Είδαμε την παράσταση ‘Παιχνιδοποιός’ στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια
Η Μωντ Κρίστοφερ, αστυνομική νευροψυχολόγος, ζει μόνη της, λίγο έξω από το Λος Άντζελες, μετά τη μετακόμιση της συγκατοίκου της. Στο όμορφο διαμέρισμά της ησυχάζει και ανασυγκροτείται, καθώς, τις τελευταίες εβδομάδες, έχει έρθει στα χέρια της μια πολύ ιδιαίτερη υπόθεση. Στο νοσοκομείο της περιοχής επισκέπτεται τέσσερις κοπέλες, που είναι όλες θύματα ενός παρανοϊκού νεαρού άνδρα, ο οποίος, αφού τις γνωρίζει και γίνεται μέρος της ζωής τους, τις οδηγεί σε συναινετική σεξουαλική επαφή και, το επόμενο πρωί, τους κάνει λοβοτομή, μετατρέποντάς τις σε “μαριονέτες”· γι’αυτό, στον φάκελο της υπόθεσης ο δράστης αναφέρεται ως παιχνιδοποιός…
Επειδή δεν υπάρχει βιασμός ούτε προφανής βία σε κανένα από τα θύματα, ο “Παιχνιδοποιός” αντιμετωπίζει κατηγορίες που η ποινική τους αντιμετώπιση προβλέπει τον εγκλεισμό σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα και την παρακολούθησή του από γιατρούς, για να μελετηθεί αυτή η διαστροφική του συμπεριφορά. Η Μώντ γνωρίζει όλα αυτά, δεν μπορεί να τα δεχτεί και ψάχνει διαρκώς έναν τρόπο να διευσδύσει στο μυαλό του δράστη, ώστε να μπορέσουν οι αρχές να τον συλλάβουν, με ένα τέτοιο κατηγορητήριο που δεν θα γλιτώσει το κελί… Όλο αυτό την έχει κάνει αρκετά απρόσεκτη στην καθημερινότητά της, αλλά και ιδιαίτερα ανασφαλή ταυτόχρονα.
Ένα βράδυ, ο συμπαθής νεαρός, που, λίγες μέρες πριν, την είχε βοηθήσει με τον συμπλέκτη του αυτοκινήτου της, έξω από το tennis club της περιοχής, της χτυπάει την πόρτα και της λέει για μια ζημιά που έχει το ποδήλατό του. Δικαιολογεί ως τυχαίο το γεγονός ότι το ποδήλατό του χάλασε μπροστά στο σπίτι της και, με περίσσιο θάρρος, μπαίνει στο σπίτι της. Ζητάει να τηλεφωνήσει στον συγκάτοικό του, στην άλλη πλευρά της πόλης, και στη συνέχεια σε κάποιο μπαρ που συχνάζει. Οι κινήσεις του και η άνεσή του τρομάζουν τη Μωντ, που του ζητάει να φύγει. Αυτός, όχι μόνο δεν φεύγει, αλλά ξεκινάει ένα εγκεφαλικό παιχνίδι στην ανυποψίαστη κοπέλα, βομβαρδίζοντάς την με πληροφορίες για την υπόθεση που ασχολείται και δίνοντάς της απαντήσεις σε ερωτήματά της…
Αφού την έχει κατατρομοκρατήσει και την έχει φρικάρει απολύτως, αλλάζει προσωπείο και μετατρέπεται σε έναν ηθοποιό που μένει εκεί γύρω, δικαιολογώντας τη συμπεριφορά του ως ένα θεατρικό παιχνίδι – η Μωντ πέφτει στην παγίδα του και ακολουθεί μια ερωτική βραδιά. Όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο του Παιχνιδοποιού μέχρι το πρωί, που η Μώντ αντιλαμβάνεται τις προθέσεις του και αποφασίζει να γυρίσει προς όφελός της την κατάσταση…
Στη μικρή σκηνή πάνω από το θέατρο Γκλόρια, στήνεται το μικρό εργένικο διαμέρισμα της Μωντ σε κόκκινους και μαύρους χρωματισμούς (τυχαίο;). Όλη η δράση συμβαίνει σε απόσταση αναπνοής από σένα και μπορείς να δεις, στα πρόσωπα των δύο ηρώων, όλα τα συναισθήματα που τους διαπερνούν στα 65 λεπτά της παράστασης. Ένας απόλυτα ευφυής και συνειδητοποιημένος άνδρας, που απολαμβάνει σαδιστικά να καταστρέφει τις γυναίκες που συναντά, μετατρέποντάς τις σε άβουλα όντα, κλέβοντας ουσιαστικά τις ζωές τους – δεν θα κατηγορηθεί ποτέ για κάποιο κακούργημα και, αν ποτέ συλληφθεί, θα είναι ο επόμενος ενδιαφέροντας “τρελός” προς μελέτη -, εισβάλει στον ιδιωτικό χώρο του επιλεγμένου ως δωδέκατου θύματος (που συμπτωματικά είναι και η αστυνομικός που ασχολείται με τα τέσσερα προηγουμενα θύματά του) και ξεδιπλώνει όλη την τέχνη της χειραγώγησης και της δολοπλοκίας, μέσα από έναν καλοφτιαγμένο ιστό ψεμάτων, στο πιο “ενδιαφέρον μέχρι το επόμενο” project….
