Είδαμε την παράσταση ‘Όρκος στο παρόν’ στο θέατρο Άλμα
Κι όταν η Αναστασία Βούλγαρη πιάνει την πένα της, αυτό που θα γράψει θα είναι γεμάτο ευαισθησία και λυρισμό. Στην προκειμένη περίπτωση, το ποιητικό κείμενο της παράστασης προέρχεται από τη συλλογή «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» (εκδόσεις Εύμαρος, 2016) και είναι εμπνευσμένο από τις φωτιές της Πεντέλης το 2015.
Και είναι 14 Φεβρουαρίου και αυτό που θα δούμε μιλάει για, τι άλλο, τον έρωτα. Τον έρωτα τον απόλυτο, τον μοναδικό, τον παντοτινό. Τον έρωτα που κρατάει πέρα από το τέλος… Τον έρωτα που μπορεί να σε απελευθερώσει από τα δεσμά, αλλά και να σε αφανίσει, μιας και είναι πάνω από τα μέτρα των Θεών…
∞
Στη σκηνή ένας άνδρας και μια γυναίκα. Στέκονται σε απόσταση. Μοιάζουν χαμένοι στις σκέψεις τους, ενώ οι ώρες και οι μέρες κυλούν αργά, όπως αργά κυλάνε οι ώρες όσων πενθούν την απώλεια… Ο άνδρας, ενώ έχει αποχωρήσει, αρνείται να φύγει από δίπλα της… Ακόμη και μετά θάνατον παραμένει εκεί, ανίκανος να την εγκαταλείψει… Η γυναίκα πιστεύει ότι είναι πια ολομόναχη. Αρνείται κι αυτή να εγκαταλείψει έστω και το δωμάτιο… τον τόπο που άνθισε ο μεγάλος έρωτας τους. Μια γυναίκα αφημένη. Αποκαμωμένη. Σπαρακτικά μόνη. Μια γυναίκα που έχει φωλιάσει σε μια ακρούλα της ύπαρξης της… εκεί ανάμεσα στα όνειρα και που και όλη της η ύπαρξη νιώθει την αβάσταχτη απώλεια… Μια απώλεια ξαφνική και ακατανόητη… Μια γυναίκα που τα βάζει με τον Θεό και τη Ζωή. Που τους φωνάζει ότι δεν είναι σωστό να ακυρώνουν τα όνειρα των άλλων, γιατί αυτό είναι πισώπλατη μαχαιριά… Αυτή η γυναίκα, μόνο όταν θυμάται την επαφή με τον μοναδικό της έρωτα, τότε και μόνο τότε δυναμώνει και ζωντανεύει. Κι ο άντρας, πάντα εκεί, να παρακούει τους νόμους του σύμπαντος, περιμένοντας την λυτρωτική αγκαλιά της αγαπημένης του… Ένα ζευγάρι γεννημένοι ο ένας για τον άλλο. Με έναν έρωτα σύντομο, αλλά με μια επιθυμία ισχυρή… Μια παντοτινή επιθυμία, που μόνο στο φως μπορεί να ανήκει…
∞
Γύρω μου πρόσωπα, ίσως δακρυσμένα… χαμένα στις δικές τους σκέψεις. Ταυτίζονται… Βλέπεις, λίγο ή πολύ, όλοι μας έχουμε τις δικές μας τρύπες στην ψυχή από κάποια απώλεια… Όλοι μας τα βάζουμε με Θεούς και Δαίμονες στην περίοδο του πένθους. Και όλοι μας μιλάμε και ελπίζουμε ο άνθρωπός μας να είναι εκεί παρών και να νιώθει ό,τι νιώθουμε…
∞
Ο Αλέξιος Κοτσώρης, με την έμφυτη εσωτερικότητα που διαθέτει, ερμηνεύει τον ρόλο του με τρόπο λιτά συγκινητικό και σκηνοθετεί εαυτόν και την συναρπαστική Άννα Ψαρρά, έτσι ώστε να μας καθίσει στη μικρή κάμαρα, δίπλα στο δράμα της μαυροντυμένης γυναίκας. Το κείμενο της Αναστασίας Βούλγαρη ντύνεται από την υπέροχη, πρωτότυπη μουσική του Σταύρου Σιόλα, σε στίχους της Παναγιώτας Πανταζή και με την αγγελική φωνή της Αργυρούς Καπαρού.
∞
Ο «Όρκος στο παρόν» ανεβαίνει στο black box του θεάτρου ΑΛΜΑ, (δυστυχώς) μόνο για λίγες παραστάσεις. Βάλτε το στην ατζέντα σας, γιατί αξίζει.
Μια παράσταση κι ένας ακόμη όρκος που δίνεται στο παρόν, για πάντα…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος [2020-02-17]
