε ιντριγκάρει, μόλις τον είδα στο δελτίο τύπου, αλλά και η όλη θεματολογία της παράστασης φάνταζε άκρως γοητευτική. Μετά τα διαδικαστικά για την είσοδο και την απαραίτητη ‘συνάντηση’ με την ασπρόμαυρη γατούλα του θεάτρου που μας συνόδευσε στο χώρο του φουαγιέ, περιμέναμε την έναρξη της παράστασης.
Οι ηθοποιοί και οι χορευτές βρίσκονταν ήδη πάνω στη σκηνή, όταν μπήκαμε στην αίθουσα, και είχαν μπει στο mood της παράστασης, ξεκινώντας πιο χαλαρά μια ιδιόμορφη διασκέδαση που θα κορυφωνόταν στη συνέχεια. Βασίλισσα της βραδιάς, φυσικά, η μουσική, με τις εξαιρετικές επιλογές του DJ Γιώργου Κωνσταντινίδη, που καθόριζε με το μουσικό ύφος και την ένταση του ήχου τα διαδραματιζόμενα επί σκηνής.
Η ιστορία μάς μιλά για μια παρέα ανθρώπων που συναντιόνται σε ένα μπαρ / club, με δυνατή μουσική που παίζει με τις αισθήσεις τους. Η Παρασκευή είναι, ίσως, η πιο σημαντική ημέρα της εβδομάδας. Η ημέρα της απόδρασης, της αναζήτησης, της ελευθερίας, του εφήμερου έρωτα, της έξαρσης! Σώματα χορεύουν και κινούνται στους ρυθμούς ενός DJ, που θέλει να τα ξεσηκώσει, να τα προκαλέσει, να τα ερεθίσει. Τα λόγια δεν είναι πολλά, και, όταν εκφέρονται, δεν αναζητούν νοήματα, μόνο αισθήσεις. Είμαστε παρατηρητές ανθρώπων στα όρια της καρικατούρας, σε ένα ιδιαίτερο, αισθησιακό κουκλοθέατρο, που δεν υπολογίζει συναισθήματα ποτισμένα με αλκοόλ από έναν hyper μπαρμαν, αλλά αναζητά αυτό που ίσως μετανιώσει την άλλη μέρα. Όμως, την επόμενη Παρασκευή, θα το ξανακάνουν… Και όσο ο αισθησιασμός μεγαλώνει, άλλο τόσο δυναμώνει η μουσική. Το ερεθιστικό πάρτι απογειώνεται και ο έλεγχος σχεδόν χάνεται. Και μετά; Τίποτα. Μέχρι την επόμενη φορά…
Άψογο το καστ των ηθοποιών και των χορευτών, που μας πείθουν ότι απολαμβάνουν τη βραδιά, με ιδιαίτερη αναφορά στον μπάρμαν (Φιντέλ Ταλαμπούκας), που ξεχώρισε! Σκηνοθετικά, όλα λειτούργησαν ιδανικά, στηρίζοντας ένα κείμενο που αποτύπωνε την αλήθεια / πραγματικότητα κάποιων από τους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας (και πόσοι από εμάς δεν «ζούμε» για το αγαπημένο Σαββατοκύριακο, πανηγυρίζοντας κάθε Παρασκευή, στα social media, με όμορφες εικόνες, αφιερώσεις και λοιπά στολίδια φαινομενικής εκτόνωσης για την εβδομάδα που τελειώνει;). Πολύ καλή δουλειά στην κίνηση, που ήταν, μαζί με τη μουσική, βασικά συστατικά για την απόδοση της ατμόσφαιρας.
Περισσότερα για την παράσταση εδώ.