Και η επιστήμονας που έχει τη συγκρότηση και τη γνώση να αποφύγει την κακοτοπιά, μπαίνει μέσα στο παιχνίδι του, αφήνοντάς μας με την απορία, αν όντως γνωρίζει από νωρίς την ταυτότητα του “ξένου” επισκέπτη, οπότε συνειδητά ρισκάρει, ή πέφτει στιγμιαία θύμα της πλεκτάνης του. Οι διάλογοι των δύο, οι ανάσες και η διαρκής εναλλαγή της ιστορίας, που ο χειριστικός νεαρός τροποποιεί, ώστε να μη γίνει αντιληπτός, αναγκάζουν τον θεατή να μένει καρφωμένος στη σκηνή, παρακολουθώντας με κάθε μάτι και έναν πρωταγωνιστή, αφού κάθε μικρή κίνηση σίγουρα κρύβει κάτι που θα βρούμε μετά από λίγο μπροστά μας…
Τα ψυχολογικά θρίλερ έχουν την αντικειμενική δυσκολία ότι πρέπει να μεταφέρουν τον τρόμο και τον φόβο του ήρωα στον θεατή, μέσα από δράσεις και καταστάσεις, χωρίς να αποκαλύψουν τίποτα για την ιστορία και χωρίς την εκτεταμένη χρήση βίας. Στην παράσταση, στο Μικρό Γκλόρια, υπήρχαν στιγμές που ξεχάστηκα ότι έβλεπα θέατρο και, έχοντας μπει εντελώς μέσα στο έργο, ανατρίχιαζα με τον φόβο που έβλεπα στο πρόσωπο της Μωντ ή στις νευρικές της κινήσεις.
Για όλο αυτό, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Αλέξανδρο Κοέν, που ανέλαβε να εκτελέσει σκηνοθετικά αυτό το εγχείρημα, και στην ομάδα που δούλεψε μαζί του, στο σκηνικό, στα ρούχα, στη μουσική και φυσικά στους φωτισμούς. Οι εξαιρετικοί Ραφίκα Σαουίς και Γιώργης Παρταλίδης, με τις ερμηνείες τους, μας κράτησαν σε μια συνεχή εγρήγορση και ορισμένες φορές μας κατατρομοκράτησαν κυριολεκτικά!
Η παράσταση, πέραν του προφανούς μηνύματους για τους χειριστικούς ανθρώπους και τον τρόπο που έχουν να ελέγχουν τη ζωή όσων βρεθούν στον δρόμο τους, περνάει το μήνυμα για την ανάγκη της πληροφόρησης των ανθρώπων για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων και φυσικά για το έλλειμμα που υπάρχει και εδώ στη Δικαιοσύνη, που αντιμετωπίζει τα θύματα με αναλγησία και με επιείκια τον δράστη, με την πρωτοφανή “λογική”, ότι, αφού δεν υπάρχει βιολογικός θάνατος, δεν έχει συντελεστεί κακουργηματική πράξη…
Μια παράσταση υπέροχη, με πολλά μηνύματα, που έχει δουλευτεί πολύ και αυτό φαίνεται σε κάθε λεπτό της θέασής της, που αξίζει να την παρακολουθήσει κάποιος και καλό θα ήταν να προκαλέσει συζητήσεις, τόσο ως προς τη νομική πλευρά όσο και προς την κοινωνική-εκπαιδευτική σκοπιά, για να προλαμβάνουμε τέτοιες καταστάσεις και όχι, εκ των υστέρων, να αναζητούμε “θεραπείες”.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2022
