Είδαμε την παράσταση ‘Παραλλαγές Πάπιας’ στη Θεατρική Σκηνή
14 παραλλαγές, 14 κοστούμια, ίδια και απαράλλαχτα το ένα με το άλλο.
Ίδια;
Αν πλησιάσεις αρκετά, αν σταθείς μια στάλα ν’ ακούσεις, αν τεντώσεις τις αίσθητές σου στις άκρες τους, πολύ εύκολα θα διαπιστώσεις ότι μόνο ίδια και απαράλλαχτα δεν είναι τούτα τα κοστούμια.
Να το φως και το σκοτάδι, κι αυτό νάτο. Και στην άκρη του, εκεί, μεταξύ αλήθειας και παραδείγματος, μεταξύ ορατού και ιδεατού, μεταξύ ζωής και θανάτου δηλαδή, ο γιος του Bernard και της Leonore, ο David ή καλυτερα, ο κύριος Mamet, να σε παρακολουθεί που παρακολουθείς το πρώτο έργο του που θα τραβήξει την προσοχή, εν έτει 1973.
«Παραλλαγές πάπιας».
Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Ποιος δεν έχει σταθεί σε ένα πάρκο, μπροστά σε μια λίμνη γεμάτη πάπιες και απόβλητα; Και αν όντως είστε αυτός ο καθένας, δεν είναι άραγε η καταλληλότερη ευκαιρία να διαλογιστείτε παρέα με έναν άγνωστο – ή μήπως γνωστό – πάνω στο τραυματισμένο θέμα της οικολογίας;
Ή όχι. Μόνο.
Ή όχι μόνο της οικολογίας, δηλαδή.
Γιατί, ενώ σε πρώτο πλάνο παρακολουθείτε, ναι, εσείς, σας βλέπω, μια κουβέντα γεμάτη πετάγματα και ουρανούς και κινδύνους και σφυρίγματα και κυνηγούς και ερωδιούς, σε δεύτερο πλάνο – ή μήπως αυτό είναι το πρώτο; – υπάρχει μια συζήτηση για τη ζωή και το θάνατο, για το σκοπό που χρειάζεται κάθε ζωντανό πλάσμα για να υπάρξει.
Ο George, η Emily, ο David, ένα παγκάκι, μερικές καλαμιές. Εγώ, εσύ, εσείς, εμείς.
Τα όνειρα, οι φόβοι, η γέννηση, η σωτηρία, η μοναξιά, το τίμημα, ο όλεθρος, η ζωή, το τέλος.
Όπου κοιτούν, κοιτάς. Αυτό που λένε, λες.
Το σκηνικό του Νίκου Κασαπάκη, απλό, όπως πρέπει να είναι καθετί το περιεκτικό. Ίσα να μπορέσεις να χωρέσεις αυτό που ξέρεις, ή αυτό που φοβάσαι λιγότερο.
Ο George και η Emily, κατά κόσμον Αντώνης Αντωνίου – που έχει και την ευθύνη της εξαιρετικής, λιτής και πλέριας από φιλοσοφία και ανάσα ζωής σκηνοθεσίας – και Νατάσα Ασίκη αλλάζουν ηλικίες και πρόσωπα, σαν τις θέσεις τους δίπλα στη λίμνη. Ανάλαφροι αλλά σταθεροί, κρατούν στα χέρια την προσοχή κάθε λεπτό, πλέκοντας τη λέξη με την ιδέα.
Ή, όπως οι ίδιοι τα λένε:
«Όλα έχουν το κόστος τους»
«Στο κάτω – κάτω, η πάπια είναι μόνο ένα πουλί»
Περισσότερα εδώ.
Χάρις Παρασκευοπούλου, Νοέμβριος 2019
