Είδαμε την παράσταση ‘Παιχνίδι ζωής’ στο θέατρο Μπέλλος
…ουαου… λες τι μυστήριο… γουατ ε τάιτλ…
Καμιά σχέση… γέλα γέλα.. και θα γελάσεις, όχι μέχρι δακρύων, αλλά θα γελάσεις..
Εντάξει, κωμωδία πήγα να δω..
Με πολλά τραγικά στοιχεία.. μη φανταστείτε..
Βασικά καλησπέρα σας..
Α ΡΕ ΓΙΩΡΓΟ!!!!
Ναι, Γιώργο λένε τον συγχωρεμένο που, μέσα από τις σχέσεις του, επαγγελματικές, συζυγικές,
Ελαφριά η κωμωδία και το χώμα που τον σκέπαζε..
Α ΡΕ ΓΙΩΡΓΟ!!!
Μαντάρα τα έκανε… και ουσιαστικά πέρασε η ζωή, όπως όλων, πολύ αδιάφορα, μονότονα, με στόχο το εξοχικό, την κληρονομιά και ό,τι θες σε υλικό επίπεδο.. μήπως θα τα πάρει κανείς μαζί του;;;
Αλλά πόσο και πώς διαμορφώνονται όλα και όλοι με βάση αυτό… το χρήμα. Ξεπουλάει τα πάντα, δίνει αίγλη, δίνει εξουσία και εξαγοράζει, την ερωμένη του, την ψυχρή γυναίκα του, τον *κολλητό του*…
Όλοι μένουν από συμφέρον και με στόχο το μερίδιο στην κληρονομιά… γλύτωσε ουσιαστικά με τον θάνατο…
Αλλά πέρασε… πέρασε το δώρο της ζωής με ψεύτικες σχέσεις, με προσωπεία… μία ζωή βασισμένη στη ματαιοδοξία και στον κακομοιρίδη παύλα αφελίδη υποφαινόμενο..
Δατς λάιφ…
Αξίζει.. προβληματίζει ευχάριστα, έχει σκηνικά με γέλιο και χορό που, μέσα από απλοικό τρόπο, περνάνε σοβαρά μηνύματα για το αληθινό νόημα της ζωής και τις ανθρώπινες σχέσεις…
Ο Γιώργος έφυγε και τον παρέλαβε η μαμά του, Θεός σχωρέστην…
Απλά το σκηνικά, άλλα πλούσια η ερμηνεία και το ταμπεραμέντο του Γιώργη Κοντοπόδη.
Κωμωδία με τα όλα της… δείτε τη και μην ξεχάσετε τα κόλυβα!
Κωνσταντίνα Κούτσικου, Δεκέμβριος 2018
***
Καμιά φορά, όταν μου γκρινιάζουν φίλοι και γνωστοί ηθοποιοί, που αργώ να πάω στις παραστάσεις τους, συνηθίζω να απαντάω ότι περιμένω να “δέσει το γλυκό”…
Έτσι κι εδώ, οι πρώτοι που είδαν το συγκεκριμένο έργο μου μετέφεραν μια άλλη εικόνα από αυτή που θα περίμενα να ακούσω, γνωρίζοντας τη δουλειά που συνήθως κάνει ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος. Δεν “μοντάρονται” έτσι εύκολα 7 άνθρωποι και είναι πολύ δυσκολο εγχείρημα, τελικά, η μαύρη κωμωδία.
Ο Γιώργος, ο ήρωάς μας… καλό ανθρωπάκι, φιλότιμος, λιγάκι δειλός (ή και πολύ, ορισμένες φορές), άνθρωπος που δεν έκανε ποτε αυτό που πραγματικά ήθελε, μετά απο μια κομβική στιγμή. Λες κι ο χρόνος σταμάτησε εκεί, λες και αποδέχτηκε πως δεν έχει τη δύναμη να πραγματοποιήσει τα δικά του όνειρα και μεταμορφώθηκε σε έναν υπηρέτη σκοπιμοτήτων των άλλων.
Ποιοι είναι οι άλλοι; Οικογένεια, σύζυγος, συνάδελφοι, φίλοι, διευθυντές, τρίτοι-άσχετοι-παρατρεχάμενοι, όλοι έχουν τον Γιώργο για να τους κάνει τη δουλειά. Ανταμοιβή του, ως συνήθως, τα ελάχιστα…. κι όταν με κάποιο μαγικό τρόπο, του δίνεται η ευκαιρία να ξεφύγει από όλο αυτό, ξεφεύγει, αλλά με τον λάθος τρόπο, γιατί και τότε ακόμη δεν βρίσκει τη δύναμη να κάνει την υπέρβαση.
Ετσι, λίγο πριν φύγει για πάντα από τον μάταιο τούτο κόσμο, ως πνεύμα πλέον, μας παρουσιάζει κομμάτια της ζωής του και παράλληλα βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω από το φέρετρο του από αυτούς που ήταν το λεγόμενο “περιβάλλον” του. Οι μάχες για το μοίρασμα όσων αφήνει πίσω, η αγωνία για το επόμενο θύμα που, αν δεν υπάρχει, πρεπει να δημιουργήθει, για να συνεχίσει απρόσκοπτα η ζωή στους κανονικούς της ρυθμούς….
Τι μου έμεινε μετά το τέλος της παράστασης; Μια μάλλον ξινή γεύση, καθώς γλαφυρά βλέπεις πόσο σκάρτο μπορεί να γίνει αυτό το “ζώο” που ονομάζεται άνθρωπος, γιατί κι εδω, όταν χάθει κάποιος, τότε όλοι (ή εστω κάποιοι) αντιλαμβάνονται πως μέσα στην ασημαντότητά του, ο εκλιπών κάτι πρόσφερε, δεν ήταν απλώς κάποιος… γιατί και στο θεατρικό αυτό ο καλός καλό δε βρίσκει και τα κοράκια-λαμόγια πάλι θα την περνάνε ζάχαρη στην υγειά του κορόιδου.
Ως θεατρική πράξη, η γεύση είναι γλυκιά. Μια δεμένη πλέον ομάδα, που λειτουργεί όμορφα και όχι ως δορυφόροι του πρωταγωνιστή, αλλά ως συμπληρώματά του. Μοιραία ο Γιώργης Κοντοπόδης κερδίζει την περισσότερη προσοχή, καθώς αυτός έχει τον κεντρικό ρόλο, αυτός είναι που παρουσιάζει τη ζωή του, αυτός είναι που κινεί την ιστορία. Ερμηνευτικά, στα γνωστά του υψηλά επίπεδα, σε ένα είδος θεάτρου που προσωπικά δεν τον έχω ξαναδεί, αλλά το κάνει δικό του. Οι υπόλοιποι συντελεστές μού άρεσαν πάρα πολύ, γιατί δεν τους ένιωσα καθόλου σαν “τσόντα” στο κοστούμι της παράστασης, αλλά το πουκάμισο, τα παπούτσια, ακόμη και το παντελόνι της, γιατί κι ένα έργο, αν δε το ντύσεις με όλα τα απαραίτητα, θα μοιάζει με γαμπρό με εσώρουχα και παπιγιόν, μπροστά στην εκκλησία!
Σκηνοθεσία πολύ καλή, με τον ρυθμό που χρειαζόταν, οι φωτισμοί μου φάνηκαν λίγο σκοτεινοί (ίσως έτσι πρέπει να είναι, δεν ξέρω), μουσικές επιλογές ταιριαστές, ρούχα πολύ ωραία, μόνη ένσταση η σκηνογραφία που ήταν λίγο φτωχή για αυτά που ήθελε να παρουσιάσει, ως εικόνα, το έργο (δικαιολογώ εν μέρει κάπως τα πράγματα, επειδή έχουμε πολλές τοποθεσίες και έπρεπε να βρεθεί μια λύση τέτοια ώστε να απεικονίζονται παραστατικά σχεδόν τα πάντα με τα όποια λίγα υλικά).
Αν το προτείνω να το δείτε; Νομίζω πως ναι, είναι μια όμορφη και τίμια προσπάθεια, με ένα έργο που έχει πολλές αναγνώσεις, με έναν καλό θίασο επί σκηνής σε έναν χώρο που είναι περισσότερο φιλόξενος από ό,τι μπορεί να φαντάζεστε.
Theodore a.k.a Evil Chef, Δεκέμβριος 2018
Περισσότερα εδώ.
